ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ: https://drive.google.com/folderview?id=0B2R6tNC3qVhKako0Mm5FRkxqcWc&usp=sharing

Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ!!!


ΕΠΕΙΓΟΝ. Διέρρευσαν Σχέδια Για Προβοκάτσια Κατά Του Κινήματος «Αγανακτισμένοι».



Μηχανισμός προπαγάνδας προετοιμάζεται να αμαυρώσει και να διαλύσει την όλο και αυξανόμενη συσπείρωση των ομάδων «Αγανακτισμένοι». Τον ρόλο να αμαυρώσουν και να σπιλώσουν τις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων έχουν αναλάβει αθλητικές «παρα-ομάδες-χούλιγκαν» με θολό και βρώμικο παρελθόν.
Πληροφορίες της ομάδος «AMYNIAS» αναφέρουν πώς...


τις επόμενες ημέρες οι αθλητικές «παρα-ομάδες-χούλιγκανς» με το θολό και βρώμικο παρελθόν θα διεισδύσουν μέσα στα πλήθη των ακομμάτιστα οργανωμένων πολιτών με σκοπό την δημιουργία συγκρούσεων μεταξύ τους.
Οι συγκρούσεις θα είναι τέτοιες που αφενός θα αποτρέψουν την όλο ένα αυξανόμενη εκδήλωση αγανάκτησης και αφετέρου θα δώσουν ταυτότητα χουλιγκανισμού στο νέο κύμα αντίδρασης.
Οι ενέργειες σχεδιάζονται να είναι κατά τρόπο τέτοιο που θα οδηγήσει στην έκθεση του κινήματος, και στην άμεση ανάληψη μέτρων καταστολ

Ο νόμος της Σαρία και στην Ουκρανία. Λιθοβόλησαν μέχρι θανάτου 19χρονη μουσουλμάνα γιατί πήρε μέρος σε διαγωνισμό ομορφιάς


Από Daily Mail / μετ. ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ
Μια έφηβη μουσουλμάνα κοπέλα λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου χάριν του «νόμου της Σαρία», επειδή συμμετείχε σε διαγωνισμό ομορφιάς στην Ουκρανία.
Η 19χρονη Katya Koren, βρέθηκε νεκρή σε ένα χωριό στην περιοχή της Κριμαίας κοντά στο σπίτι της.
Φίλοι της είπαν ότι της άρεσε να φοράει μοντέρνα ρούχα και είχε έρθει έβδομη σε έναν διαγωνισμό ομορφιάς. Το κακοποιημένο σώμα της θάφτηκε σε ένα δάσος και βρέθηκε μία εβδομάδα μετά την εξαφάνισή της.
Φώτο: Η Katya Koren ζούσε στην περιοχή Κριμαία της Ουκρανίας, όπου το σώμα της βρέθηκε θαμμένο στο δάσος
Η αστυνομία ερευνά τις συνθήκες του φόνου και ισχυρίζεται ότι τρεις νεαροί μουσουλμάνοι την σκότωσαν υποστηρίζοντας ότι ο θάνατός της ήταν δικαιολογημένος βάσει του Ισλάμ.
Ένας από τους τρεις – ο 16χρονος Bihal Gaziev – έχει συλληφθεί και είπε στην αστυνομία ότι το θύμα είχε «παραβιάσει τους νόμους της σαρία».
Ο Gaziev είπε ότι δεν νιώθει καμία λύπη για το θάνατό της επειδή είχε παραβιάσει τους νόμους του Ισλάμ.
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ: ΟΡΙΣΤΕ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΣ.  Ο ΜΩΑΜΕΘ "ΣΚΟΤΩΝΕΙ", ΕΝΩ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΕ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΑΣ ΛΕΕΙ: Ο ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ, ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΝ ΛΙΘΟ ΒΑΛΛΕΤΩ!

Γάμος με… ipad αντί για Ευαγγέλιο!!!

priestΕ, όχι παπά μου αντί του Ευαγγελίου να τελείς το μυστήριο του γάμου με ipad! Αλήθεια το ζευγάρι φίλησε το… ipad; Είπαμε ναι στη νέα τεχνολογία, αλλά με μέτρο. Το λόγο έχει ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος…
ipad
pigi:elora.gr

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

Απάντηση

στον Μητροπολίτη

κ. Αμβρόσιο




του Θεολόγου κ. Παναγ. Σηματη

Προ μηνός περίπου έστειλα εξωδίκως στον Μητροπολίτη κ. Αμβρόσιο μία θεολογική μελέτη (βιβλίο) περί Αποτειχίσεως και την αντίστοιχη «Δήλωση». Τούτο συνηθίζεται για τέτοια κείμενα, ώστε να έχει κανείς τα αποδεικτικά στοιχεία της επιδόσεως, αφού ο Καλαβρύτων έχει δώσει πλείστα όσα δείγματα αναξιοπιστίας απέναντί μου.

Ο κ. Αμβρόσιος, όμως, με δημοσίευμα στις εφημερίδες γνωστοποίησε αυτό το εξώδικο, χωρίς όμως να ασχοληθεί με την ανατροπή της κατηγορίας που του αποδίδεται. Αρκέστηκε μόνο με το δημοσίευμά του αυτό, να μου αποδώσει μομφή, επειδή δεν το έστειλα με το ταχυδρομείο.

Γιατί, όμως, τότε δημοσιοποίησε το εξώδικο, καθόσον μάλιστα έχει δηλώσει ότι δεν θα ασχοληθεί ξανά μαζί μου; Φαίνεται πως προέβη σ’ αυτή την κίνηση, γιατί ήθελε να δείξει ότι δεν τον φοβίζει τίποτα, πως η ορθοδοξία ενός Δεσπότη είναι υπεράνω κάθε υποψίας και κριτικής. Και ενεργεί έτσι, γιατί έχει εξασφαλίσει ασυλία να αυθαιρετεί αναπολόγητος σε ζητήματα Πίστεως, αφού οι ασχολούμενοι με αυτά Αιγιώτες (ιερείς, θεολόγοι, πιστοί, εκκλ. σωματεία), είτε αγνοούν την θεολογική πλευρά των θεμάτων, είτε την γνωρίζουν, αλλά αρνούνται να πάρουν θέση, προτιμώντας να τα έχουν καλά με το Δεσπότη, παρά με την συνείδησή τους, την αλήθεια, τον Θεό. Μη απαντώντας, όμως, ο κ. Αμβρόσιος επί της ουσίας, δείχνει αδιαφορία για όσους προβληματίστηκαν ή και σκανδαλίστηκαν με την δημοσίευσή του αυτή και φανερώνει την άρνησή του (για άλλη μια φορά) να ασχοληθεί με θεολογικά προβλήματα που τέθηκαν.

Επιβάλλονται όμως μερικά σχόλια για την δημοσίευση στην οποία προέβη.
Γράφει ότι με το νέο βιβλίο, τον αποκηρύσσω, θεωρώντας τον «αιρετικό και οικουμενιστή».

Ασφαλώς, καμία σημασία δεν έχει, ποια άποψη έχω γι’ αυτόν. Έχει μεγάλη σημασία όμως, ποια άποψη έχουν για τους επισκόπους που παραβαίνουν Ιερούς κανόνες οι Άγιοι. Αυτούς επικαλούμαι, αυτούς ακολουθώ και αυτοί είναι οι κατήγοροί του, επειδή –αν και επίσκοπος–δεν εφαρμόζει τη διδασκαλία τους. Και επειδή δεν μπορεί να απαντήσει και να αναιρέσει με θεολογικό-πατερικό λόγο τις προσαπτόμενες κατηγορίες, τις αντιπαρέρχεται και εστιάζει το ενδιαφέρον του στο αν δηλαδή έστειλα το βιβλίο με το …ταχυδρομείο ή με …εξώδικο!

Αλήθεια! Ο κ. Αμβρόσιος καταναλίσκει τόσο χρόνο και μεγάλος μέρος της δραστηριότητάς του για ενημέρωση και ανάλυση ποικίλων εθνικών και πολιτικών θεμάτων, για τον έλεγχο πρωθυπουργών, υπουργών, τραγουδιστών κ.α., και χρησιμοποιεί μακροσκελή κείμενα και επιχειρήματα καυτηριάζοντας τα κακώς κείμενα όλων αυτών. Τόσο δύσκολο είναι να εξοικονομήσει λίγο χρόνο για να αντικρούσει τις κατηγορίες που άπτονται θεολογικών θεμάτων; Όταν ερωτάται γι’ αυτά, γιατί τότε «ποιεί την νήσσαν»; Δηλαδή, έχουν μεγαλύτερη αξία οι πολιτικές-κοινωνικές αναλύσεις από την ενασχόληση με εκείνα που αποτελούν την κυρίως αποστολή του και για την οποία εξελέγη επίσκοπος και ποιμένας;

Ας επανέλθω, όμως, στο θέμα, παραβλέποντας πολλές αντιφάσεις σε θέματα, όπως π.χ. περί filioque, περί αιρετικών, περί συμπροσευχών, περί μεταμοσχεύσεων κ.ά. Με το τελευταίο, λοιπόν, βιβλίο που του έστειλα εξωδίκως περί Αποτειχίσεως (γεμάτο από πατερικά κείμενα), δηλώνω πως εφαρμόζω ένα ισχύοντα Κανόνα της Εκκλησίας και της Ιεράς Παραδόσεως που ορίζει πως, ο πιστός που διαπιστώνει ότι ο επίσκοπός του αυθαιρετεί και αιρετίζει, δύναται (και οφείλει) να απομακρύνεται απ’ αυτόν φροντίζοντας για την σωτηρία του και θέλοντας να μη γίνει συνυπεύθυνος των ανομιών του.

Με το βιβλίο αυτό αποδεικνύεται πως ο κ. Αμβρόσιος παραβαίνει Ι. Κανόνες εφαρμόζοντάς την Παράδοση της Εκκλησίας κατά το δοκούν. Δηλαδή:

α) Εκφράζει για κάποιο θέμα αιρετίζουσες απόψεις και σε άλλοτε –για το ίδιο θέμα– εκφέρει την …ορθόδοξη εκδοχή(!). Τούτο είναι το κύριο χαρακτηριστικό των αιρετικών του αιώνα μας, των Οικουμενιστών, οι οποίοι ξέχασαν «το ναι, ναι και το ου, ου» που δίδαξε ο Χριστός.

β) Παραβαίνει συγκεκριμένους Νόμους που έχουν σχέση με την Πίστη και τη δικαιοσύνη, ενώ άλλους που έχουν σχέση με το κύρος και την εξουσία του, τα περιουσιακά, την τιμωρία πιστών τις τηρεί με άκρα αυστηρότητα και ευλάβεια.

γ) Κατηγορούσε ο κ. Αμβρόσιος για ανήθικες θέσεις και ως αιρετικό τον μητρ. Ζακύνθου Χρυσόστομο –αντηλλάγησαν μάλιστα μεταξύ τους δημοσιεύματα με αγοραίες εκφράσεις– και κατόπιν τον καλεί στην Μητρόπολη και συλλειτουργεί μαζί του, αν και ο Ζακύνθου, όχι μόνο σε τίποτα δεν άλλαξε τις αιρετικές θέσεις του, αλλά και θριαμβολογούσε γιατί επέτυχε (τότε) να μη καταδικασθεί! Ξιφουλκεί ο κ. Αμβρόσιος κατά της ομοφυλοφιλίας και ενώ γνωρίζει τους κανονισμούς του μοναχισμού και τους πειρασμούς στους οποίους εκτίθεται ένας ιερομόναχος που διαμένει στον κόσμο, δίνει «ευλογία» σε ιερομόναχο να συνοικεί με αλλοδαπό, προκαλώντας σκανδαλισμό. Όσο κι αν ο συγκεκριμένος αρχιμανδρίτης μπορεί να είναι ηθικός και αγνός, δεν παύει όμως να έχει προκαλέσει την επέμβαση της αστυνομίας κατηγορούμενος μετά του αλλοδαπού για αφαίρεση προϊόντων, γεγονός που επιτείνει τις υποψίες και τον σκανδαλισμό (Αιγίοχος 5/3/2011, Φιλόδημος, Τ. Αιγιάλειας, 10/3/2011 και aigio.org/2011/04/show.html).

δ) Τέλος, ως προς τον μητροπολίτη κ. Θεόκλητο Κουμαριανό. Το συγκεκριμένο πρόσωπο ο κ. Αμβρόσιος θεωρούσε ότι δεν είχε τις προϋποθέσεις για να γίνει επίσκοπος και αντέδρασε στην εκλογή του. Ο κ. Κουμαριανός όμως, κατάφερε να γίνει μητροπολίτης. Στη συνέχεια κατηγορήθηκε για ανάρμοστη συμπεριφορά και εμπλοκή στο παραδικαστικό κύκλωμα και εξ αιτίας αυτών των κατηγοριών παραιτήθηκε από την Μητρόπολη Θεσσαλιώτιδος! Παρά τις βαρύτατες αυτές κατηγορίες δεν απαίτησε να δικασθεί για να αποδείξει την αθωότητά του, αλλά αποδέχτηκε την λύση του τότε Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου: να παραιτηθεί, ώστε να μη γίνει δικαστική έρευνα, να κουκουλωθεί το θέμα και αργότερα να αποκατασταθεί σε άλλη Μητρόπολη! Τότε μάλιστα ο κ. Θεόκλητος αναφέρθηκε στον «ρόλο που έπαιξε η Χρυσοπηγή (και ο κ. Αμβρόσιος) στην καρατόμησή του». Στην συνέχεια ετέθη σε ενέργεια το επανόδου και προτάθηκε ως μητροπολίτης Μεσσηνίας. Όμως εκεί αντέδρασε σθεναρά ο λαός και ο Δήμαρχος και απετράπη αυτή η ασέβεια (Εθνος 14/2/05 Κυριακάτικη, 6 και 13/03/05, 19 και 26/06/05, 10/07/05, Βήμα, 06/02/05, 11/03/07, Ελευθεροτυπία 29/3/08). Κάτι παρόμοιο έγινε και όταν συζητήθηκε το όνομά του για την Κόρινθο: «οι Κορίνθιοι επιθυμούν έναν ιεράρχη που το όνομά του να μην έχει αναμειχθεί, δικαίως ή αδίκως, σε σκάνδαλα» (Κυριακάτικη, 20/08/06).

Σήμερα, όμως, ο κοπτόμενος για «δικαιοσύνη και αλήθεια» κ. Αμβρόσιος θεώρησε πως ξεχάστηκαν τα γεγονότα εκείνα και ενώ γνωρίζει πως οι Ι. Κανόνες απαγορεύουν τέτοιες μεθοδεύσεις, έφερε τον κ. Θεόκλητο στο Αίγιο, τον φιλοξενεί στον «Άγιο Χαράλαμπο», του επιτρέπει να προΐσταται ακολουθιών την Μ. Εβδομάδα (σκανδαλίζοντας όσους πιστούς έχουν ακόμα μνήμη), να τελεί τη Θ. Λειτουργία, να τελεί αντ’ αυτού μυστήρια του γάμου (απρόσκλητος;) σε οικογένειες ευσεβών πιστών (δυσχεραίνοντας έτσι την παρουσία πιστών στο μυστήριο) και να προωθείται (τα δημοσιεύματα δεν διαψεύστηκαν) ως αντικαταστάτης του.

Πώς είπατε: «Και τι σε ενδιαφέρουν εσένα αυτά;». Με ενδιαφέρουν και πολύ μάλιστα. Όποιος αισθάνεται το Χριστό και την Εκκλησία ως το μεγαλύτερο πράγμα της ζωής του, και βλέπει ότι κακοποιούνται, και βλέπει ακόμα πως κανείς από τους καλοβολεμένους πιστούς δεν τα υπερασπίζονται, έχει καθήκον να αντιδράσει ως ένας εκ των τελευταίων πιστών, τόσο τουλάχιστον, όσο άλλοι φωνάζουν για την ομάδα τους, το κόμμα, το κουτσούρεμα του μισθού και του εφάπαξ, την πτώχευση, τα σκουπίδια κ.ά. Η αδιαφορία εξάλλου για τα πρώτα, είναι ακριβώς εκείνη που συντελεί να επιδεινώνονται τα δεύτερα.

Ελπίζω να μη πουν κάποιοι προσκείμενοι στον μητροπολίτη, ότι λόγω της αποτειχίσεως δεν έχω λόγο να παρεμβαίνω στα της Εκκλησίας, γιατί συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η αποτείχιση είναι εφαρμογή εκκλησιαστικού Κανόνα και πραγματοποιείται όχι από τους εκτός της Εκκλησίας, αλλά από τα μέλη της. Έτσι κάθε μέλος της Εκκλησίας έχει το δικαίωμα (παραμένοντας μέσα στην Εκκλησία) να εκφράζει την έντονη διαμαρτυρία του, απομακρυνόμενος όχι από την Αλήθεια της Εκκλησίας, αλλά από τον Μητροπολίτη (και τους δορυφόρους του) που αμαυρώνουν αυτή την αλήθεια και αφήνουν τα πράγματα της Εκκλησίας να διολισθαίνουν όλο και περισσότερο προς την εκκοσμίκευση και την παναίρεση του Οικουμενισμού.

Σημάτης Παναγιώτης
____________________________
(Η Δήλωση αποτειχίσεως και άλλα παρόμοια ενδιαφέροντα άρθρα δημοσιεύονται στο 7ο τεύχος του περιοδικού «Κοσμάς Φλαμιάτος» που κυκλοφορεί).

pigi:apotixisi.blogspot.com
Η Παναγία άνω, και ο αρχάγγελος Μιχαήλ στο πλάϊ του Χριστού. Κάτω το δένδρο, τα θύματα στα λευκά, και οι εργαζόμενοι που με αυτοθυσία σταμάτησαν τη διαρροή. Το αστέρι που πέφτει υπενθυμίζει την αναφορά του γεγονότος στην Αποκάλυψη. 
25 χρόνια μετά το δυστύχημα του Τσερνομπίλ στην Ουκρανία, ένα θαύμα μαρτυρείται εκεί, υπενθυμιζόμενο και από την εικόνα του Χριστού Σωτήρος του Τσερνομπίλ. Το Ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων ιντερφάξ έγραψε στις 20 Απριλίου 2011, τα εξής:



Η μόνη ανοικτή εκκλησία στη ζώνη του Τσερνομπίλ σημειώνει το ελάχιστο επίπεδο ακτινοβολίας! 

Κίεβο, 20 Απριλίου, Interfax – Κατά τη διάρκεια 25 ετών από την ημερομηνία του ατυχήματος του Τσερνομπίλ, το επίπεδο ακτινοβολίας στην περιοχή της εκκλησίας του Αγίου (προφήτη) Ηλία, τη μόνη εκκλησία που λειτουργεί στη ζώνη αποκλεισμού, ήταν αρκετά κάτω από το επίπεδο ολόκληρης της περιοχής, δηλώνουν εκκαθαριστές του δυστυχήματος του Τσερνομπίλ.



«Ακόμα και στις πιο δύσκολες ημέρες του 1986, η γύρω περιοχή της εκκλησίας του Αγίου (προφήτη) Ηλία ήταν καθαρή (από την ακτινοβολία – IF), χωρίς να χρειάζεται να αναφέρω ότι η ίδια η εκκλησία ήταν επίσης καθαρή», είπε ο πρόεδρος της Ουκρανικής Ένωσης Τσερνομπίλ, Γιούρι Ανδρέγεφ σε μια τηλεσυνδιάσκεψη Κιέβου – Μόσχας την Τετάρτη. Τώρα η περιοχή δίπλα στην εκκλησία βρίσκεται στο βασικό επίπεδο των 6 μικρο-ραίντγκεν ανά ώρα (microroentgen/h) συγκριτικά με τα 18 στο Κίεβο.



O Andreyev είπε επίσης ότι πολλοί εκκαθαριστές της καταστροφής ήταν άθεοι. «Αρχίσαμε να πιστεύουμε αργότερα, μετά που παρατηρήθηκαν τέτοιου είδους εξελίξεις, οι οποίες μπορούν να εξηγηθούν μόνο σαν θέλημα Θεού», λέει.



Ειδικότερα, σύμφωνα με τον ίδιο, λίγα δευτερόλεπτα μετά την έκρηξη στην τέταρτη (4η) μονάδα του Τσερνομπίλ ΡΡ, το σύννεφο που περιείχε σωματίδια ουρανίου άρχισε να κινείται προς την κατεύθυνση της Pripyat, μιας πόλης που βρίσκεται περίπου 1.800 μέτρα από το εργοστάσιο. Υπήρχε ένα πεύκο στο δρόμο του (εμφανίζεται σε ένα πολύ γνωστό εικόνισμα του Σωτήρα του Τσερνομπίλ).


Εικόνα


«Το σύννεφο σταμάτησε κοντά σε αυτό το πεύκο, χωρίζεται σε δύο μέρη από κάποιον άγνωστο λόγο και συνέχισε να κινείται προς την αριστερή και δεξιά πλευρά της πόλης, αντί να καλύπτει τις κατοικημένες περιοχές της (που ήταν ίσια μπροστά). Το επίπεδο ακτινοβολίας σε περιοχές μόλυνσης ήταν τέσσερα ή πέντε roentgen ανά ώρα, και η πόλη παρουσίαζε μόνο μισό χιλιοστό του ραίντγκεν (0,5 milliroentgen)», δήλωσε ο Αντρέγιεφ.

Το πεύκο στο οποίο σταμάτησε το ραδιενεργό σύννεφο και χωρίστηκε, έχει τα χονδρά κλωνάρια του σε σχήμα σταυρού. Είναι γνωστό και από τη Γερμανική κατοχή της Ουκρανίας, γιατί εκεί είχαν κρεμάσει οι Γερμανοί πολλούς πατριώτες και έγινε μνημείο.



Η έκρηξη του Chernobyl είχε προφητευθεί από τον γέροντα Αριστοκλή (1838-1918) που ασκήθηκε στον ΑΘΩΝΑ. Σε πασχαλινή του επιστολή (1-5-2005) ο επίσκοπος Αλέξανδρος της Ρωσικής διασποράς (Buenos Aires and South America), γράφει: «Θυμάμαι καθαρά ένα ταξίδι στην Αγία Γη το 1973, με ρωσική νεολαία. Η τότε γερόντισσα του Μοναστηριού της Γεθσημανής, Μητέρα Βαρβάρα (Tsvetkova), σε μια μαζί μας συζήτηση, μας είπε την προφητεία του γέροντος Αριστοκλή, που τότε ζούσε στην Μόσχα. Ο γέροντας είπε στην γερόντισσα, μια νεαρή μαθήτρια τότε, ότι η αναγέννηση στη Ρωσία θα αρχίσει μετά μια πολύ ισχυρή έκρηξη στην όχθη ενός μεγάλου ποταμού. Ούτε η ηλικιωμένη γερόντισσα ούτε εγώ ξέραμε πως να καταλάβουμε αυτή την πρόβλεψη. Αλλά όταν στα 1986 η τρομερή ατομική καταστροφή συνέβη στο Τσέρνομπιλ, και η Περεστρόϊκα (ανακατασκευή) ξεκίνησε, θυμήθηκα αυτή την προφητεία του γ. Αριστοκλή και αναθάρρησα».
Ενα ακόμα κείμενο του αναχωρήσαντος για τους Ουρανούς αγίου ιερέως πατρός Γεωργίου Θεολογίτη

Ανοικτή επιστολή προς τον Μητροπολίτην
Ναυπάκτου κ. Ιερόθεον


Σεβασμιώτατε π. Ιερόθεε, προσκυνώ.

Με την παρούσα επιστολή μου θα σε πικράνω, διότι το περιεχόμενό της είναι καρπός της αληθείας, και η αλήθεια είναι πικρή, όμως είναι Αλήθεια, και θα παραμένη Αλήθεια, και θα υπερέχη η Αλήθεια, και θα θριαμβεύη η Αλήθεια, γιατί η Αλήθεια είναι ο ίδιος ο Θεός! Ο Χριστός είπε: «Εγώ εις τούτο γεγέννημαι και εις τούτο ελήλυθα εις τον κόσμον, ίνα μαρτυρήσω τη αληθεία, και πας ο ων εκ της Αληθείας ακούει μου της φωνής» (Ιωάν. ιη΄ 37).

Σεβασμιώτατε,

Όταν εξελέγης και έγινες ελέω Θεού αρχιερεύς, σε επισκέφθηκα, ήσουν μόνος εις το γραφείον σου, και ασπάσθηκα την δεξιάν σου ιεροπρεπώς, μετά του προσήκοντος εις την αρχιερωσύνην σου σεβασμού. Όμως με κράτησες όρθιον, δεν είπες, Κάθησε, παπούλη μου, να σε γνωρίσω… Τότε μεταφέρθηκα νοερώς εις την Έδεσσαν, και βλέπω τον μακαριστόν ιεράρχην κυρόν Καλλίνικον Πούλον, να σ' έχη πλάι του και συνεργόν του εις το έργον της Ιεράς Μητροπόλεως. Ακόμη, την μακαριστή οσία Παρασκευή Καραγιάννη, ήτις έγινεν ολοκαύτωμα εις το έργον της Χριστιανικής Ενώσεως Αγρινίου…
Και ο μεν Καλλίνικος ήταν ανεψιός της πρεσβυτέρας μου, η δε Παρασκευή, αν δεν απατώμαι, ήταν θεία σου. Και τους δύο τους βλέπω να λυπούνται για την στάσι σου απέναντι σε διαφορα ζητηματα, η οποία μαρτυρεί, όχι αρχιερέα εισερχόμενον δια της θύρας εις την αυλήν των προβάτων, αλλά αλλαχόθεν, ως «κλέπτης και ληστής».


Απόδειξις πρώτον, ότι υποδέχεσαι τον αδελφόν του πάπα, οικουμενιστήν, λεγόμενον Οικουμενικόν Πατριάρχην, ορθότερον δε οικουμενιστήν αιρεσιάρχην, Βαρθολομαίον, και μάλιστα επισήμως.

Δεύτερον, ότι απαγορεύεις τους κήρυκες του Ευαγγελίου, οι οποίοι ανάλωναν τον βίον τους εις το Ευαγγέλιον και εις το έργον της Ορθοδοξίας με κόπους, στερήσεις, κινδύνους και θυσίας, όταν εσύ δεν είχες ακόμη γεννηθή, π. Ιερόθεε. Παράδειγμα: Απαγορεύεις τον Νικόλαον Σωτηρόπουλον, ο οποίος από μικρό παιδάκι είχε την ακατάσβεστη φλόγα της αγίας Πεντηκοστής να κατακαίη τους πολεμίους του Σταυρού και εχθρούς της αγίας μας Ορθοδοξίας.

Και εσύ, ένα χθεσινό παιδάκι, επειδή θεία συγκαταβάσει ανήλθες εις τον θρόνον ως αρχιερεύς, αντί να ταπεινωθής, για να σε υψώση ο Θεός, έγινες δεσπότης, και για να δείξης την αλαζονικήν δεσποτικήν σου εξουσίαν απηγόρευσες αυτόν να κηρύττη Χριστόν και Ευαγγέλιον, άνευ ουδεμιάς αιτίας… Διατί όλα αυτά τα ολισθήματά σου, π. Ιερόθεε;

Σεβασμιώτατε,

Μετά βαθυτάτης λύπης σε βλέπω να είσαι δίψυχος. Παρουσιάζεσαι εις τον λαόν του Θεού ως Ορθόδοξος αρχιερεύς, ενώ η καρδιά σου είναι της Νέας Εποχής… Και δια τούτο, εάν δεν καθαρίσης τη θέσι σου, πριν είναι αργά, τότε θα δώσης φρικτήν απολογίαν και θα λάβης μεγάλο κρίμα εν τη φοβερά εκείνη ημέρα της παγκοσμίου Δίκης, που ο Κύριος ως Δίκαιος κριτής θα ανταποδώση ενί εκάστω κατά τα έργα αυτού. Πιστεύεις αυτά, π. Ιερόθεε;
Εάν ναι, δείξε την πίστιν σου εκ των έργων σου. Θα το αποδείξης πρώτον, εάν αποκηρύξης τον οικουμενιστήν, λεγόμενον πατριάρχην, Βαρθολομαίον, και όλους τους συνεργούς του. Δεν διστάζω να τους ονομάσω "προβατοσχήμους λύκους", κατά την Γραφήν.
Τον πάπαν, θηρίον της Αποκαλύψεως, καταραμένον από τον άγιόν μας ισαπόστολον Κοσμάν τον Αιτωλόν·
τον αιρετίζοντα Μεσσηνίας, τον λεγόμενον Χρυσόστομον·
εκείνον τον άγριον κύνα του Καναδά Σωτήριον·
εκείνον της Αυστραλίας «τον πάνθηρα» Στυλιανόν, που ξέρει μόνον ο άθλιος να αφορίζει τους πιστούς εργάτες του Αμπελώνος του Κυρίου·
εκείνον τον άλλον άθλιον, τον Σύρου, Δωρόθεον ονομαζόμενον.
Και τι να είπωμεν για τον Πρεβέζης Μελέτιον και άλλους, που είναι μυστικοί συνεργάτες αυτών; Αλλοίμονό τους!!!

Σύνελθε, πάτερ Ιερόθεε, και κάνε αναθεώρησιν των ενεργειών σου.
Τότε ο Θεός θα ευλογή και θα αγιάζη την ζωήν σου και τα έργα σου.

Άκουσε ένα γέροντα, 90 ετών, που 58 χρόνια ο Κύριος τον ανέχεται εις το φρικτόν θυσιαστήριον, και δεν θα μετανοιώσης ποτέ, διότι σε αγαπά και θέλει το καλό σου.

Είθε ο Θεός να σε φωτίση να διαχωρίσης τις ευθύνες σου με γενναίες αποφάσεις.

Μετά της εν Κυρίω αγάπης και του προσήκοντος εις την αρχιερωσύνην σου σεβασμού διατελών, ασπάζομαι την δεξιάν σου ο ελέω Θεού ευτελής ιερεύς γέρων Γεώργιος Θεολογίτης. Κύριε, ελέησον!

πηγη:apotixisi.blogspot.com

Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Ο 'Aγιος Αχίλλειος





Καταγόταν από την Καππαδοκία και έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο νεανικός του πόθος τον έφερε στους Αγίους Τόπους και κατόπιν στη Ρώμη. Εκεί επιδόθηκε στο ιερό έργο του ιεροκήρυκα, διδάσκοντας ακατάπαυστα το θείο λόγο σε πόλεις και χωριά, αψηφώντας ανάγκες, βρισιές, διωγμούς και ταλαιπωρίες. Οι μεγάλες και σπουδαίες υπηρεσίες του τον ανέδειξαν επίσκοπο Λαρίσης. 
Από τη νέα του θέση ο Αχίλλιος υπήρξε ο πνευματικός αρχηγός και διδάσκαλος, αυτός που έλεγε και έπραττε. Κήρυττε κάθε μέρα, βοηθούσε τις χήρες, προστάτευε τα ορφανά, ανακούφιζε τους φτωχούς, υπεράσπιζε τους αδικημένους, ήταν ο άγρυπνος φύλακας και φρουρός της παρακαταθήκης της πίστεως και του ποιμνίου που του εμπιστεύτηκαν. 

Ο Αχίλλιος διακρίθηκε και στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια, εναντίον του Αρείου. Και τότε ο Μέγας Κωνσταντίνος, εκτιμώντας τις αρετές του, του έδωσε μεγάλη χρηματική δωρεά, την οποία ο Αχίλλιος διέθεσε για να κτίσει ναούς και για τη μέριμνα των ασθενών και των φτωχών. Όταν προαισθάνθηκε το θάνατό του, κάλεσε κοντά του όλους τους ιερείς της επισκοπής του και τους έδωσε πατρικές συμβουλές για τα καθήκοντά τους. 

Η Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη του την 15η Μαΐου. 

Απολυτίκιο
Λαρίσης σε πρόεδρον και πολιούχον λαμπρόν, η χάρις ανέδειξεν ως Ιεράρχην σοφόν, παμμάκαρ Αχίλλιε. συ γαρ το της Τριάδος ομοούσιον κράτος, θαύμασι τε και λόγοις κατετράνωσας κόσμω. ην πάτερ εξευμενίζου, τοις σε γεραίρουσι.



πηγη: agiooros.org

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

Με τέτοιο Πατέρα, πως να λυπηθεί άραγε ο Ορθόδοξος?

Προωρώμην τον Κύριον ενώπιόν μου διαπαντός, ότι εκ δεξιών μου εστίν, ίνα μη σαλευθώ. Δια τούτο ηυφράνθη η καρδιά μου και ηγαλλιάσατο η γλώσσα μου...

ψαλμός 15

Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ Η αποκάλυψη του Θεού στην ανθρώπινη καρδιά


Το μοναδικό αυτό βιβλίο του πατρός Σεραφείμ Ρόουζ (κατά πολλούς και Αγίου) μιλάει για το  γεγονός, της μοναδικής κάθε φοράς, αποκάλυψης του Θεού στην ιδιαίτερη και ανεπανάληπτη προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου-προσώπου. Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε δωρεάν εδώ:

http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/gerontikon/seraphim_rose_revelation_of_god_into_human_heart.htm

EΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ



Ο Άγιος Νεομάρτυρας πατήρ Ιωάννης
της Σάντα Κρούζ γεννήθηκε το 1937 στο
χωριό Αποίκια της νήσου Άνδρου και λε-                 
γόταν Καρασταμάτης. Σε ηλικία 20 ετών
πηγαίνει στην Αμερική και δημιουργεί
οικογένεια. Χειροτονείται ιερέας και για
10 χρόνια εργάζεται με ιεραποστολικό 
ζήλο στην Αλάσκα και αφού διακόνησε
την Εκκλησία σε πολλούς Ναούς ήρθε
στην Σάντα Κρουζ στον Ναό του Προφήτη
Ηλία το 1981 που τον τελειοποίησε και τον
εγκαινίασε και γίνεται κέντρο ορθόδοξης
ομολογίας σε όλη την περιοχή όπου οι
άνθρωποι ήταν απομακρυσμένοι από τον
Θεό και την Εκκλησία.
Ο πατήρ Ιωάννης ήταν απλός στην συ-
μπεριφορά του, αγαπούσε τους ενορίτες
του και η πόρτα του σπιτιού του ήταν πά-
ντα ανοιχτή, και την νύχτα ακόμη όποιος
τον ζητούσε έμπαινε μέσα και πολλές
φορές φώναζαν οι δικοί του γιατί φοβό-
ντουσαν τους κακοποιούς της νύχτας. Τα
κηρύγματα του ήταν πύρινα, αγαπούσε
τον Θεό και ήθελε όλοι να Τον αγαπήσουν.
Πήγαινε στα πάρκα και μιλούσε με νέους
ανθρώπους που δεν γνώριζαν τίποτε για
τον Θεό ή ήταν σε άλλα δόγματα ή ήταν
Εβραίοι.
Στην Άνδρο συμβαίνει ένα θαύμα
με τους κρίνους της Παναγίας. Όταν
ανθίζουν οι κρίνοι τους πηγαίνουν στην
Εικόνα της. Αργότερα, όπως είναι φυ-
σικό, ξεραίνονται και πέφτουν. Πέφτουν
και τα φύλλα και μένει το ξερό κοτσάνι.
Τ’ αφήνουν έτσι ξερά τα κοτσάνια στην
Εικόνα Της και όταν έρθει η γιορτή της,
κάθε χρόνο, αυτά ανθίζουν και βγάζουν
μπουμπούκια. Ο πατήρ Ιωάννης μιας και
ήταν από μικρός μεγαλωμένος στο νησί
ήξερε το θαύμα αυτό. Ήρθε λοιπόν στο
νησί πήγε στο Μοναστήρι του Αγίου Νικο-
λάου και ζήτησε από τον Γέροντα Δωρό-
θεο κρίνους της Παναγίας. Πήρε μερικά
ξερά κοτσάνια και τα πήγε στην Αμερική.
Τα έβαλε στην Εικόνα της Παναγίας και
αυτά άνθισαν ξανά. Άρχισε σιγά - σιγά ο
κόσμος να θερμαίνεται στην πίστη και να
προσκυνούν την Παναγία.
Ήταν μία ευαίσθητη και όμορφη ψυχή
ο πατήρ Ιωάννης. Έγραφε και θρησκευ-
τικά ποιήματα και τον συγκινούσαν πολύ
τα θαύματα της Παναγίας και οι βίοι των
Αγίων. Ζητούσε από τον Γέροντα Δωρό-
θεο να του στέλνει βιβλία για να κάνει
κηρύγματα. Όταν αργότερα ήρθε στην
Άνδρο η πρεσβυτέρα πήρε κρίνους, τους
φύ τεψε στην Αμερική και όταν άνθιζαν
τους έβαζαν στην Παναγία, και γινόταν και
εκεί το θαύμα, να ξανανθίζουν τα ξερά κο-
τσάνια. Αγαπούσε πολύ τον Άγιο Νικόλαο
γιατί από μικρός πήγαινε στο Μοναστήρι.
Εκεί λοιπόν στο Μοναστήρι στην Άνδρο
μία Εικόνα της Παναγίας άρχισε να ρέει
αίμα και μύρο. Ο πατήρ Ιωάννης άρχισε
με θείο ζήλο να μιλά για τα θαύματα της
Παναγίας μας. Άρχισαν τότε να γίνονται
Ορθόδοξοι και από άλλα δόγματα. Αυτό
όμως ενόχλησε κάποιους και άρχισαν να
του κάνουν απειλητικά τηλεφωνήματα και
γράμματα για να σταματήσει το κήρυγμα.
Όμως τότε εκείνος έγινε πιο φλογερός
και έλεγε: «Όσο τα μάτια μου έχουν
νερό εγώ θα κηρύττω τον Χριστό και την
Ορθοδοξία».
Συνιστούσε στους χριστιανούς να
προφυλαχθούν από τις παγίδες του αντι-
χρίστου και να μην πάρουν το χάραγμα
και, τότε, άρχισαν πιο έντονα τ’ απειλητικά
τηλεφωνήματα για την ζωή
του, όμως αυτός δεν λογά-
ριαζε τίποτα.
Στις 17 Μαΐου το 1985
το βράδυ πήρε τηλέφωνο
τον Γέροντα Δωρόθεο στην
Άνδρο και του ζητούσε πλη-
ροφορίες για τα θαύματα
της Παναγίας της Μυροβλύ-
τισσας γιατί ήθελε να κάνει
κήρυγμα την Κυριακή. Την
άλλη μέρα στις 18 Μαΐου ο
πατήρ Ιωάννης ήταν μόνος
του στο σπίτι μαζί με τον γιο
του Φώτιο. Η πρεσβυτέρα
είχε πάει στο σπίτι της κό-
ρης τους Μαρίας. Το αγόρι
βγήκε για λίγο έξω με τους
φίλους του και ο πατήρ Ιωάν-
νης πήγε στην Εκκλησία να
την ετοιμάσει και να γράψει
το κήρυγμα. Το αγόρι γύρισε
αργά στο σπίτι, είδε ότι ο
πατέρας του έλειπε και πήγε ανήσυχο
να τον βρει στην Εκκλησία. Και τότε αντί-
κρισε το φοβερό θέαμα. Τον πατέρα του
κατακρεουργημένο και αγνώριστο. Τον
είχαν βρει μόνο του και τον βασάνισαν
χτυπώντας τον στο κε φάλι με σφυρί, και
το σώμα του το κατακρεούργησαν με το
μαχαίρι. Και όπως διαπίστωσε η αστυνο-
μία, επειδή εκείνος σπαρταρούσε, πήραν
τον σταυρό του με την αλυσίδα και τον
έπνιξαν. Το αίμα του που χύθηκε από τις
πληγές του και πλημμύρισε το δάπεδο
του Ιερού Ναού το χρησιμοποίησαν για
να γράψουν δικά τους συνθήματα στους
τοίχους του Ιερού Ναού και το 666. Ήταν
σατανιστές.
Θαυμαστά σημάδια
Ο Άγιος ιερέας μαρτύρησε στο σημείο
που φωτογραφήθηκε με τον σταυρό στο
χέρι, ίσως να ήταν μία πρόρρηση για το
τι θα επακολουθούσε [“Νεκρός”: η στάση
του σ’ αυτή τη φωτο (τη δημοσιεύουμε
στην αρχή) είναι ίδια με τη στάση που
έχουν στις ορθόδοξες εικόνες οι μάρ-
τυρες. Τυχαίο; Δε νομίζω...]. Συνέβησαν
προ του θανάτου του τρία θαυμαστά
γεγονότα:
1) Οι ανθισμένοι κρίνοι της Παναγίας,
μία βδομάδα πριν μαρτυρήσει, πέσανε
όλοι ξαφνικά και από τότε δεν έχουν
ξανανθίσει.
2) Η Εικόνα της Παναγίας δάκρυσε
και το δάκρυ υπάρχει ακόμα πάνω στην
Εικόνα, και
3) επί τρεις συνεχείς Κυριακές προ του
μαρτυρίου του, κατά την διάρκεια της θεί-
ας Λειτουργίας, έλαμπε το πρόσωπό του
και σκορπούσε αχτίνες και το παιδί, που
του έδινε το ζέον και είδε το παράδοξο
αυτό φαινόμενο, επιτιμήθηκε αυστηρά
για να μην φανερώσει τίποτα.
Η α σ τ υ ν ο μ ί α
ερεύνησε για τους
φονείς του Αγίου
και βρήκαν τρία
άτομα ένα ανδρό-
γυνο και τον γιο
του άνδρα από
ά λ λ η γ υ ν α ί κ α .
Ήταν ιερείς του
σατανά και πήραν
δ η λ η τ ή ρ ι ο κ ό -
μπρας, όταν τους
συνέλαβαν και οι
δύο πέθαναν, και
ο τρίτος έχασε τα
λογικά του και δεν
συνεννοείται. Επει-
δή το Λείψανο του
Αγίου ήταν παρα-
μορφωμένο και το
πρόσωπό του δεν
μπορούσαν να το
αντικρίσουν, αφού
του φορέσανε την καλή του χρυσοκέντη-
τη στολή, σφραγίσανε το φέρετρο στην
νεκρώσιμη ακολουθία.
Όταν έμαθε ο Γέροντας Δωρόθεος για
τον μαρτυρικό θάνατο του πατρός Ιωάννη
έγραψε στην πρεσβυτέρα να του στείλει
στην Άνδρο τ’ άμφια του Αγίου που είχαν
συλλειτουργήσει στο Μοναστήρι στην
γιορτή του Αγίου Δωροθέου το 1981.
Πέρασε καιρός και απάντηση δεν έλαβε.
Στις 4 Ιουλίου το 1986 είχαν λειτουργήσει
εκεί στο Μοναστήρι και ήταν και αρκετοί
από την Αθήνα. Περίμεναν το μεσημέρι
με το πρωινό καράβι ένα πούλμαν με
προσκυνητές για την αγρυπνία το βράδυ
για την εορτή του Αγίου Αθανασίου του
Αθωνίτου. Μόλις λοιπόν τελείωσε η λει-
τουργία άρχισαν μόνες τους να χτυπούνε
οι καμπάνες πανηγυρικά, όλους τους
κατέλαβε φόβος και δέος. Σταμάτησαν
για λίγο οι καμπάνες και άρχισαν πάλι
να χτυπούνε τόσο αρμονικά που όλοι
εξέστησαν, έκαναν παράκληση στον Άγιο
Νικόλαο και πε ρίμεναν να φανερωθεί κάτι
θαυμαστό. Ήρθαν και οι προσκυνητές
με το πούλμαν και τους είπαν για το
θαυμαστό αυτό γεγονός. Το απόγευμα
πήρε τηλέφωνο τον Γέροντα Δωρόθεο
η κόρη του πατρός Ιωάννη η Μαρία,
που είχε έρθει ειδικά στην Άνδρο, για να
φέρει τ’ άμφια του πατέρα της. Τα έφερε
στο Μοναστήρι και τα υποδέχτηκαν με
χαρά όλοι οι προσκυνητές, τέλεσαν και
αγρυπνία το βράδυ και τα έφεραν σε
προσκύνηση. Οι καμπάνες χτυπούσαν στο
Μοναστήρι το πρωί ακριβώς την ώρα που
έμπαινε στο λιμάνι το καράβι με τ’ άμφια
του Νεομάρτυρος.
Εμφανίσεις μετά το θάνατό του
Οι εμφανίσεις του ιερομάρτυρος Ιω-
άννου μετά τον θάνατό του είναι πάρα
πολλές.
Παραμονές του Αγίου Νικολάου το
1986 και ο Γέροντας Δωρόθεος ετοίμαζε
το Μοναστήρι μαζί με μερικές γυναίκες
που τον βοηθού σαν από το χωριό εκεί.
Κάποια στιγμή είδαν τον μακαριστό Ιωάν-
νη να περπατά στην αυλή και να έρχεται
προς το μέρος τους από την ανοιχτή πόρ-
τα στην τράπεζα. Έβαλαν όλοι τις φωνές
γιατί όλοι τον ήξεραν στο χωριό και τον
έλεγαν: παπά - Γιάννη. Και τότε χάθηκε
από μπροστά τους. Ώσπου να συνέλθουν
από το ξάφνιασμα ήρθε ο ταχυδρόμος μ’
ένα δέμα από την Ελβετία όπου μέσα ήταν
μία Εικόνα του Αγίου σκαλιστή σε ξύλο
από Ορθόδοξους Ρώσους που τον τιμούν
ως Άγιο. Ο πατήρ Ιωάννης ζήτησε να μοι-
ραστεί παντού η Εικόνα Του και να γίνει
γνωστό το μαρτύριό του, η Ορθόδοξη
ομολογία του. Τον Φεβρουάριο του 1987 ο
Γέροντας Δωρόθεος πήγε στην Ελβετία για
εγχείρηση. Ενώ μιλούσε με τους πιστούς
εκεί για τον Άγιο και το μαρτύριό του τον
είδαν να τους ευλογεί και να χάνεται. Όταν
είχαν λειτουργήσει μαζί με τον Γέροντα
Δωρόθεο και όταν εξομολογήθηκε ο πα-
τήρ Ιωάννης δώρισε το πετραχήλι του εκεί
στο Μοναστήρι. Όταν πήγε στην Ελβετία
ο Γέροντας Δωρόθεος ένα τμήμα από το
πετραχήλι του Αγίου εσκόρπιζε άρρητη
ευωδία στους παρευρισκομένους εκεί.
Στην Άνδρο σήμερα ζει ο αδελφός του
Αγίου με την οικογένειά του και η γερό-
ντισσα μητέρα του, που δεν ξέρει τίποτα
για τον παπά και τον θάνατό του. Στην
Αμερική και στην Ρωσική Εκκλησία της
διασποράς τιμάται ως Άγιος και έχουν
εκδώσει και ασματική ακολουθία στον
Άγιο. Τα γεγονότα και τις λεπτομέρειες
του μαρτυρίου του τ’ ανέφερε όλα στον
Γέροντα Δωρόθεο η κόρη του Μαρία.
Η μνήμη του τιμάται στις 19 Μαΐου και
είναι παραμονή της εορτής του Αγίου
Νικολάου της ανακομιδής των Ιερών Λει-
ψάνων Του. Θα συνεορτάζεται μαζί με τον
Άγιο Νικόλαο γιατί από παιδί αγαπούσε
πολύ τον Άγιο Νικόλαο. Την Ευλογία Του
να έχουμε όλοι μας. Αμήν.
Περ. “Οσιος Φιλόθεος” Πάρου

ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ



Περί δημιουργίας λαϊκού κινήματος εξουσίας


Σήμερα είμαστε μάρτυρες μίας συντελούμενης εθνικής προδοσίας σε όλα τα επίπεδα αλλά κυρίως στο οικονομικό, το πολιτικό, το εθνικό και το πνευματικό.

Στο οικονομικό έχουν αποστερήσει τη χώρα από κάθε είδους παραγωγική δραστηριότητα και συγχρόνως έχουν διατηρήσει το βιοτικό επίπεδο πάνω από το επίπεδο παραγωγής με χρήματα δανεικά υπό τοκογλυφικούς όρους και υπόγειες συμφωνίες προσωπικής και κομματικής διαπλοκής. Καλούν το λαό να πληρώσει ένα συσσωρευμένο λογιστικό χρέος που πλέον δεν αντιπροσωπεύει τα δανεικά αλλά συνίσταται από τους υψηλούς κεφαλοποιημένους τόκους ενώ οι μέχρι τώρα πληρωμές έχουν αποπληρώσει το πραγματικό δάνειο στο πολλαπλάσιο.


Στο πολιτικό επίπεδο το διεφθαρμένο κομματικό σύστημα αναπαράγει τα ίδια πρόσωπα και κυρίως τη νοοτροπία της φαυλοκρατίας συντηρώντας μία προσχηματική δημοκρατία που παραπλανά το λαό ενώ στην ουσία κατευθύνεται από ξένα κέντρα εξουσίας.


Στο εθνικό επίπεδο έχουν υπογράψει δανειακές συμβάσεις που παραδίδουν την ανεξαρτησία της χώρας στους δανειστές, στους οποίους έχουν ήδη παραδώσει τη δημοσιονομική διαχείριση της χώρας και μη έχοντας τη δυνατότητα άσκησης νομισματικής πολιτικής την έχουν αφήσει ακυβέρνητη.


Στο διεθνές επίπεδο ακολουθούν μία μειοδοτική στάση με αποτέλεσμα να θέτουν σε κίνδυνο την συνοχή Ελληνικών περιφερειών όπως η Θράκη, η Κύπρος και η Μακεδονία. Υποσκάπτοντας δε την έννοια του εθνικού κράτους έχουν αφήσει τη χώρα ξέφραγο αμπέλι όπου εισβάλουν λαθρομετανάστες, υποκινούμενοι από ξένα κέντρα, που όχι μόνο ανταγωνίζονται την Ελληνική εργατική τάξη και καπηλεύονται την κοινωνική υποδομή, που με κόπο έχει δημιουργήσει ο Έλληνας πολίτης, αλλά αλλοιώνουν το ήθος της κοινωνική ζωής και την ποιότητα της πολιτισμικής μας παράδοσης.


Τέλος στο πνευματικό επίπεδο αποκόβουν συστηματικά τα παιδιά από τη γλώσσα, την ιστορία και τις έννοιες της αρετής και της φιλοπατρίας ενώ με τα επιστημονικώς καθοδηγούμενα ΜΜΕ εκμαυλίζουν το λαό με καταναλωτικά πρότυπα καλλιεργώντας συγχρόνως μία ατομοκεντρική και αμοραλιστική νοοτροπία που τον καθιστά έτοιμο να προδώσει τον πλησίον για την εξυπηρέτηση του ατομικού συμφέροντος αλλά κυρίως ανίκανο να αντισταθεί σε κάθε μορφή αυθαίρετης εξουσίας.


Με βάση τα ανωτέρω είναι προφανής στον κάθε Έλληνα πατριώτη η υπάρχουσα ανάγκη συγκρότησης ενός λαϊκού κινήματος που θα αντισταθεί στην τελούμενη προδοσία και θα αγωνιστεί αφενός να ανατρέψει το φαύλο κομματικό σύστημα και αφετέρου να αναλάβει τη διαχείριση της χώρας.
Τα σημερινά κινήματα είναι κυρίως κινήματα διαμαρτυρίας με περιορισμένους ή εξειδικευμένους στόχους. Μερικά έχουν μονομερείς οικονομικούς στόχους, άλλα έχουν πολιτιστικά και οικολογικά ενδιαφέροντα και άλλα στοχεύουν στη δημιουργία κομμάτων ενταγμένων στο υπάρχον διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, το οποίο φιλοδοξούν να αναμορφώσουν υπό τους όρους της προσχηματικής νομιμοφάνειας που το ίδιο το σύστημα επιβάλλει και με τους οποίους εξασφαλίζει τη διαιώνιση του.

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα εκπροσωπούμενο από τα κόμματα, όντας αδύναμο να διαχειριστεί τα προβλήματα, που το ίδιο έχει δημιουργήσει, και βλέποντας τον επερχόμενο καταποντισμό του προσπαθεί να ανασχηματισθεί με τη δημιουργία συναινετικών συμμαχιών για να εξαπατήσουν το λαό ότι προτίθενται δήθεν να υποτάξουν το κομματικό συμφέρον ενώπιον του εθνικού για τη σωτηρία της πατρίδος.

Στην προσπάθεια αυτή έχουν επιστρατεύσει και εκπροσώπους της διανόησης που τους προβάλουν ως προσωπικότητες ευρείας αποδοχής και αντικειμενικής κρίσης για να λύσουν τα συσσωρευμένα προβλήματα, όταν τα ίδια αυτά πρόσωπα ή έχουν συνεργήσει στη δημιουργία των προβλημάτων ή και σιωπούσαν όταν αυτά εδημιουργούντο. Με προτάσεις φαινομενικών τροποποιήσεων του συντάγματος προσπαθούν να δώσουν την εντύπωση της αλλαγής ενώ στην ουσία θα διατηρήσουν τους μηχανισμούς που τους κρατούν στην εξουσία φέρνοντας το λαό σε αδιέξοδο μπροστά στις κάλπες που θα ξαναστήσουν.

Ενώπιον αυτής της κατάστασης οι υγιείς πατριωτικές δυνάμεις προσπαθούν να συσπειρωθούν σε κίνημα αλλά ακόμη δεν έχουν ξεπεράσει τον χαρακτήρα της διαμαρτυρίας και στην ουσία αναγνωρίζουν στο σύστημα την αρμοδιότητα να επιλύσει τα προβλήματα, που το ίδιο έχει δημιουργήσει τα τελευταία 30 χρόνια.

Παρά ταύτα, έχουν τεθεί ορισμένες βάσεις και έχουν προβληθεί ορισμένοι στόχοι που αν και μέχρι στιγμής δεν είναι αρκετοί για μια γενική συσπείρωση εντούτοις αποτελούν δείγμα για το κλίμα που επικρατεί. Οι κατωτέρω αναφερόμενοι στόχοι δεν προβάλλονται σαν το ελάχιστο κοινής αποδοχής αλλά σαν αναγκαία συνθήκη για τη σωτηρία της πατρίδας.


1. Aπονομιμοποίηση της κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος.


2. Τιμωρία των ενόχων με βάση τις αρχές του δικαίου.


3. Άρνηση του επαχθούς και απεχθούς χρέους, και αναδιοργάνωση της οικονομίας με εθνική δημοσιονομική, νομισματική και αναπτυξιακή πολιτική.


4. Εξασφάλιση της εθνικής κυριαρχίας και επαναδιαπραγμάτευση των σχέσεων μας με την Ε.Ε.


5. Αλλαγή του καταστατικού χάρτη της χώρας ώστε να εξασφαλίζει την ελεύθερη δραστηριότητα των πολιτών, την κοινωνική δικαιοσύνη και την εθνική μας επιβίωση.


6. Επαναφορά της χώρας σε ομαλή λειτουργία με βάση το νέο καταστατικό χάρτη.

Η αδυναμία των στόχων αυτών είναι ότι δεν καθορίζουν πώς θα αναδειχθεί και θα νομιμοποιηθεί αυτός που θα εφαρμόσει ένα τέτοιο πρόγραμμα . Επιπλέον όσον αφορά τους δύο τελευταίους στόχους αυτοί προβάλλονται και ως στόχοι της προτεινόμενης λύσης των προσωπικοτήτων που θα αναδείξει το ίδιο το σύστημα αν και οι δικοί τους στόχοι εννοούνται διαφορετικά για να παραπλανήσουν το λαό και στην ουσία να διατηρήσουν το σύστημα.

Η προτεινόμενη λύση θεωρεί ότι η οργάνωση του κινήματος, που θα υποδείξει τους αρχηγούς οι οποίοι θα αναλάβουν τη σωτηρία της πατρίδας, πρέπει να έχει καθαρά εθνικό χαρακτήρα για να συνενώσει όλους τους Έλληνες και να γίνει σε τέσσερα επίπεδα, εκμεταλλευόμενη την ήδη υπάρχουσα και αναγνωρισμένη δομή του κράτους.


Τα επίπεδα οργάνωσης είναι: 1) Ενοριακό, 2) Δημοτικό, 3) Νομαρχιακό ή κατά εκλογική περιφέρεια και 4) Εθνικό επίπεδο.


Ενορίες : Ό όρος προέρχεται από το επίθετο ενόριος που σημαίνει τον χώρο εντός ορισμένων ορίων, μία καθορισμένη περιοχή ή περιφέρεια (territorium). Εκκλησιαστικά σημαίνει το σύνολο των χριστιανών γύρω από τον Ι. Ναό όπου γίνονται οι συνάξεις και από τον οποίο παίρνει το όνομα. Ιστορικά οι ενορίες, ιδίως τα χρόνια της δουλείας που δυστυχώς ομοιάζουν με τα σημερινά, αναδείχθηκαν σε κέντρα συμβίωσης και επιβίωσης των Ελληνικών κοινοτήτων και αποτελούσαν πυρήνες δημοκρατικής λειτουργίας αντίστοιχης με αυτή των Εκκλησιών του Δήμου της αρχαίας Ελλάδος.
Σύμφωνα με την πρόταση οι ενορίες αυτές θα έχουν πολιτικό χαρακτήρα, θα εκλέγουν ή και θα κληρώνουν τους διαχειριστές των τοπικών υποθέσεων και θα αποστέλλουν τους αντιπροσώπους τους στο ανώτερο επίπεδο διοίκησης που είναι οι Δήμοι. Οι πολιτικοί εκπρόσωποι των ενοριών δεν έχουν να κάνουν με τους επιτρόπους του Ι. Ναού που εκλέγονται από την εκκλησιαστική διοίκηση.


Δήμοι : Οι δημοτικές ομάδες θα αποτελούνται από τους εκπροσώπους των πολιτικών ενοριών μέρος τω οποίων θα εκλέγονται ή θα κληρώνονται για τη διαχείριση των δημοτικών υποθέσεων ενώ άλλοι θα στέλλονται ως αντιπρόσωποι στο ανώτερο νομαρχιακό επίπεδο.


Νομαρχίες : Οι νομαρχιακές ομάδες θα αποτελούνται από τους εκπροσώπους των δήμων μέρος τω οποίων θα εκλέγονται ή θα κληρώνονται για τη διαχείριση των νομαρχιακών υποθέσεων ενώ άλλοι θα στέλλονται ως αντιπρόσωποι στο ανώτερο εθνικό επίπεδο.


Εθνική αντιπροσωπία : Αποτελεί το ανώτερο κλιμάκιο διοίκησης του κινήματος το οποίο συντίθεται από τους νομαρχιακούς εκπροσώπους. Λόγω του τρόπου ανάδειξης της η Εθνική Αντιπροσωπία νομιμοποιείται να εκφράζει το κίνημα πανελληνίως και διεθνώς και φυσικά να δρα για λογαριασμό του ως νόμιμος εκπρόσωπος αυτού.


Στην προσπάθεια αυτή το κίνημα θα ζητήσει την συμπαράσταση των τοπικών Επισκόπων, πολλοί από τους οποίους έχουν κατανοήσει την επιτελούμενη προδοσία και θα μπορούν να βοηθήσουν, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον με την παραχώρηση των αιθουσών πολιτιστικών εκδηλώσεων των ενοριακών ναών για τις συναντήσεις των ενοριακών επιτροπών καθόσον οι χώροι αυτοί εμπνέουν εμπιστοσύνη στο λαό.


Ο τρόπος εκλογής των πολιτικών συμβουλίων των ενοριών, που δεν έχουν καμία σχέση ούτε και αντικαθιστούν τους εκκλησιαστικούς επιτρόπους, καθώς και ο τρόπος εκλογής των αντιπροσώπων τους στους Δήμους θα καθοριστεί λεπτομερώς και θα περιγραφεί από το καταστατικό που θα πρέπει να διέπει τη δημιουργία του κινήματος.


Από τη δική μου μεριά είμαι διατεθειμένος να συνεργασθώ με άλλους συνεργάσιμους και καλοπροαίρετους εθελοντές για την εκπόνηση του καταστατικού που θα αποτελέσει το θεμέλιο λίθο οργάνωσης του λαϊκού κινήματος κατά της επιτελούμενης προδοσίας ενάντια στο κράτος και το έθνος μας. Η ώρα είναι δώδεκα ούτε καν παρά πέντε.


Ηλίας Σταμπολιάδης
Καθηγητής
Πολυτεχνείο Κρήτης

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ ΔΗΘΕΝ ΦΙΛΟΛΑΙΚΟ ΚΚΕ, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΤΑΚΛΗΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ "ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ"? ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΧΕΙ Η ΠΑΠΑΡΡΗΓΑ ΣΤΗΝ ΑΥΡΙΑΝΗ ΣΥΣΚΕΨΗ ΠΟΥ ΣΥΓΚΑΛΕΣΕ Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΠΙΘΑΝΗ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΩΝ? ΡΕ ΟΟΟΟΥΥΥΥΥΣΤ! ΑΝ ΖΟΥΣΕ Ο ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΤΟΣΟΙ ΑΛΛΟΙ ΗΡΩΕς ΤΟΥ ΕΛΑΣ, ΘΑ ΣΑΣ ΕΙΧΑΝ ΠΑΡΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ!!

ΑΝΑΒΛΗΘΗΚΕ Η ΕΚΔΙΚΑΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΜΚΑ! ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 2012, ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΣ ΘΑ ΖΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ



Αγαπητοί φίλοι, η αγωνία, η αγανάκτηση και πολλές φορές η απόγνωση χιλιάδων Eλλήνων που έφτανε στα αυτιά μας σχετικά με τον προσβλητικό για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια νόμο με τον οποίο θεσπίστηκε ο ΑΜΚΑ και από τον οποίο εξαρτήθηκαν τα πιο θεμελιώδη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας οδήγησε σαν ΠΡΑΟΣ σε δύο πράγματα:

  1. Στη απόφαση για προσφυγή στο ΣτΕ.
  2. Στην απόφαση να μην δημοσιοποιήσουμε για λόγους υπερασπιστικής γραμμής το εγχείρημά μας αυτό από νωρίς παρά μόνο λίγες ημέρες πριν τη δίκη  (βλ. εδώ) προκειμένου να παρηγορηθούν κάποιοι συνάνθρωποί μας οι οποίοι λόγω ασθενειών ή έντονων οικονομικών δυσχερειών νοιώθουν ιδιαίτερα καταπιεσμένοι από τις ΑΣΥΝΑΡΤΗΣΟ-ΑΝΟΗΣΙΕΣ του νομοθετήματος αυτού.

Τρέφαμε λοιπόν την ελπίδα ότι η σοβαρότητα του θέματος και οι χιλιάδες των συνανθρώπων μας που θίγονται (σύμφωνα με πληροφορίες οι επιστροφές του ΑΜΚΑ είναι εκατοντάδες χιλιάδες και όλοι αυτοί θίγονται από τον νόμο) θα έδινε στην υπόθεσή μας μία προτεραιότητα ώστε αυτή να μην παρασυρθεί από τη γνωστή δυστοκία του ελληνικού συστήματος απονομής δικαιοσύνης και να εκδικαστεί σύντομα.
 Φαίνεται ότι τίποτα από αυτά δε λειτούργησε και τελικά η εκδίκαση της υπόθεσης αυτής αναβλήθηκε για την 17η Ιανουαρίου του 2012 με την αιτιολογία ότι υπάρχουν εκατοντάδες υποθέσεις που έχουν ήδη πάρει αναβολή από παλιότερα και πρέπει να εξεταστούν αυτές ενώ αυτή είναι πρόσφατη και μπορεί να αναβληθεί. 
 Έτσι οι Έλληνες θα συνεχίσουμε να μην έχουμε φυσικά δικαιώματα, αυτονόητα ακόμα και για τον αδέσποτο σκύλο ο οποίος συνεχίζει να μπορεί να δικαιωθεί και ας μη διαθέτει ΑΜΚΑ ενώ εμείς οι Έλληνες όχι.
Ας ελπίσουμε τουλάχιστον να είναι αυτή η πραγματική αιτία της αναβολής και όχι τίποτε άλλο.

ΠΡΑΟΣ.

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

ΑΠΟ EKEINH TH ΣΤΙΓΜΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΛΕΙΣΩ MATI Χριστίνας Δελή-Τζόλα, νοσηλεύτριας στρατιωτικου νοσοκομειου Αεροποριας Αθηνων


Είμαι νοσηλεύτρια στό στρατιωτικό νοσοκομείο της Αεροπορίας καί κάθε φορά πού διαβάζω τά άρθρα περί «δωρεάς καί μεταμοσχεύσεως οργάνων», βρίσκομαι στόν πειρασμό νά επιθυμώ νά καταθέσω τή δική μου μαρτυρία ώς προσωπικη εμπειρία πού τη βίωσα λογω επαγγέλματος.

Επιτρέψτε μου νά σάς άφηγηθώ δύο πραγματικά περιστατικά πού βίωσα καί πού σέ μένα συνετέλεσαν στό νά εδραιωθεί μέσα μου η άποψη πού άπό συνειδήσεως πάντοτε εφερα καί πίστευα περί του θέματος.

Κατά τά μέσα της δεκαετίας του '90 δούλευα στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (Μ.Ε.Θ.) του εν λόγω νοσοκομείου, δταν μάς εφεραν εναν σμηνίτη (φαντάρος πού υπηρετούσε τή θητεία του στην Πολεμική Αεροπορία) 19 μόλις ετών, πολυτραυματία, μέ κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις κατόπιν τροχαίου άτυχήματος. Ό κλινικός κι εργαστηριακός ελεγχος εδειξαν -τι το παλικάρι είχε υποστεί σοβαρή καί μή άναστρέψιμη βλάβη στόν μεσεγκέφαλο, όπου η πρόσβαση άκομη και χειρουργικως καθίστατο άκρως δυσχερής καί δυνητικά θανατηφόρα. Ό άσθενης είχε υποβληθεί σε όλα τά απαραίτητα τέστ, τά οποία αποτελούσαν τήν εποχή εκείνη τά «κριτήρια διάγνωσης εγκεφαλικού θανάτου» καί ιατρικώς θεωρούνταν «κλινικά νεκρός»!

Ένα πρωινό, κατά τήν ιατρική επίσκεψη, οι γιατροί της κλινικής (φαινόταν ότι τό είχαν ήδη συζητήσει καί αποφασίσει), συζητούσαν γιά τό ποιος θά άναλάβει τήν πρωτοβουλία νά θίξει στην οικογένεια τού άσθενούς τό θέμα της δωρεάς οργάνων, άφου ήταν ήδη ενα «χαμένο» περιστατικό. Εγώ συνόδευα τήν ιατρική ομάδα καί κατέγραφα τις οδηγίες τους, όταν ξαφνικά, ο διευθυντής της κλινικής, αποσπάστηκε από τήν υπολοιπη ιατρική ομάδα, σταύρωσε τά χέρια πίσω στη μέση καί πηγε δίπλα στόν άσθενη. Τόν ατένιζε άρκετή ώρα. Όταν επέστρεψε στούς συναδέλφους, τούς είπε κουνώντας τό κεφάλι του: «Αφήστε το γιά κανα-δυό μέρες άκόμα, μήν βιαστούμε, άς τό παλέψουμε φίφτυ-φίφτυ (50%-50% δηλαδή), επειδή είναι πολύ νέος καί επανερχόμαστε».

Εκείνη τή στιγμή, η δική μου καρδιά σκίρτησε, αναρρίγησε. Δέν θυμάμαι τί συναίσθημα άκριβώς ένοιωσα, διαισθάνθηκα όμως ότι η άπόφαση αυτή τού διευθυντη ήτανε σάν φώτιση Θεού καί χάρηκα μέσα μου γιά τήν άναβολή της άπόφασής τους.

Έτσι, άφού δώσανε τις άπαραίτητες ιατρικές οδηγίες, φύγανε.

Εκείνη τήν ημέρα εκτελούσα καί νυχτερική βάρδια. Τό βράδυ λοιπόν πού επέστρεψα στην Μ.Ε.Θ., βρηκα τόν συγκεκριμένο άσθενη στην ίδια, άλλά σταθερή κατάσταση πού τόν άφησα τό μεσημέρι. Συνήθιζα πάντοτε άκόμα καί στούς διασωληνωμένους άσθενείς καί σέ όλους όσους δεν επικοινωνούν γενικά μέ τό περιβάλλον, νά τούς μιλάω, νά τούς χαιρετάω και νά τούς εξηγώ ποιά άκριβώς νοσηλευτική παρέμβαση θά τούς κάνω. Πάντοτε εβαζα στή θέση τους τόν εαυτό μου και σκεπτόμουν πώς θά ήθελα νά μέ άντιμετωπίζουν οι άλλοι, ετσι κι εγώ τούς άντιμετώπιζα μέ δέος και σεβασμό, δέν τούς εβλεπα σάν άψυχα κορμιά, άλλά τούς περιποιόμουν μέ προσοχή, γιά νά μήν πονέσουν καί μοϋ άρεσε νά τους μιλάω, χωρίς νά γνωρίζω εάν μέ άκουγαν ή όχι. Ήξερα δέ ότι η τελευταία αίσθηση πού εγκαταλείπει τούς άσθενείς, σύμφωνα μέ επιστημονική τεκμηρίωση, είναι η άκοή!

Τήν ϊδια λοιπόν στάση κράτησα κι εκείνο τό βράδυ στόν Λάμπρο (τό όνομα του παιδιού). Θυμάμαι μάλιστα ότι ήμουν ιδιαίτερα ευδιάθετη εκείνη τή νύχτα και όση ώρα περιποιόμουν τόν άσθενη, σιγοτραγουδούσα εναν απαλό σκοπό. Κι ενώ μετακινιόμουν άπό τήν μία πλευρά τοϋ κρεβατιού στήν άλλη γιά νά ελέγξω τις «γραμμές» (τά σωληνάκια), πού εφερε ο άσθενης, νά δώ τούς ορούς καί νά μετρήσω τήν άρτηριακή πίεση, πρόσεξα μία κίνηση τοϋ προσώπου τοϋ άσθενοϋς πρός τήν πλευρά πού εγώ κινιόμουν, σάν νά άκολουθοϋσε τή φωνή μου! Ρίγος μέ διαπέρασε! Ένοιωσα δτι μέ άκουγε κι όλο τό βράδυ εκανα προσπάθειες νά επιβεβαιώσω τήν άποψή μου. Εκανα «τέστ» στόν άρρωστο. Του μιλούσα γύρω-γύρω άπό τό κρεβάτι καί παρακολουθοϋσα τις αντιδράσεις του. Κινητικότητα άκρων δέν είχε, όμως αυτή ή άνεπαισθητη κίνηση στό πρόσωπο του μου άφησε τήν αίσθηση ότι μέ άκουγε, άρα υπηρχε ελπίδα ανάνηψης καί θυμήθηκα άμέσως τή διστακτική στάση του διευθυντη απέναντι στό θέμα της δωρεάς τών οργάνων.

Τό πρωΐ παρέδωσα τούς άσθενείς μου στήν πρωινή βάρδια καί τούς εκμυστηρεύτηκα αυτο πού βίωσα και πίστευα, τούς παρακάλεσα δέ νά εχουν τό νοϋ τους καί νά τό άναφέρουν στούς γιατρούς, όμως γέλασαν μαζί μου, μοϋ είπαν κάποια λόγια περιπαιχτικά, όπως: «Δέν μάς παρατάς, ρέ Χριστίνα, μέ τούς συναισθηματισμούς σου; Καλά, καλά, πήγαινε εσύ καί θά τό πούμε εμείς».

Επέστρεψα στή δουλειά μου μετά άπό δύο ημέρες -καθότι είχα ρεπό- καί σέ απογευματινή βάρδια. Ή πρώτη κίνηση πού εκανα μπαίνοντας στήν Μονάδα, ήταν νά στρέψω τό κεφάλι μου πρός τό κρεβάτι τοϋ Λάμπρου, νά δώ εάν είναι εκεί. Ένοιωσα σφίξιμο, όταν είδα τόν άσθενη νά λείπει και τήν ώρα άκριβως εκείνη, δύο άλλες συνάδελφοι νά στρώνουν μέ καθαρά κλινοσκεπάσματα τό άδειο κρεβάτι. Αυθόρμημα μοϋ ξέφυγε ενα: «ΠΕΘΑΝΕ;;;» γιά νά λάβω τήν άνέλπιστη άπάντηση: «Τι πέθανε, Χριστίνα; ποιος πέθανε; ο Λάμπρος; ζεί καί βασιλεύει, ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ! Μόλις τόν διακομίσαμε στήν κλινική!».

Χρειάστηκαν κάποια δευτερόλεπτα γιά νά συνέλθω άπό τήν εκπληξη, καί άμέσως ρώτησα νά μάθω λεπτομέρειες. «Σίγουρα ζεί; δέν μέ κοροϊδεύετε;» τούς ρώτησα.

«Όχι απλά ζεί, αλλά άνέλαβε ξαφνικά τόσο γρήγορα καί «ξύπνησε» (εννοοϋσαν ότι αποδεσμεύτηκε άπο τήν μηχανική υποστήριξη), πού όπως βλέπεις δέν χρειάστηκε κάν νά τόν κρατήσουμε άλλο στήν Μονάδα».

Συγκινήθηκα, εκλαψα κρυφά καί δόξασα τό Θεό γιά τό θαϋμα Του. Αναρωτήθηκα τί εγκλημα θά κάναμε καί πόσο υπόλογοι θά ήμασταν άπέναντι στόν Θεό, εάν προχωρούσαμε στή διαδικασία της αφαίρεσης τών οργάνων καί παίρναμε εμείς οι άνθρωποι τήν άπόφαση νά αναιρέσουμε τή ζωή άπό αυτό τό παιδί, διότι «επιστημονικώς» θεωρούσαμε ότι ήτανε κλινικά νεκρός!

Τό δεύτερο περιστατικό ελαβε χώρα λίγα χρόνια άργότερα, όταν δούλευα στό Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών τοϋ ιδίου νοσοκομείου.

Είχα απογευματινή βαρδια, ήτανε ένα ήσυχο απόγευμα, δέν είχαμε πολλή κίνηση από διακίνηση έκτακτων περιστατικών. Καθόμασταν με τή συνάδελφο νοσηλεύτρια στο γραφείο της προϊσταμένης, -που διέκρινα καποια στενοχώρια στο πρόσωπο της συναδέλφου. Πήρα τό θαρρος καί τή ρώτησα: «Τι έχεις, Μαρία μου; δέν φαίνεσαι πολύ καλα σήμερα! είσαι στενοχωρημένη; μήπως κουρασμένη»; καί πριν ολοκληρώσω, ή κοπέλα αναλύθηκε σέ λυγμούς. Τρόμαξα, τήν πλησίασα καί μου αποκάλυψε αυτό πού τήν απασχολούσε:

«Θυμάσαι», μου λέει, «τόν ανηψιό μου πού νοσηλευόταν πριν λίγο καιρό στήν Εντατική»; (από τροχαίο ατύχημα, περίπου δύο μήνες πριν, έαν θυμάμαι καλα, νοσηλεύονταν ο γιος τής αδελφής της σέ κωματώδη κατασταση).

«Ναι» τής λέω, «τι συνέβη»;

«'Άσε τί έπαθα! Λόγω συγγενείας, πέσανε πανω μου ολοι οι γιατροί και μέ πεισανε να μεσολαβήσω στήν αδελφή μου καί τόν άντρα της να τούς πείσω μέ τή σειρα μου να δεχθοϋν να δώσουν τα όργανα του παιδιού. 'Ε, τί να έκανα κι έγώ, σκεπτόμουν οτι ήτανε ήδη πεθαμένο το παιδί και μέ τήν πραξη αυτή θα βοηθούσα να σωθούνε άλλα παιδια πού είχανε αναγκη, κι έτσι τούς έπεισα καί τα δώσανε»!

«Από εκείνη τή στιγμή ομως, δέν μπορώ να κλείσω ματι. Βλέπω καθε βραδυ τόν ανηψιό μου να έρχεται στόν ύπνο μου -δέν είναι ύπνος αυτός, σαν σέ ξύπνιο βρίσκομαι- μέσα σέ ήμίφως, να μέ πλησιαζει καί να μου λέει μέ τα μεγαλα καταγαλανα έκφραστικα του ματια γεματα παραπονο: «Γιατί μοϋ τό έκανες αυτό;» "Ερχεται καί φεύγει. Μέ πλησιαζει χωρίς να μέ φτανει καί ξαναπομακρύνεται καί παλι από τήν αρχή. Λυτό γίνεται καθε βραδυ έδώ καί καιρό καί δέν μπορώ να βρώ ήσυχία»!

Δέν θυμάμαι ακριβώς τί «παρηγορητικα» λόγια τής είπα, αυτό πού θυμάμαι όμως είναι οτι τήν συμβούλευσα να παει σέ εναν πνευματικό να έξομολογηθεί. Δέν ξέρω τι έκανε, ουτε γνωρίζω τήν έκβαση τής καταστασης.

Τα παραπανω συγκλονιστικα περιστατικα μέ έκαναν να είμαι αυστηρώς κατηγορηματική οσον αφορά στη δική μου τοποθέτηση έπανω στο θέμα τής δωρεάς τών οργανων. Πίστευα πώς ϊσως θα μπορούσαμε, έαν ήταν άκρως απαραίτητο, να δώσουμε ενα απο τα διπλα όργανα του οργανισμού μας (π.χ. νεφροί ή οφθαλμοί), όχι ομως τα μονήρη πού αποτελούν ζωτικής φύσεως όργανα (καρδια, ήπαρ) καί καθορίζουν τή συνέχεια τής ανθρώπινης ζωής. Ανέκαθεν έπίσης πίστευα οτι σαν άνθρωποι δέν είμαστε έμεις οι αρμοδιοι να αποφασίσουμε πότε θα δώσουμε τέλος στη ζωή ενός ανθρώ¬που. Βλέποντας καί βιώνοντας τήν ταλαιπωρία πού υφίσταντο οι ασθενείς στο κρεβατι του πόνου, ακόμα κι έαν ανθρωπίνως δέν υπαρχει έλπιδα αποκαταστασης, πιστευα οτι μέσα απο αυτήν τή δοκιμασία ο πανσοφος Δημιουργός καί Θεός μας κατεργαζεται τή σωτηρία τής ψυχής τόσο του ϊδιου τοϋ ασθενούς πού μέ τή δοκιμασία αυτή «έξαγνιζεται» και «σβήνει» αμαρτίες, οσο καί τών ανθρώπων πού τόν διακονούν, τών συγγενών του, πού μέ τήν υπομονή, τήν αγαπη καί τόν πόνο τής ψυχής τους, χωρίς να τό καταλαβουν θεραπεύουν καί τα δικα τους «τραύματα». "Αρα δέν θα έπρεπε έμείς οι αδύναμοι, γεματοι λαθη καί παθη άνθρωποι, να αναλαμβανουμε τέτοια έπικίνδυνη «πρωτοβουλία» καί να παρεμβαίνουμε στο θέλημα τοϋ δικαιοκρίτου Θεοϋ, διότι υπαρχει κίνδυνος να έμποδισουμε τή σωτηρία τής ψυχής αυτοϋ τοϋ ανθρώπου. Ευχαριστώ για τήν υπομονή σας.

Μέ έκτίμηση Χριστίνα Δελή-Τζόλα, Αθήνα