ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ: https://drive.google.com/folderview?id=0B2R6tNC3qVhKako0Mm5FRkxqcWc&usp=sharing

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

ΛΙΣΤΑ ΑΛΛΑΓΩΝ Ή ΛΗΣΤΕΙΑ ΑΓΙΩΝ! ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ


Έλαβα από εκλεκτό αναγνώστη και συνεργάτη το παρακάτω μήνυμα:

"Το 2013 η νεοημερολογιτική γυναικεία Ιερά Μονή Αγίου Νεκταρίου Φωκίδος, Τρίκορφο Ευπάλιο, προέβη στην πέμπτη (5η) έκδοση του βίου του Αγίου, με βιβλίο μεγαλυτέρου σχήματος και 415 σελίδων, με τον τίτλο «ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ, Επίσκοπος Σαγγάης και Σαν Φρανσίσκο ο θαυματουργός».
Προκειμένης της εκδόσεως αυτής η ανωτέρω Ιερά Μονή ζήτησε τη σχετικά άδεια από την κατέχουσα το πρωτότυπο και τα πνευματικά δικαιώματα του έργου, Αδελφότητα του Αγίου Γερμανού της Αλάσκας η οποία, με επιστολή της στις 26 Ιουνίου 2004 προς την Γερόντισσα Μόνικα έδωσε την άδεια, με μία όμως παράκληση· στην καινούρια ελληνική έκδοση θα έπρεπε κάποια σημεία του έργου να αλλαχθούν και κάποια άλλα να παραλειφθούν εντελώς. Απέστειλε μάλιστα μιά σχετική «λίστα» με τις αλλαγές και τις παραλείψεις που ζητούσε να γίνουν.
Η έρευνά μας απέδειξε ότι η απαγόρευση δημοσιεύσεως αυτών των σημείων  αφορά στην μη αναγραφή πληροφοριών σχετικών με την στάση του Αγίου Ιωάννη ως προς την καινοτομία του νέου ημερολογίου και την υποστήριξη του στο παλαιό ημερολόγιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη νέα έκδοση δεν υπάρχουν οι διπλές ημεροχρονολογίες των γεγονότων, όπως συνηθίζουν οι παλαιοημερολογίτες να αναγράφουν, ενώ σε διάφορα σημεία έχει εξαφανιστεί μία λέξη ή μία πρόταση, ακόμη δε και ολόκληρο κεφάλαιο, όπως αυτό αναφέρεται στο με αριθμό 36 μεγάλο θαύμα του Αγίου Ιωάννη.
Προφανώς η αποσταλείσα «λίστα» από την Αδελφότητα του Αγίου Γερμανού της Αλάσκας, προς την Ιερά Μονή Αγίου Νεκταρίου Φωκίδος περιέχει αυτές τις διαγραφές".

Για να διαπιστώσω την φοβερή αυτήν καταγγελία προμηθεύτηκα τόσο την έκδοση αυτή της Μονής του Αγίου Νεκταρίου, όσο και την πρώτη αγγλική έκδοση του βιβλίου, η οποία έγινε το 1987 από την Αδελφότητα του Αγίου Γερμανού Αλάσκας. Τον βίο του Αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς συνέγραψαν ο π. Σεραφείμ Ρόουζ με τον Ηγούμενο της Αδελφότητας π. Γερμανό Ποντμοσένσκυ.
Το εξώφυλλο της αγγλικής και της ελληνικής εκδόσεως 
 
Μετά και από δική μου έρευνα κατέληξα πως όντως η διαφορά μεταξύ των δύο βιβλίων εστιάζεται στο ζήτημα στο Ημερολογίου!
Η Μονή βεβαίως του Αγίου Νεκταρίου δεν φέρει το μεγάλο μέρος της ευθύνης αυτής της αδικίας, μιας και οι έχοντες τα πνευματικά δικαιώματα σημερινοί υπεύθυνοι της Μονής του Αγίου Γερμανού δεν θα επέτρεπαν την έκδοση άνευ αυτών των αλλαγών, όπως φαίνεται και από την άδεια που χορήγησαν.
 

Ας δούμε ένα χαρακτηριστικό δείγμα μιας τέτοιας αλλαγής.
Στην σελίδα 56 του πρωτοτύπου διαβάζουμε "He spoke against the desecration of the eves of Sundays and feast days by the organization of balls and other entertainment’s on them. He staunchly defended the Church (Julian) Calendar against new calendar innovators. He forbade his clergy to participate in “Pan Orthodox” services because of the dubious canonicity of some participants; and the activities of Orthodox “ecumenists” caused him to shake his head in disbelief".
Στην σελίδα 69 όμως της εν λόγω ελληνικής εκδόσεως διαβάζουμε: "Μιλούσε εναντίον της βεβήλωσης της παραμονής των εορτών και Κυριακών με την οργάνωση χορών και άλλων ειδών διασκέδασης. Απαγόρευσε στυς κληρικούς του να συμμετάσχουν σε πανορθόδοξες λειτουργίες, όταν είχε αμφιβολία για την κανονικότητα κάποιων απ΄οτους συμμετέχοντες. Οι δραστηριότητες των ορθοδόξων οικουμενιστών, τον έκαναν να κουνά το κεφάλι του με δυσπιστία". Παραλήφθηκε δηλαδή από τη μετάφραση ολόκληρη η φράση "Υπερασπιζόταν σθεναρά το εκκλησιαστικό (Ιουλιανό) ημερολόγιο απέναντι στους καινοτόμους του νέου ημερολογίου".
 

Ας δούμε τώρα την περίπτωση του μεγάλου - αποδεικτικού της ορθότητας του παλαιού ημερολογίου - θαύματος που εξαφανίστηκε από την εν λόγω έκδοση.
Βλέπουμε στην ελληνική έκδοση:
 
 
Αλλά στο αγγλικό πρωτότυπο:
 
 
Είναι τρομερό σε τι μεθόδους καταλήγουν οι άνθρωποι που δεν θέλουν την αλήθεια. Πάντοτε όμως η αλήθεια λάμπει!
 
Κλείνοντας παραθέτουμε το θαύμα σε μετάφραση:
 
"1. Αδάμ Ράσελ

Το πρώτο περιστατικό αφορά τον Αδάμ Ράσελ, τον γιο μου, ιρλανδικής, γαλλικής, αγγλικής και ρωσικής καταγωγής, και συνέβη στις 7 Ιανουαρίου 1970 - τα Χριστούγεννα των Ορθοδόξων. Ήμουν πρόσφατα βαπτισμένη Ορθόδοξη Χριστιανή, έγκυος στο πρώτο μου παιδί. Ήμουν είκοσι τριών ετών. Όπως πολλοί νεοφώτιστοι που δεν γνώρισαν τον Μητροπολίτη Ιωάννη, μετά την ανάγνωση του βίου του - τις θεραπείες που έκανε όσο ήταν ζωντανός, τα ορφανά που έσωσε, τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους που βοήθησε, τις ορθόδοξες κοινότητες που δημιούργησε εντελώς μόνος του μεταξύ των Γάλλων, Ολλανδών, Κινέζων, Ιρλανδών, Φιλιππινέζων, Ιαπώνων κ. α. - ανέπτυξα μια απέραντη αγάπη και αφοσίωση προς αυτόν.Έτσι, όταν προσευχόμουν στο Θεό, τη Μητέρα Του και τους Αγίους για καθοδήγηση, πάντα περιλάμβανα τον Άγιο Ιωάννη στις προσευχές μου.Μένοντας απέναντι από το πρεσβυτέριο του Αγίου Νικολάου στο Σιάτλ, στο οποίο ο Άγιος Ιωάννης είχε κοιμηθεί, ένιωθα τιμή που γνώριζα έναν «σύγχρονο άγιο» και προνόμιο που συμμετείχα στην Παννυχίδα για αυτόν κάθε Πέμπτη στο μικρό δωμάτιο όπου πέθανε. Με ευλάβεια ασπαζόμουν την καρέκλα στην οποία κοιμήθηκε, το καλλυμαύχιό του, τα επισκοπικά του άμφια και το κομποσκοίνι  του. Ένα από τα πνευματικά του παιδιά, ο Γεώργιος Καλβόφ, ήταν συνήθως εκεί, ψάλλοντας με τον ηλικιωμένο ιερέα π. Ανδρέα.
Ως προσήλυτη, πίστευα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά δεν καταλάβαινα τη σημασία του Παλαιού Ημερολογίου. Έτσι, ενώ ήμουν έγκυος, γνωρίζοντας ότι το παιδί μου θα γεννιόταν γύρω στα Χριστούγεννα, προσευχήθηκα στη Μητέρα του Θεού και στον Άγιο Ιωάννη το παιδί μου να γεννηθεί στα «Αληθινά Χριστούγεννα». Η 25η Δεκεμβρίου [νέο ημερολόγιο] ήρθε και έφυγε, και η 7η Ιανουαρίου [Χριστούγεννα με το παλαιό] πλησίαζε. Ήμουν συγκινημένη, αλλά ποτέ δεν φανταζόμουν αυτά που με περίμεναν!
Δεν μπορούσα πλέον να ανεβαίνω τις σκάλες του Πρεσβυτερίου, επειδή ήμουν στον τελευταίο μήνα της εγκυμοσύνης μου, γι' αυτό προσευχόμουν ακόμα πιο θερμά στον Μητροπολίτη. Λίγες μέρες πριν την 7η Ιανουαρίου ξύπνησα από ένα περίεργο φαινόμενο (ο σύζυγός μου Μελχισεδέκ κοιμόταν δίπλα μου). Το δωμάτιό μου ήταν γεμάτο από ένα όμορφο, ασυνήθιστο, λευκό φως. Ένιωθα ότι ήμουν ξύπνια και όμως ένιωθα τόσο παράξενα, λες και ήμουν στον Παράδεισο. Μια μοναχή στα λευκά ήταν γονατιστή στο κρεβάτι μου, δίπλα στο κρεβατάκι του μωρού - δεν μπορούσα να δω το πρόσωπό της γιατί ήταν σκυμμένη.Και τότε τον είδα - τον Μητροπολίτη - με αστραφτερά λευκά άμφια, να στέκεται στην πόρτα μου. Ήξερα ότι ήταν αυτός, διότι τον σκεφτόμουν. Ήταν κοντός· το πρόσωπό του ήταν λαμπερό, αν και το έκρυβε το χώρισμα του διαδρόμου, και με το δεξί του χέρι με ευλόγησε. Αυτό το όραμα κράτησε μόνο μια στιγμή. Πιστεύω ότι η καλόγρια στα λευκά ήταν η Αγία Ελισάβετ Θεοδώροβνα γιατί την είχα και αυτήν στην σκέψη μου επίσης.
Στις 3 π. μ. της 7ης Ιανουαρίου 1970, άρχισαν οι πόνοι του τοκετού, και προς μεγάλη μου χαρά στις 4 μ. μ. γεννήθηκε ο γιος μας Αδάμ. Δόξασa τον Θεό, την Θεοτόκο και φυσικά τους Αγίους Ιωάννη και Ελισάβετ!
Θα προσπαθήσω να παραμείνω πιστή στο Παλαιό Ημερολόγιο, και για μένα δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία!".

πηγή: ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Ο Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος με αντιπατερική ενέργεια απειλεί τον π. Νικόλαο Μανώλη με βαριές τιμωρίες. Το μητροπολιτικό έγγραφο

Δε χόρτασε ο αδηφάγος και αιμοσταγής δράκος της Βογατσικού. Βάζει τους κατοίκους του μητροπολιτικού μεγάρου, με πρώτο τον γηραιό και υποβασταζόμενο μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμο, να αποδείξουν ακόμα μία φορά την ποιότητα του εσωτερικού τους κόσμου! Τι και αν οι ιεροί κανόνες, οι σχετικοί με την διακοπή του μνημοσύνου του επισκόπου (βλέπε ΙΕ΄ ιερός κανών της πρωτοδευτέρας Συνόδου επί Μ.Φωτίου), απαγορεύουν την Εκκλησία να τιμωρεί αυτόν που κόβει το μνημόσυνο του επισκόπου; Τι και αν ο ιερός κανών διατάζει την Εκκλησία να επαινεί αυτόν διότι γλυτώνει αυτήν από το σχίσμα; Ο ανήμπορος πλέον μητροπολίτης κ. Άνθιμος και κυρίως οι μεγαλοϊδεάτες αρχιμανδριτάδες που τον περιστοιχίζουν και τον διατηρούν στο θρόνο του, για τους δικούς του σκοπούς ο καθένας, ως θεομάχοι, αντιστρατεύονται στις εντολές των ιερών κανόνων. Επιχειρούν την τιμωρία του πνευματικού μας πατρός πρωτοπρ. Νικολάου Μανώλη, και τον καλούν σε απολογία για τέσσερα αδικήματα, παρόμοια με εκείνα προ ολίγων ετών που έπεσαν τότε στο κενό.
Καλείται ο π. Νικόλαος να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες του σχίσματος, της απείθειας και καταφρόνησις, του σκανδαλισμού των πιστών και της εξύβρισης και συκοφαντίας.
Πόσο τους πλήγωσε ο π. Νικόλαος, όλους αυτούς τους φαντασμένους υπερανθρώπους, που θαρρούν πως με τις ενέργειές τους μπορούν να φέρουν στην μητρόπολη Θεσσαλονίκης την παναίρεση του Οικουμενισμού, μπορούν να ξεγελάσουν τον άγιο Δημήτριο και άγιο Γρηγόριο Παλαμά!
        Παραθέτουμε την σημερινή (21 Φεβ. 2017) μητροπολιτική κλήση εις απολογία προς τον πατέρα Νικόλαο Μανώλη, κατόπιν της παρακλήσεως του ιδίου για την δημοσίευσή της. Φυσικά τις επόμενες ημέρες θα δημοσιεύσουμε και την απολογία του.

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΟΥ ΙΕ' ΙΕΡΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ (Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός)

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΥ ΙΕ' ΙΕΡΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΒ' ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ,
ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Σύμφωνα με την Ιερά Διδασκαλία των Θεολόγων και Απλανών Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας η Σύνοδος με την συμμετοχή εκπροσώπων της Ορθοδόξου Εκκλησίας αποτελεί το υπέρτατο νομοθετικό όργανο της Εκκλησίας του Χριστού, της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.
Κατά τόν Μέγα Αθανάσιο συγκαλείται πρωτίστως για να υπερασπισθεί την ενότητα της Εκκλησίας και να διασώσει την Ορθοδοξο πίστη.
Ο Πάτερ Δημήτριος Στανιλοάε γράφει σχετικά:
«Οι Σύνοδοι... διέδωσαν την χριστιανική ενότητα και την χριστολογική βάση της Εκκλησίας».
Οι Αποφάσεις μίας "πανορθόδοξου" Συνόδου εκφράζουν επισήμως την Πίστη όλων των μελών του Σώματος της Εκκλησίας που είναι ο κλήρος και ο λαός.
Οι Άγιοι Πατέρες, που συμμετείχαν στην Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 879-880 με παρρησία διακήρυξαν ότι κάθε επέμβαση στα παραδοθέντα από των προηγούμενων
Θεόπνευστων Εφτά Οικουμενικών Συνόδων καθιστά Αίρεση και Ύβρη:
«Χωρίς να αφαιρούμε τίποτα ούτε να προσθέτουμε ούτε αλλάζοντας ούτε νοθεύοντας.Γιατί η μεν αφαίρεση και η πρόσθεση ούτε μιας εξαιρουμένης από τα τεχνάσματα του πονηρού ανακινούμενης Αίρεσις, κατάκριση εισάγει αυτών που δεν πρέπει να καταδικαστούν και Ύβρης κατά των Πατέρων που δεν χωράει απολογία.Το δε, δηλαδή η νοθευμένη αντικατάσταση των Όρων που είπαν οι Πατέρες πολύ χειρότερο από το προηγούμενο είναι».
Σε αντίθετη περίπτωση η Σύνοδος ανακηρύσσεται Ληστρική Σύνοδος, όπως ομοίως ανακηρύχθηκε Ληστρική και η Αιρετική Οικουμενιστική Σύνοδος της Κρήτης.
Σε επιστολή του προς τον Ηγούμενο Θεόφιλο, ο Όσιος Θεόδωρος Στουδίτης αναφέρει:
«Αυτά λοιπόν με την δική σου συμφωνία θεώρησα αναγκαίο να υπενθυμίσω την πατρότητα σου.Όπως γνωρίζεις υπάρχει Αίρεσις.Φεύγε από την Αίρεση και τους Αιρετικούς, μην έχεις καμία εκκλησιαστική επικοινωνία, ούτε να μνημονεύεις κάποιον από αυτούς στην Θεία Λειτουργία.Διότι υπάρχουν φοβεροί κανόνες, οι οποίοι απειλούν με μεγάλες ποινές αυτούς που συγκαταβαίνουν προς τους αιρετικούς ακόμη και μέχρι του σημείου της κοινής συνεστιάσεως.Εαν όμως απορήσει η οσιότης σου, πως αυτό δεν σου το αναφέραμε πριν από την λεηλασία της μονής, αλλά απεναντίας και εμείς στην μόνη του Στουδίου εμνημονεύαμε τους Επισκόπους της Κωνσταντινουπόλεως, θα πρέπει να γνωρίζεις ότι εμνημονεύαμε τότε που δεν είχε γίνει Σύνοδος, ούτε είχε Συνοδικώς εκφωνηθεί το πονηρό δόγμα και ανάθεμα.Και πριν υπάρξει αυτή η ξεκάθαρη ομολογία και αποδοχή της Αιρέσεως από τους Επισκόπους δεν ήταν ασφαλές να αποκόπουμε τελείως από τους παράνομους αλλά μόνον να αποφεύγουμε την φανερή και δημόσια εκκλησιαστική επικοινωνία με αυτούς, να τους μνημονεύουμε δε κατά ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ αχρι καιρού...».
Εδώ θα κάνουμε μια επισήμανση, ότι αυτό βέβαια δεν σημαίνει όσοι Πατέρες προτίμησαμε την Οικονομία σύμφωνα με τον λόγο του Αγίου και μνημονεύαμε στην Θεία Λειτουργία τον Αιρετικό - Εχθρό του Θεού, κατ' όνομα Πατριάρχη Βαρθολομαίο και υβριστή των Αγίων της Εκκλησίας, πριν γίνει η Αιρετική Οικουμενιστική Σύνοδο της Κρήτης πράξαμε καλώς.
Αντιθέτως μάλιστα εκ των αποτελεσμάτων πράξαμε πάρα πολύ κακώς.
Ούτε βεβαίως σημαίνει, ότι όσοι Πατέρες φύλαξαν την Ακρίβεια και διέκοψαν την μνημόνευση στην Θεία Λειτουργία του Αιρετικού-Εχθρού του Θεού, κατ' όνομα Πατριάρχη Βαρθολομαίου και υβριστή των Αγίων της Εκκλησίας, πριν γίνει η Αιρετική Οικουμενιστική Σύνοδος της Κρήτης έπραξαν κακώς.
Αντιθέτως μάλιστα εκ των αποτελεσμάτων έπραξαν πάρα πολύ καλώς.
Παρόλα αυτά εδώ σε αυτό το σημείο χρειάζεται να κάνουμε μια διευκρίνηση.
Πληροφορούμε τους ΓΟΧ-ζηλωτές αδελφούς ότι,
οι Άγιοι Πατέρες του Ιερού Κανόνα της ΑΒ' Συνόδου ορίζουν, καθώς σαφώς ομοίως ορίζουν με λόγο και με έργο όλοι οι Άγιοι Ομολογητές της Καθολικής Του Χριστού Εκκλησίας, διακοπή μνημόνευσης του οικείου Αιρετικού Ψευδοεπισκόπου έως ότου γίνει Ορθόδοξος Σύνοδος, καθαιρεθεί και εκδιωχθεί από τον Επισκοπικό θρόνο ο Αιρετικός Ψευδοεπίσκοπος και στην θέση του μπεί Ορθόδοξος Επίσκοπος.
Δεν ορίζουν διακοπή μνημόνευσης του οικείου Αιρετικού Ψευδοεπισκόπου και αλλαγή μνημόνευσης με άλλου Σχισματοαιρετικού Ψευδοεπισκόπου Γ.Ο.Χ. όπως πλανήθηκαν και έπραξαν οι παρατάξεις των παλαιοημερολογιτών !
Συνεχίζοντας ο Όσιος στην Επιστολή του αποσαφηνίζει:
«Από την ώρα όμως που έγινε φανερή και ξεκάθαρη η Αιρετική ασέβεια και κατοχυρώθηκε Συνοδικώς, πρέπει και εσύ και όλοι οι Ορθόδοξοι να αποφύγετε με παρρησία κάθε εκκλησιαστική επικοινωνία με τους κακόδοξους και να μη μνημονεύετε κάποιον από αυτούς οι οποίοι συμμετείχαν στην Σύνοδο, ή είναι ομόφρονες με τις αποφάσεις της. Διότι εσύ που αληθώς φέρεις το όνομα του Θεόφιλου είναι δίκαιο και με αυτόν τον τρόπον να αγαπάς τον Θεό.Επειδή ο ιερός Χρυσόστομος εχθρούς του Θεού δεν εχαρακτήριζε μόνον του αιρετικούς, αλλά και όσους είχαν εκκλησιαστική επικοινωνία μαζί τους ... Αν το μοναχικό τάγμα δεν θεωρήσει ως άχρηστα, μοναστήρια λέγω και ότι υπάρχει σε αυτά, πως ο λαϊκός θα καταφρονήσει γυναίκα, τέκνα και των άλλων;».
Σύμφωνα με τον λόγο του Αγίου και Ομολογητού της Εκκλησίας Θεόδωρου Στουδίτου, μετά την Αιρετική Οικουμενιστική Σύνοδο της Κρήτης δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ούτε την Οικονομία στο θέμα της μνημόνευσεις των Αιρετικών Οικουμενιστών Ψευδεπισκόπων της Αιρετικής Συνόδου της Κρήτης, διότι η Οικονομία έχει γίνει Παρανομία.
Οφείλουμε να χρησιμοποιήσουμε την Ακρίβεια η οποία Ακρίβεια είναι, διακοπή κάθε εκκλησιαστικής επικοινωνίας με τους Αιρετικούς Οικουμενιστές Ψευδοεπισκόπους της Αιρετικής Συνόδου της Κρήτης και με όσους έχουν επικοινωνία με αυτούς.

Καθώς μας διαβεβαιώνει και ο Όσιος στην Επιστολή του, ότι ο Ιερός Χρυσόστομος εχθρούς του Θεού δεν εχαρακτήριζε μόνον του αιρετικούς, αλλά και όσους είχαν εκκλησιαστική επικοινωνία με αυτούς.
Εύχεστε και για εμένα
Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός
Κάθισμα Αγίου Νικολάου.

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Το κείμενο της Διακοπής του Μνημοσύνου κατά τη διάρκεια του κηρύγματος


Παραθέτουμε το κείμενο της διακοπής του μνημοσύνου του μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ανθίμου από τον π. Νικόλαο Μανώλη για θέματα Πίστεως. Εκφωνήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2017, την Κυριακή της Απόκρεω, στον Ι.Ν Αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας. Το προσφέρουμε ως υπόμνημα προς αποστήθιση για όλους όσους θέλουν να στηριχθούν στον αγώνα τους. Είναι πραγματική τορπίλη. Το παρουσιάζουμε και σε μορφή pdf. Το σχετικό βίντεο μπορείτε να το παρακολουθήσετε εδώ.
Θεσσαλονίκη 19-2-2017 Κυριακή της Απόκρεω
Ι.Ν. Αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας
Αγαπητοί μου αδελφοί, πιστά τέκνα του ζώντος Θεού, χαίρετε πάντοτε την χαρά Του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Η σημερινή Κυριακή, η λεγομένη ως γνωστόν, της Απόκρεω, λέγεται επίσης και Κυριακή της Κρίσεως, διότι αναγιγνώσκεται το ιερό Ευαγγέλιο της Κρίσεως. Ο συναξαριστής στην αναφορά του για την εορτή της ημέρας, αναφέρει ότι επιτελούμε: "Μνεία της δευτέρας και αδεκάστου παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού". Στο γνωστό ευαγγελικό ανάγνωσμα, γίνεται η κρίση των ανθρώπων από τον Κριτή Κύριο. Ο Θεάνθρωπος με τη θεϊκή του δόξα κρίνει την ανθρωπότητα, συνοδευόμενος από αμέτρητες στρατιές αγίων αγγέλων. Ενώπιον, του ενδόξου θρόνου Του συγκεντρώνονται οι άνθρωποι όλων των αιώνων. Και εκείνος χωρίζει τους ανθρώπους, όπως ο βοσκός χωρίζει τα πρόβατα από τα γίδια. Στα δεξιά του βάζει τους δίκαιους και στα αριστερά του τους αμετανόητους αμαρτωλούς. Ο πεινασμένος, ο διψασμένος, ο ξένος, ο γυμνός, ο άρρωστος, ο φυλακισμένος, που αντιπροσωπεύονται από τον ίδιο τον Χριστό, είναι τα σημεία αναφοράς για την δίκαια κρίση. Η συμπεριφορά μας προς αυτούς, αποτελεί κριτήριο για την αιώνια ζωή!
Αυτό όμως που δεν αναφέρει φανερά το κείμενο αλλά το συναντούμε πίσω από τις λέξεις είναι το θείο δώρο με το οποίο μπορούμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις του Κριτή στην ευαγγελική περικοπή. Και αυτό είναι η Πίστη και αν υφίσταται μέσα στους ανθρώπους· ώστε εξαιτίας της, να κενώνεται ο άνθρωπος προς τον συνάνθρωπο, και να προσφέρει σε όλους, όπως έκανε ο Λόγος, το δεύτερο πρόσωπο της αγίας Τριάδος, που "εαυτόν εκένωσε μορφήν δούλου λαβών… και… ως άνθρωπος εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού" (Φιλ. 2, 7-8).
Είναι λοιπόν το ζητούμενο η Πίστη και ζητούμενο είναι αν υπάρχει μέχρι τέλους, μέχρι να πραγματοποιηθεί η δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Αυτό είναι ερώτημα του ιδίου του Κυρίου: "πλην ο υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης;" (Λουκ. ιη' 8) Όμως ο Υιός του ανθρώπου όταν έλθει (ως Κριτής) θα βρει άραγε την πίστη επί της γης;
Στην προσωπική μου αναζήτηση αυτού του δώρου της Χάριτος, από παιδί ακόμα την βρήκα. Βρήκα την Πίστη! Σε απλές καρδιές, σε φτωχικές κατοικίες, σε χαριτωμένα γεροντάκια, σε απλοϊκούς ιερείς, σε ταπεινές γυναίκες, σε αγιασμένες μορφές, σε μυστικές προσευχές, σε αλάλητους στεναγμούς, σε πονεμένους αρρώστους, στο θάνατο και στη δυστυχία, σε αγνές υπάρξεις. Διδάχτηκα, έμαθα, βίωσαψηλάφησα. Κατάλαβα πως η Πίστη εκτός ότι δωρίζεται από τον Θεό, διδάσκεται κιόλας από αυτούς που τη βιώνουν. Γι αυτό Ο Θεός έθεσε διδασκάλους, παιδαγωγούς, ώστε να μαθαίνουν, να κατηχούν την Πίστη στους χριστιανούς. Όρισε τους αγίους αποστόλους και τους Πατέρες ημών και τους διαδόχους τους, διακόνους, ιερείς, επισκόπους, μητροπολίτες, Πατριάρχες, που είναι επιφορτισμένοι να μεταλαμπαδεύουν την Πίστη στις επόμενες γενεές.
Είναι όμως έτσι στις μέρες μας; Αυτό που μας διδάσκουν οι σύγχρονοι διάδοχοι των αγίων, είναι η γνήσια Πίστη; Είναι ο Χριστός ο επεκτεινόμενος εις τους αιώνας; Δυστυχώς όχι! Πόσο τραγικό και θλιβερό, αβάσταχτο είναι να διαπιστώνουμε πως οι υπεύθυνοι για τη διάδοση της Πίστης, οι εντεταλμένοι της Εκκλησίας, οι Ταγοί της, οι κατ εξοχήν αρμόδιοι, δεν διακατέχονται από το Πνεύμα το Άγιον που εμφορούσε τους αγίους Αποστόλους και Πατέρες μας. Αλλά από άλλο πνεύμα, δαιμονικό, το οποίο τους καθοδηγεί ώστε να δηλητηριάζουν το λαό, με ξένες, εωσφορικές διδαχές. Έπαψαν να παρέχουν στο ποίμνιο, την αγνή βιταμίνα της Πίστης, και δίνουν δηλητήριο θανατηφόρο με το όνομα "Οικουμενισμός" σε πανέμορφη συσκευασία και με περιτύλιγμα "αγάπη", μετατρέποντας τους πιστούς σε τραγικά πειραματόζωα! Τι σημασία έχει αν στη συσκευασία του δηλητηρίου υπάρχουν καταγεγραμμένα τα συστατικά του φαρμάκου; "Πανθρησκεία, Ιουδαϊσμός, Μασονία, Σιωνισμός, Συγκριτισμός, Νέα Εποχή, Βουδισμός, Παπισμός, Προτεσταντισμός, Μονοφυσιτισμός, ειδωλολατρία" κτλ. Κανείς μας δεν τα προσέχει γιατί έτσι μας δίδαξαν, να τους έχουμε εμπιστοσύνη απεριόριστη, "υπακοή στην Εκκλησία" μας λένε. Δόγμα τους είναι το εξής: "ο αποβλακωμένος πιστός είναι ο καλός και ο χρήσιμος".
Μερικοί όμως εκ των ποιμένων αλλά και των λαϊκών, που βίωσαν την αγνή Πίστη είτε ως δώρο Θεού είτε ως διδαχή αγίων, αντιλαμβάνονται την πλάνη. Και φωνάζουν, διαμαρτύρονται, ξεσηκώνουν τον κόσμο, κάνουν φασαρία, θόρυβο, ώστε να ξυπνήσουν τον αποκοιμισμένο λαό.
Εκεί λοιπόν το σύστημα της Κολάσεως δεν αντέχει. Διαπιστώνει πως αυτοί πάνε να τους χαλάσουν τα σχέδια. Διαμορφώνουν λοιπόν μεθόδους εξόντωσης. Μιλάω εκ πείρας! Σε όλη μου τη διαδρομή μέχρι τώρα, βίωσα την εκδικητικότητα, τις απειλές, τις διώξεις, τις τιμωρίες, την εξουθένωση από την προϊσταμένη μου αρχή που έχει παραδοθεί στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Γιατί μεγεθύνω με τον φακό αυτά που περιλαμβάνει το φαρμάκι, τα συστατικά. Και γλυτώνουν άνθρωποι, ενημερώνονται, βοηθούν και αυτοί με τη σειρά τους, αντιδρά ο κόσμος και ο αποβλακωμένος λαός, λίγο λίγο αρχίζει να ξυπνά. Αυτό ενοχλεί τους ιθύνοντες.
Όλα αυτά τα χρόνια, χρησιμοποίησα όλες τις μεθόδους για να αντισταθώ στην κατρακύλα των διοικούντων και να ενημερώσω το λαό Του Θεού για την Πανθρησκεία και την παναίρεση του Οικουμενισμού. Ασταμάτητα εργάστηκα να γίνει βίωμα στο λαό, πως η Ορθοδοξία είναι η μία, αγία, καθολική και αποστολική εκκλησία και πως πέρα από αυτήν υπάρχει η αίρεση, η πλάνη, η απώλεια, ο θάνατος.
Πατριάρχες και μητροπολίτες με απειλούν, με εκβιάζουν, με συκοφαντούν, κάνουν το παν να σταματήσω το ομολογιακό και ιεραποστολικό μου έργο. Πέφτουν ως ύαινες να με κατασπαράξουν και αυτό το γνωρίζετε. Και εσείς οι της Τριανδρίας και οι προηγούμενοί μου ενορίτες του Προφήτη Ηλία άνω πόλεως και τα απανταχού της γης πνευματικά μου παιδιά. Έχω δώσει διαπιστευτήρια έως τώρα. Οι πληγές μέχρι πρόσφατα ήταν φανερές…
Το δυστύχημα είναι ότι και αυτήν η αγιοτόκος Θεσσαλονίκη, εδώ και μια δεκαπενταετία περίπου, λίγο λίγο ("λάου λάου"), άρχισε να παραδίδεται στην αίρεση. Ενέργειες αιρετίζουσες του μητροπολίτου μου και των συν αυτώ για τις οποίες έχω διαμαρτυρηθεί επισήμως πάρα πολλές φορές μέχρι και πρόσφατα, αλλοιώνουν το Ορθόδοξο φρόνημα ιερέων και λαού. Το γνωρίζω γιατί υπέφερε η ψυχή μου, σήκωσα και σηκώνω Σταυρό για Χάρη των ψυχών που μου ενεπιστεύθει Ο Χριστός. Διώχθηκα και τιμωρήθηκα γιατί αντιδρώ στην κατηφόρα της μητρόπολης. Αλλά μέχρι εδώ έκανα υπομονή.
Η πολιτική του παναγιωτάτου μητροπολίτου κ. Ανθίμου, να ενστερνιστεί τις αποφάσεις τις ψευδοσυνόδου της Κρήτης και να επιχειρεί να τις περάσει στην μητρόπολή του κηρύσσοντας γυμνή τη κεφαλή την αίρεση του Οικουμενισμού και τις αιρετικές αποφάσεις της ψευδοσυνόδου, είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Δεν αντέχει η ψυχή μου αυτήν την πίκρα, αντιδρά η ιερατική μου συνείδησή, η φλόγα της Πίστης μου, η φλόγα της Ορθοδοξίας που καίει τα σωθικά μου, με οδηγεί στην ηρωική απόφαση της ευλογημένης Διακοπής του μνημοσύνου του επισκόπου μου, της ευλογημένης αποτείχισης από την αίρεση προ συνοδικής καταδίκης του επισκόπου όπως ορίζουν οι ιεροί κανόνες.
Της τελευταίας ευλογημένης αντίδρασης που έχω δικαίωμα ως ιερέας της Ορθόδοξης εκκλησίας του Χριστού να χρησιμοποιήσω ώστε να προστατεύσω τον εαυτό μου και τα πνευματικά μου παιδιά από τον μολυσμό της αίρεσης και το σχίσμα που εγκαθίσταται στην Θεσσαλονίκη με πρωτεργάτη τον κ. Άνθιμο.
Χτίζω ένα τείχος εντός της Εκκλησίας (αποτείχιση) για να απομονώσω την αίρεση, ώστε να μην έχω καμία πνευματική σχέση με αυτήν, να μην έχω πνευματική σχέση με τον μητροπολίτη μου! Αυτό σημαίνει "αποτείχιση" και μην ακούτε τους άσχετους που χρησιμοποιούν τους όρους "αποτείχιση" και "αποτειχισμένοι" ειρωνικά και ότι δήθεν όσοι επιλέγουν την αποτείχιση από την αίρεση θέτουν εαυτούς εκτός της Εκκλησίας. Είναι ένα ψέμα αυτό που χρησιμοποιούν είτε από άγνοια είτε από δόλο. Ο όρος είναι παραδοσιακός και αναφέρεται στον σχετικό κανόνα για τη διακοπή μνημοσύνου, τον ΙΕ΄ της πρωτοδευτέρας ιεράς Συνόδου επί Μεγάλου Φωτίου. Είναι ένας κανόνας που δεν γράφτηκε για να είναι ανενεργός, αλλά να χρησιμοποιείται σε κάθε κρίσιμη στιγμή στη ζωή της Εκκλησίας.
Ανακοινώνω τη διακοπή του μνημοσύνου από τις ιερές ακολουθίες τις οποίες θα τελώ εδώ στην ενορία μας κατά την εφημερία μου όπως μου δίνει το δικαίωμα αυτό και επιβάλει αυτός ο κανόνας ο οποίος αποτελεί την αντιαιρετική τορπίλη της Εκκλησίας. Ούτε βέβαια θα συμμετέχω σε ακολουθίες ή μυστήρια ή άλλες ιερές τελετές όπου μνημονεύεται το όνομά του κ. Ανθίμου.
Μιμούμαι τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά που ως ιερομόναχος διέκοψε το μνημόσυνο του τότε πατριάρχη, τον άγιο Θεόδωρο Στουδίτη, τον άγιο Μάρκο Ευγενικό, τον άγιο Μάξιμο Ομολογητή, τους μακαριστούς μητροπολίτες Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιο, ο οποίος πρώτος έκοψε το Μνημόσυνο του Αθηναγόρα με βάση τον Κανόνα αυτόν, Αυγουστίνου Καντιώτη, ο οποίος ακολουθώντας τον Ελευθερουπόλεως έκοψε κι αυτός το Μνημόσυνο, και στην συνέχεια ακολούθησε ο Παραμυθίας Παύλος και σχεδόν ολόκληρο το Άγιον Όρος. 1969 με 1972-73 ολόκληρο το Άγιον Όρος μαζί και ο άγιος Παΐσιος έκοψαν το μνημόσυνο του Αθηναγόρα..
Τελειώνοντας, θέλω να σας προειδοποιήσω για να μην σας αφήσω ανυπεράσπιστους μπροστά στην κατασυκοφάντηση που θα ακολουθήσει. Θα δείτε από δω και πέρα, να με ονομάζουν "πλανεμένο", "παλαιοημερολογήτη", "ΓΟΧ", "σχισματικό", "αιρετικό", "ακραίο", "ζηλωτή", "φονταμενταλιστή" και ένα σωρό άλλες συκοφαντίες. Μην τους πιστεύετε αδελφοί μου, αυτοί που θα τα λένε αυτά, είτε αγράμματοι είναι, είτε εγκάθετοι του συστήματος.
Είμαι Ορθόδοξος Χριστιανός, ιερέας της Εκκλησίας της Ελλάδος και της ιεράς μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, εφημέριος του Ι. Ν. Αγίου Σπυρίδωνος Τριανδρίας. Για λόγους Πίστεως διέκοψα το μνημόσυνο του μητροπολίτου μου. Αν θέλουν να με βγάλουν από την ενορία, απλά θα πω κι εγώ ότι είπε ο άγιος Χρυσόστομος όταν τον καθαίρεσε η τότε σύνοδος, "θα φύγω μόνο αν έρθει στρατός και με αναγκάσει δια της βίας".
Αυτό που ανακοίνωσα σήμερα είναι ευλογημένη μέθοδος της Εκκλησίας μας. Θα περιμένω έτσι, μέχρι να ταρακουνηθεί ο μητροπολίτης μου και να καταδικάσει τον Οικουμενισμό, τις αποφάσεις της ψευδοσυνόδου της Κρήτης και τις αιρετικές δράσεις του Φαναρίου. Αν επιστρέψει στην Ορθόδοξη πορεία από την αιρετική διαδρομή που επέλεξε να ακολουθήσει, τότε, πάλι θα αρχίσω να μνημονεύω το όνομά του στις ιερές ακολουθίες.
Δεν προσχωρώ σε άλλη εκκλησία, δεν μνημονεύω άλλον επίσκοπο στη θέση του δικού μου, δεν δημιουργώ σχίσμα αλλά προστατεύω την εκκλησία από το σχίσμα όπως λέγει ο κανόνας. Απλά περιμένω διαμαρτυρόμενος, ή την μετάνοια του μητροπολίτου μου ή την καταδίκη του από κάποια σύνοδο όπως διευκρινίζει ο κανόνας. Έως τότε θα παραμένω στη θέση αυτή διατηρώντας τη διακοπή της μνημόνευσης και της αποτείχισης από την αίρεση.
Δεν φεύγω από την Εκκλησία. Στέκομαι όρθιος κοιτώντας σας στα μάτια. Ο Ιερός κανόνας λέγει πως όσους διακόπτουν το μνημόσυνο του επισκόπου τους για θέματα Πίστεως επειδή ο επίσκοπος κηρύσσει γυμνή τη κεφαλή αίρεση, πρέπει να τους τιμά η Εκκλησία και δεν επιτρέπει την τιμωρία τους. Αλλά επειδή δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα ακολουθήσουν τις εντολές των ιερών κανόνων, και επειδή υπάρχουν θεομάχοι που άλλα σκέπτονται και σχεδιάζουν, παρακαλώ προσευχηθείτε αδελφοί μου να με ενισχύσει ο Θεός σε ότι ακολουθήσει. Είμαι αποφασισμένος για όλα.
Η απόφασή μου αυτήν πάρθηκε κατόπιν πολλής προσευχής, αμέριστης και αγόγγυστης συμπαράστασης από ολόκληρη την οικογένειά μου, αβίαστα, εν πλήρη ελευθερία. Να με συγχωρέσουν οι συν-εφημέριοί μου, ο προϊστάμενος μου π. Αντώνιος και ο π. Απόστολος, που δεν τους ενημέρωσα για την απόφασή μου αυτή, το έκανα μόνο για να τους προστατέψω. Τους έχω μέσα στην καρδιά μου είναι πραγματικοί μου αδελφοί και έτσι θα παραμείνουν, ελπίζω κι εμένα έτσι να συνεχίσουν να με αισθάνονται.
Είθε ο Κύριος να δώσει στην Εκκλησία γενικά και ειδικά στην μητρόπολη Θεσσαλονίκης να φυσήξει και πάλι ο καθαρός άνεμος της Ορθοδοξίας. Καλή Σαρακοστή αδελφοί μου. Να χετε την ευχή μου!

Οι Οικουμενιστές είναι αιρετικοί στην πίστη, τόσο εις Θεόν, όσο και τω Θεώ!


Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς (Ὁμιλία Η΄, PG 151,94) διαχώρισε τὴν ἔννοια τῆς πίστεως σὲ πίστη εἰς Θεὸν καὶ σὲ πίστη τῷ Θεῷ.
Ἡ πίστη εἰς Θεὸν σημαίνει, ὅτι πιστεύουμε καλῶς, ἀσφαλῶς καὶ εὐσεβῶς, δηλ. ὅτι πιστεύουμε ἀκλόνητα, διαφυλάττουμε καὶ τηροῦμε τὰ δόγματα καὶ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν θεοφίλων Ἁγίων Πατέρων Της, περὶ τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἡ πίστη αὐτὴ δὲν ἀνέχεται ἀλλοιώσεις, προσαρμογὲς κοσμικοῦ χαρακτῆρα ἢ νεωτερισμούς.
Πιστεύω τῷ Θεῷ σημαίνει πίστη στὶς ὑποσχέσεις Του γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, δηλ. ὅτι εἶναι ἀληθινὲς καὶ ἀμετάκλητες καὶ γι’αὐτὸν τὸν λόγο, τήρηση τῶν ἐντολῶν Του. Γιατὶ ἄνευ τῆς τήρησης τῶν ἐντολῶν Του δὲν ἀποδεικνύεται ἡ ἀληθινὴ πίστη μας, δὲν ὁμολογεῖται  καὶ δὲν δοξάζεται τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ ἀκολούθως δὲν γινόμαστε μέτοχοι τῆς εὐλογίας Του. Παράλληλα ὅταν τηρεῖ ὁ ἄνθρωπος τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, γίνεται ὁ Θεὸς ὀφειλέτης καὶ εὐλογεῖ τὸν ἄνθρωπο.
Ὁ ἅγιος λέει ξεκάθαρα ὅτι οἱ δύο αὐτές ἔννοιες τῆς πίστης πρέπει νὰ συνυπάρχουν, διότι ἀλλιῶς ὑπάρχει πρόβλημα στὴν πίστη μας. Ἀπόδειξη τῆς συνυπάρξεως τῶν δύο ἐννοιῶν ἀποτελοῦν τὰ ἔργα μας: Ἀπὸ τὴν μία ἡ πρακτικὴ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἀγάπη, ἐλεημοσύνη, δικαιοσύνη, ὑπακοὴ κλπ. καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ ὁμολογίαμας μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους καὶ ἡ μὲ αὐτὴν συνδεδεμένη ἀποφυγὴ κάθε αἱρέσεως, κακοδοξίας, προσβολῆς τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του. Γιὰ ὅλα αὐτὰ φέρνει ὁ Ἅγιος ὡς παράδειγμα τὸν Ἀβραάμ.
Ὁ Ἀβραὰμ πίστεψε ἀκλόνητα καὶ ἀδιαπραγμάτευτα εἰς τὸν Θεὸ καὶ τῷ Θεῷ. Πίστεψε, ὅτι εἶναι ὁ Ἕνας Τριαδικὸς Θεὸς, ἡ μόνη ὁδὸς σωτηρίας, πίστεψε στὴν ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ὴταν ἤδη μεγάλος στὴν ἡλικία, ὅτι θὰ γεννήσει τὸν Ἰσαὰκ καὶ διὰ τοῦ Ἰσαὰκ θὰ εὐλογηθοῦν ὅλες οἱ φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ. Δὲν συμβιβάστηκε, δὲν παράλλαξε δὲν ἀμφέβαλε. Ἀκόμα καὶ ὅταν τοῦ ζήτησε ὁ Θεὸς νὰ θυσιάσει τὸν μοναδικὸ υἱόν του, τὸν ὁποῖο ἀπέκτησε ὡς θαῦμα, ὡς δῶρο, ἀπὸ τὸν ὁποῖον θὰ ἐκπληρωνόταν ἡ ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἀβραὰμ δὲν δίστασε, ἀλλὰ ἔκανε ὑπακοή καὶ τήρησε τὴν ἐντολή Του. Ἔδωσε ὁ Ἀβραὰμ τὸν υἱόν του ὡς θυσία εἰς τὸν Θεὸν καὶ ὁ Θεὸς ὡς ὀφειλέτης ἔδωσε τὸν Μονογενὴ Υἱὸν Του ὡς θυσία γιὰ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο. Αὐτὴ εἶναι ἡ δικαιοῦσα πίστη ποὺ δόξασε τόν Ἀβραάμ, τὸν Ἰσαάκ, τοὺς προφῆτες, τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς Ἁγίους Πατέρες· ἡ πίστη τῆς συμφωνίας τῶν λόγων καὶ τῶν ἔργων.
Αὐτὴ εἶναι ἡ πίστη, τὴν ὁποία πρόδωσαν οἱ Οἰκουμενιστὲς καὶ ἀκολούθως τὴν ἔχασαν. Δὲν πιστεύουν πιὰ οὔτε εἰς τὸν Θεὸ οὔτε τῷ Θεῷ.
Δὲν πιστεύουν εἰς τὸν Θεό, γιατὶ εἰσήγαγαν καὶ θεμελίωσαν στὴν πίστη τους τὴν «ζηζιούλεια Θεολογία», μία «νέα ἐκκλησιολογία», τὸν ἐπισκοποκεντρισμό, τὴν μασονεία, τὴν Θεοσοφία τὸν θρησκευτικὸ συγκρητισμὸ και κατήργησαν τὰ δόγματα καὶ τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας πλανῶντες καὶ πλανώμενοι.
Δὲν πιστεύουν τῷ Θεῷ, γιατὶ ἀμφέβαλαν γιὰ τὶς ὑποσχέσεις Του, διάλεξαν τὸ προσωπικὸ συμφέρον, ἀπέρριψαν τὸν δρόμο σωτηρίας ποὺ Αὐτὸς μᾶς φανέρωσε καὶ πρόβαλαν καὶ ἀποδέχτηκαν ἄλλες ὑποσχέσεις, ἄλλες ὁδούς, ἄλλους τρόπους ὑπακοῆς καὶ σωτηρίας «δουλεύοντες ἐπιθυμίαις». Τὰ ἔργα τους δὲν εἶναι τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἀποτελοῦνται καὶ ἐκφράζονται ἀπὸ σκοπιμότητα, διπροσωπία, ἀγαπολογία, συμβιβασμούς, κοσμικὴ ἀναγνώριση καὶ τὸ χειρότερο ἀπὸ ὕβρεις καὶ διωγμούς. Ἰδίως τὰ δύο τελευταῖα φανερώνουν τί πραγματικὰ πρεσβεύουν.
Τοὺς Οἰκουμενιστὲς συνοδεύουν καὶ ὅσοι μιλοῦν γιὰ τὴν πίστη εἰς τὸν Θεὸ καὶ ἀναγνωρίζουν τοὺς Οἰκουμενιστὲς ὡς αἱρετικούς, ἀλλὰ δὲν πράττουν ἀρεστὰ τῷ Θεῷ, διότι ἁπλούστατα συλλειτουργοῦν καὶ συνεργάζονται καὶ μὲ αὐτοὺς τοὺς Οἰκουμενιστὲς ἀλλὰ καὶ μὲ ὅλους γενικὰ τοὺς αἱρετικούς, βοηθώντας τὴν στερέωση καὶ ἐξάπλωση τῆς αἱρέσεως καὶ καταδικάζοντας παράλληλα αὐτοὺς ποὺ θέλουν καὶ ἀγωνίζονται νὰ πιστεύουν τῷ Θεῷ. Τὰ λόγια τους στεροῦνται τῆς πρακτικῆς τους ἐφαρμογῆς, ἡ στάση τους διασπᾶ τὴν ἀλληλένδετη σχέση τῶν δύο ἐννοιῶν τῆς πίστεως καὶ ἀλλοιώνει τὴν ὁμόνοια καὶ ὁμοπραξία –καὶ τὰ δύο ἀναγκαῖα γιὰ τὴν καταπολέμηση τῆς αἱρέσεως– τοῦ ποιμνίου τοῦ Θεοῦ. Παράλληλα μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς δείχνουν καὶ αὐτοὶ φόβο, διγλωσσία, ἀγκίστρωση καὶ ἀγάπη στὰ κοσμικὰ καὶ ἀμφιβολία περὶ τῶν ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ. Γιὰ ὅλους ὅσους πιστεύουν καὶ πράττουν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, Οἰκουμενιστὲς καὶ χαρτοπολεμικοὺς «Ἀντιοικουμενιστὲς» συμπεραίνει ὁ Ἅγιος ἐμμέσως πλὴν σαφῶς:
Ἡ πίστη τους εἶναι μία πίστη χωρὶς ἀλήθεια καὶ χωρὶς ἀληθινὰ ἔργα· καὶ πίστη χωρὶς ἀληθινὰ ἔργα εἶναι νεκρὴ πίστη.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου