ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ: https://drive.google.com/folderview?id=0B2R6tNC3qVhKako0Mm5FRkxqcWc&usp=sharing

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

Μοναχός Σεραφείμ, Ο Οικουμενισμός

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Μοναχοῦ Σεραφεὶμ
Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἐπειδὴ εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, χαρακτηρίζεται ἀπὸ διαχρονικὴ καὶ παγκόσμια ἑνότητα δογματικῆς Πίστεως. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτός [ὁ ἴδιος], καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας»[1], ἀναλλοίωτος, καὶ ἑνώνει ἐν Ἑαυτῷ τὴν ἀνθρωπότητα, «ἐν ἑνὶ σώματι, εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην»[2], καθ’ ὅσον αὐτὴ ἐνσωματώνεται στὴν Ἐκκλησία. Ἔτσι στὴν Ἐκκλησία ἰσχύει πάντοτε ταυτότητα (ὁμοιομορφία) στὴν Πίστη καὶ τὴ βαπτισματικὴ ἔνταξη σ’ αὐτήν: «εἶς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα»[3]...


Τὸ ἐκκλησιολογικὸ αὐτὸ δόγμα τῆς Ἐκκλησίας, σταθερῶς καὶ διαχρονικῶς διακηρυσσόμενο, πλήττεται στὴ θεωρία καὶ τὴν πράξη ἀπὸ τὴν παρέκκλιση καὶ καινοτομία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος στὸ βαθμὸ ποὺ προωθεῖται συνειδητῶς καὶ ἐπιμόνως, ἀποτελεῖ ἐκκλησιολογικὴ καὶ σωτηριολογικὴ αἵρεση.

Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ἡ διδασκαλία καὶ δραστηριότητα γιὰ τὴν - κακῶ τῷ τρόπῳ - συγκολλητικὴ καὶ πλασματικὴ ἐξωτερικὴ ἕνωση τῶν Ὀρθοδόξων καὶ λοιπῶν «χριστιανῶν», ρωμαιοκαθολικῶν (παπικῶν), προτεσταντῶν καὶ μονοφυσιτῶν-μονοθελητῶν· ἀναπτύχθηκε στὸ πλαίσιο τῆς «οἰκουμενικῆς κινήσεως» καί, σὲ μεγάλο μέρος του, περὶ τὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν» (Π.Σ.Ε.) καὶ διασπᾶ τὴν ἀπ’ ἀρχῆς καὶ μέχρι τῶν μέσων τοῦ 20οῦ αἰῶνος ἑνιαία τῆς Ὀρθοδοξίας ἐκκλησιολογία, τὴν περὶ Ἐκκλησίας διδασκαλία.

Βασικὲς ὀρθόδοξες ἐκκλησιολογικὲς ἀρχὲς
Συνοψίζοντας βασικὲς παραμέτρους τῆς ἐκκλησιαστικῆς, τῆς ὀρθόδοξης, ἐκκλησιολογίας, καταθέτουμε τρεῖς βασικὲς ἀρχές της · (α) τὴν ἀποκλειστικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, (β) τὴν τελειότητα («καθολικότητα») τῆς δογματικῆς Πίστεως τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἑνότητά της ἱστορικῶς καὶ γεωγραφικῶς καὶ (γ) τὴν καθολικῶς ἀποδεκτὴ πεποίθηση τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ἡ συνειδητὴ εἰσαγωγὴ καὶ τῆς παραμικρῆς «ἑτεροδοξίας» (δογματικῆς διαφοροποιήσεως) ἀποτελεῖ αἵρεση ποὺ ἀποκλείει τὴ δυνατότητα τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας.

Α. Τὸ ἀξίωμα τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας “extra Ecclesiam nulla salus” («ἐκτὸς Ἐκκλησίας οὐδεμία σωτηρία»), ποὺ ὑποστηρίζεται ἀπὸ τοὺς ἁγίους Κυπριανὸ Καρχηδόνος, Βασίλειο τὸν Μέγα, Φιρμιλιανὸ Καισαρείας, Κύριλλο Ἀλεξανδρείας κ.ἄ., τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ ὅλη τὴ διαχρονικὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας, σημαίνει ὅτι μόνον τὰ ἱερὰ Μυστήρια καὶ δόγματα τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν τὸν ἄνθρωπο στὴν ἕνωση μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴ σωτηρία. Ἡ Ἐκκλησία μας χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἐσωτερικὴ ἑνότητα Πίστεως, Λατρείας καὶ διοικήσεως καὶ τὴν «ἀποστολικὴ διαδοχή», δηλαδὴ τὴν ἱστορικὴ προέλευση ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἐκκλησία τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καὶ ἑνότητα Πίστεως μὲ ἐκείνην. Τὰ σχίσματα (οἱ λόγῳ διοικητικῶν διενέξεων ἀποχωρήσεις ἀπὸ τὴν Ἑκκλησία) καὶ οἱ αἱρέσεις ἀποκόπτουνἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴ σωτηρία.

Β. Ἡ ἑνότητα Πίστεως τῆς Ἐκκλησίας σημαίνει, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ, μολονότι ἐπιτρέπει ἐν μέρει στὶς τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τελετουργική, ἐθιμική, γλωσσική, μουσικὴ καὶ ἄλλη ποικιλομορφία, ὅμως δὲν ἐπιτρέπει καὶ τὴν «διαφορετικότητα» τῶν δογμάτων τῆς Πίστεως, διότι καθὼς «ὁ Χριστὸς οὐ μεμέρισται»[4] ἔτσι καὶ στὴν Ἐκκλησία εἶναι «τοῦ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία»[5] .

Γ. Ἡ ἑτεροδοξία-αἵρεση, ὡς εἰσαγωγὴ νεωτερισμῶν στὴ δογματικὴ πίστη, ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια, διότι καταστρέφει τὴ θεραπευτικὴ γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση μέθοδο τῆς Ἐκκλησίας (θεολογία καὶ ἄσκηση) καὶ διότι ὁ Θεὸς δὲν ἐπευλογεῖ τὸ ψεῦδος οὔτε ἑνώνεται μὲ αὐτό. Κατὰ τὴ χαρακτηριστικὴ φράση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ «ὅποιος δὲν πιστεύει ὅπως πιστεύει ἡ Παράδοση τῆς Καθολικῆς [δηλ. τῆς Ὀρθοδόξου] Ἐκκλησίας εἶναι ἄπιστος»[6], καθὼς δὲ διαπιστώνει ἡ Β’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος στὸν ζ΄ ἱ. Κανόνα της, μόνον ὅσοι αἱρετικοὶ ἐπιστρέφουν ἀπὸ τὴν αἵρεση «προστίθενται στὴ μερίδα τῶν σῳζομένων». Γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση κανεὶς ἑτερόδοξος (ρωμαιοκαθολικός, προτεστάντης, μονοθελήτης κ.λπ.) δὲν εἶναι οὔτε δύναται νὰ ὀνομάζεται κυριολεκτικῶς «χριστιανός» οὔτε ἡ αἱρετικὴ κοινότητα «ἐκκλησία».

Ἡ ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμὸ νόθευση τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας

Ὁ Οἰκουμενισμός, ἐκκινώντας ἀπὸ προσπάθειες προσεγγίσεως τῶν «χριστιανῶν» σὲ πρακτικὰ θέματα στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ἐξελίχθηκε σὲ προσπάθεια ἐξωτερικῆς συγκολλήσεως τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὶς λοιπὲς «ὁμολογίες», χωρὶς τὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ ἐκεῖνες τῆς μόνης ἀναλλοίωτης καὶ παραδοσιακῆς, τῆς ὀρθόδοξης, διδασκαλίας, ἀλλὰ μέσῳ ἐλαχιστοποιήσεως τῆς σημασίας («μινιμαλισμοῦ»), τῆς ἀποσιωπήσεως καὶ παρερμηνείας τῶν ἱ. δογμάτων ἀπὸ ὅλες τὶς διαλεγόμενες πλευρές. Ἐκκινώντας στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ οἱ αἱρετικοὶ (ἑτερόδοξοι ) ὀνομάστηκαν σὲ ἐπίσημα ὀρθόδοξα ἐκκλησιαστικὰ κείμενα «Ἐκκλησίες» (τὸ 1903 καὶ κυρίως τὸ 1920), ἡ δογματικὴ παρέκκλιση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μεταξὺ ἄλλων φοβερῶν πτώσεων ὁδήγησε σταδιακῶς στὴν ἀπὸ μέρους ἐπιφανῶν ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ θεολόγων (α) ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας μὲ τοὺς παπικούς («ἄρση τῶν ἀναθεμάτων») τὸ 1965, (β) μερικὴ ἀποδοχὴ τῶν ἑτεροδόξων τελετῶν βαπτίσματος, εὐχαριστίας καὶ ἱερωσύνης («Κείμενον Β.Ε.Μ.», Λίμα τοῦ Περοῦ 1982, (γ) διαπίστωση δῆθεν χριστολογικῆς συμφωνίας μὲ τοὺς μονοφυσίτες-μονοθελῆτες (Β΄Κοινή Δήλωση, Chambésy 1990) - ἡ ὁποία σημαίνει τὴν ἀπόρριψη τῆς συμπαγοῦς ὀρθοδόξου χριστολογίας 15 αἰώνων, Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ πληθύος Ἁγίων Πατέρων, (ε) διαπίστωση ὅτι ὁ παπισμὸς εἶναι ὄχι αἵρεση, ἀλλὰ «ἀδελφὴ Ἐκκλησία» μὲ ἔγκυρα μυστήρια (Κείμενον Balamand 1993) κ.ἄ. Χειρότερο ὅλων εἶναι (στ) τὸ ἐκκλησιολογικὸ κείμενο τῆς Θ΄ Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε (Βραζιλία, 2006) · ἐκεῖ ἡ πλειονότης τῶν ὀρθοδόξων ἐκπροσώπων ἀρνήθηκε ἰδιότητες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τὶς ὁποῖες ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ἐκεῖνες τῆς «Μιᾶς» (δηλ. σὲ ἑνότητα πίστεως) καὶ τῆς «Καθολικῆς», ἐπειδὴ συμφώνησαν ὅτι κανένα μέλος τοῦ Π.Σ.Ε. δὲν ἀποτελεῖ καθ’ ἑαυτὸ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία (§6) καὶ ὅτι εἶναι θεμιτὴ ἡ ὕπαρξη ποικιλίας δογμάτων ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας (§5). Αὐτὸ εἶναι ποὺ λίγο ἀργότερα οἱ οἰκουμενιστὲς ὀνόμασαν «ἑνότητα μέσα στὴ (δογματικὴ) διαφορετικότητα» , “unity in diversity”, ἔνα σύνθημα παρμένο ἀπὸ τὰ βουδιστικὰ κινήματα τῆς New Age, δηλαδὴ μιὰ «περιεκτικότητα» (“comprehensiveness”) ἀντίθετη μὲ τὴν ἁγιοπατερικὴ «ἀποκλειστικότητα» (“exclusiveness”).

Στὰ πλαίσια τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως οἱ ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων οἰκουμενιστὲς ἔχουν ἐγγράφως δεσμευθεῖ νὰ μὴ καλοῦν τοὺς ἑτεροδόξους στὴν Ἐκκλησία καὶ ἔτσι διαψεύδεται ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι ἡ συμμετοχή μας ἐκεῖ ἀποσκοπεῖ στὴν ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας· ἀντιθέτως δέ, μὲ τὴν ἐπίσημη ἀποδοχὴ ἑτεροδόξων θέσεων, ἀποπροσανατολίζονται οἱ ἑτερόδοξοι ὡς πρὸς τὸ ἀληθινὸ φρόνημα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Τὶς τελευταῖες δεκαετίες ὁ Οἰκουμενισμὸς προσέλαβε καὶ «διαθρησκειακὸ» χαρακτῆρα τονίζοντας τὴν δῆθεν κοινὴ πίστη ὅλων τῶν μονοθεϊστικῶν (καὶ λοιπῶν) θρησκειῶν στὸν ἴδιο Θεό, κατὰ κατάφωρη ἀθέτηση τοῦ Εὐαγγελίου («πᾶς ὁ ἀρνούμενος τὸν Υἱὸν οὐδὲ τὸν Πατέρα ἔχει»[7]).

Ἡ ἐκλαΐκευση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ προωθεῖται μὲ τὶς πυκνὲς λειτουργικές, ἀκαδημαϊκὲς-θεολογικὲς, ποιμαντικὲς καὶ κοινωνικὲς ἐπαφές μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, κυρίως μὲ τὶς συμπροσευχὲς σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα, μὲ τοὺς μεικτοὺς γάμους καὶ τὸν ἤδη προαναγγελμένο σχεδιασμὸ τῶν ὀρθοδόξων οἰκουμενιστῶν νὰ ἐξαλείψουν ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη Λατρεία ὅσα σημεῖα προσβάλλουν αἱρέσεις ἢ ἄλλες θρησκεῖες, ὥστε νὰ ἐξοικειωθεῖ μὲ τὴν ἑτεροδοξία καὶ τὸ ἁπλὸ ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικὸ πλήρωμα (ἀφοῦ δῆθεν «ὅλοι στὸν ἴδιο Χριστὸ / Θεὸ πιστεύουμε...»).

Δὲν ἀρνεῖται ὁ Οἰκουμενισμὸς ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἀναλλοίωτη ἢ ἡ πιὸ παραδοσιακή, ἡ πιό συνεπής, ἡ πιὸ λειτουργικῶς ὄμορφη καὶ κατανυκτική κ.ο.κ. Μέμφεται ὅμως τὴν αὐτοσυνειδησία της ὅτι εἶναι ἡ μόνη ὁδὸς σωτηρίας.

Ὁ οἰκουμενιστικὸς σχετικισμός, τὸ ἀπόσταγμα τῶν οἰκουμενιστικῶν διδασκαλιῶν, εἰσάγεται καὶ ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ ὅ,τι μπορεῖ αὐτὸ νὰ σημαίνει γιὰ μιὰ «ὀρθόδοξη» ζωὴ στὴν ὁποία ὁ καθεὶς θὰ δύναται κατὰ βούληση νὰ εἰσάγει ἑτερόδοξα καὶ νὰ ἀφαιρεῖ ὀρθόδοξα στοιχεῖα, γι αὐτὸ καὶ ἐπικρίθηκε αὐστηρῶς ἀπ’ ὅλους τοὺς συγχρόνους ἁγίους Γέροντες. Ὅπως προειδοποίησε ὁ μακαριστὸς π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, ἡ μεγάλη ἀντι-αιρετικὴ ἰδιοφυΐα τῆς ἐποχῆς μας, πρόθεση τῆς Νέας Ἐποχῆς «δὲν εἶναι νὰ ἀδειάσουν οἱ ἐκκλησίες, ἀλλά νὰ γεμίσουν μὲ ἀνθρώπους ποὺ θὰ ἔχουν ἀλλοιωμένο φρόνημα».

Στὸ σύνθημα τῆς Νέας Ἐποχῆς καὶ Τάξεως Πραγμάτων «ἕνας Θεός, πολλὲς θρησκεῖες» ὁ Οἰκουμενισμός καταφάσκει, μὲ ἀνυπακοὴ πρὸς τὴν Καινὴ Διαθήκη: «ναί· ἕνας Χριστός, πολλὲς πίστεις, πολλὰ βαπτίσματα».
______________________________________
[1]. Πρὸς Ἑβραίους 13, 8
[2]. Πρβλ. Πρὸς Ἐφεσίους 2, 15.16
[3]. Πρὸς Ἐφεσίους 4, 5
[4]. Πρβλ. Α΄Πρὸς Κορινθίους 1, 13
[5]. Πράξεις 4, 32
[6]. Αγιου Ιωαννου Δαμασκηνου, Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, 4, 10 (83), PG 94, 1128A.
[7]. Α’ Ἰωάννου 2, 23
ΕΡΩ
Τεύχος 9
Ιανουάριος - Μάρτιος 2012

Απειλεί ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος όσους πολεμούν την παναίρεση του Οικουμενισμού

Απειλεί ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος όσους πολεμούν την παναίρεση του Οικουμενισμού
του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου

H Επιστολή του Πατριάρχη Βαρθολομαίου( http://thriskeftika.blogspot.com/2012/03/o_29.html )προς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο με την οποία ζητείται η λήψη μέτρων κατά όσων κληρικών και πιστών αντιδρούν σε όσα γίνονται στο πλαίσιο της λεγόμενης οικουμενικής κίνησης είναι έγγραφο που φανερώνει πολλά από όσα βασανίζουν το λογισμό των οικουμενιστών. Οι υγιείς αντιδράσεις κατά της παναίρεσης του Οικουμενισμού, των συμπροσευχών και της «μεταπατερικής θεολογίας» ενοχλούν το Φανάρι και τούτο γιατί δεν μπορεί να επιτευχθεί, όσο γρήγορα εκείνοι υπολόγιζαν, η πολυπόθητη ενότητα των Χριστιανών όλου του κόσμου, για την οποία εργάζονται πυρετωδώς μέσω των διαλόγων και της λεγόμενης οικουμενικής κίνησης και η οποία ενότητα είναι, σύμφωνα με την οικουμενιστική ερμηνευτική, επιταγή του Κυρίου...
Έτσι τη μία τους φταίει η «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού», την άλλη η δήθεν αμφισβήτηση του Οικουμενικού Θρόνου, την επομένη τα «αναθέματα» του Μητροπολίτου Πειραιώς και κάποτε ακόμη και τα συνέδρια καταδίκης της μεταπατερικής αίρεσης. Όσοι μετέχουν σε όλα τα παραπάνω ή συμφωνούν με αυτά πρέπει να τύχουν τιμωρίας. Αυτή μάλιστα τη φορά ζητείται συνοδική καταδίκη των αντιοικουμενιστών με συγκεκριμένες αποφάσεις.
Οι Οικουμενιστές ευχαρίστως διαλέγονται με κάθε αιρετικό παπικό, προτεστάντη ή ακόμη και ισλαμιστή, βουδιστή σεβόμενοι την «ετερότητα» αλλά αδυνατούν να διαλεχθούν με κληρικούς και πιστούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας που ανησυχούν για όσα αντικανονικά και αντιπατερικά λαμβάνουν χώρα τα τελευταία χρόνια. Αίρουν με περισσή ευκολία τα αναθέματα που επέβαλαν οι άγιοι Πατέρες στον αιρετικό Πάπα αλλά είναι έτοιμοι να επιβάλλουν αφορισμούς και καθαιρέσεις σε όσους αμφισβητούν τον δικό τους οικουμενιστικό βηματισμό, κάποιες δε φορές τιμωρούν χωρίς πραγματικό λόγο πιστούς που ανάλωσαν τη ζωή τους στην Εκκλησία.
Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος παρουσιάζει στην Επιστολή του τους αντιοικουμενιστές ως κινούμενους εναντίον αποφάσεων πανορθοδόξων Συνόδων περί των διαλόγων και της οικουμενικής κίνησης. Προσπαθεί έτσι να επιβάλλει στον ορθόδοξο κόσμο το αλάθητο των πανορθοδόξων Συνόδων ή το αδιαμφισβήτητο του Οικουμενικού Θρόνου. Εκτός του ότι αποφεύγει να απαντήσει στα περί συμπροσευχών και των υποχωρήσεων σε μείζονα θεολογικά ζητήματα, κατά την διεξαγωγή των διαλόγων με τους ετεροδόξους, είναι φανερό ότι προσπαθεί να αποτρέψει ενδεχόμενη αλλαγή στάσης της Εκκλησίας της Ελλάδος και αποχώρησή της από το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» και τον διάλογο με τους Παπικούς που γίνεται άνευ των προϋποθέσεων που απαιτούνται. Προβάλλει έτσι τις αποφάσεις των πανορθοδόξων Συνόδων ως οριστικές και αμετάκλητες ενώ στην πραγματικότητα οι αποφάσεις αυτές ελήφθησαν υπό άλλες συνθήκες και στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από τότε μέχρι σήμερα υπήρξαν διαφοροποιήσεις προς το χείρον στη στάση τόσο των παπικών και των προτεσταντών όσο και των ανά τον κόσμο οικουμενιστών. Μπορεί αλήθεια σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία να μετέχει σε Συμβούλια «εκκλησιών» ή να διαλέγεται με τους Παπικούς επί υψηλού επιπέδου, τη στιγμή που ο κόσμος όλος οδύρεται και δικαιολογημένα διαμαρτύρεται για τα σκάνδαλα παιδεραστίας που βαρύνουν παπικούς καρδινάλιους ή την ομοφυλοφιλική «ιεροσύνη» των Προτεσταντών; Είναι αποδεκτές από την Ορθόδοξη Εκκλησία οι συνεχείς συμπροσευχές ορθοδόξων κληρικών με παπικούς, προτεστάντες και κάποιες φορές με αλλόθρησκους σε όλο τον κόσμο;
Η ευκαιρία που δίνεται στους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος μετά την επιστολή του Πατριάρχη είναι μοναδική. Αντί άλλης απάντησης, ήρθε η ώρα της αποχώρησης της Εκκλησίας της Ελλάδος από το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» και τον διεξαγόμενο με τους αμετανόητους Παπικούς προσχηματικό διάλογο αλλά και της ταυτόχρονης συνοδικής καταδίκης της παναίρεσης του Οικουμενισμού που τρώει τα σωθικά της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ο σεβασμός όλων προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα συνεχίσει να υπάρχει μόνο εφόσον εκείνο παραμένει πιστό στην παράδοση των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας. Οι «θρόνων διάδοχοι» μπορούν να διασφαλίζουν την ενότητα της Εκκλησίας μόνο εάν παραμένουν και «τρόπων μέτοχοι» των αγίων Πατέρων. Η κεφαλή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός μας βεβαίωσε ότι «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. 16,18) δηλ. της Εκκλησίας και για τούτο είναι δυσερμήνευτη η εξαιρετική ανησυχία κάποιων για την εσωτερική ενότητα της Εκκλησίας. Εκτός κι αν πιστεύουν ότι η ενότητα στην Εκκλησία διασφαλίζεται με την ηθελημένη ή επιβαλλόμενη υπακοή σε πρόσωπα και όχι με την προσήλωση στην αποστολική και πατερική πίστη στον Τριαδικό Θεό.

Ὁ Ὅσιος Ἀλέξιος ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ (ἑορτὴ Ἀλέξιος, Ἀλεξία)

Ὁ Ὅσιος Ἀλέξιος ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ (ἑορτὴ Ἀλέξιος, Ἀλεξία)

17 Μαρτίου




Ὁ Ὅσιος Ἀλέξιος γεννήθηκε στὴ Ρώμη κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀρκαδίου (395-408 μ.Χ.) καὶ Ὀνωρίου (395-423 μ.Χ.) ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ εὔπορους γονεῖς. Ὁ πατέρας του Εὐφημιανὸς ἦταν συγκλητικός, φιλόπτωχος καὶ συμπαθής, ὥστε καθημερινὰ τρεῖς τράπεζες παρέθετε στὸ σπίτι του γιὰ τὰ ὀρφανά, τὶς χῆρες καὶ τοὺς ξένους ποὺ ἦταν πτωχοί. Ἡ γυναῖκα του ὀνομαζόταν Ἀγλαΐς καὶ ἦταν ἄτεκνη. Στὴ δέησή της νὰ ἀποκτήσουν παιδί, ὁ Θεὸς τὴν εἰσάκουσε. Καὶ τοὺς χάρισε υἱό. Ἀφοῦ τὸ παιδὶ μεγάλωσε καὶ ἔλαβε τὴν κατάλληλη παιδεία, ἔγινε σοφότατος καὶ θεοδίδακτος. Ὅταν ἔφθασε στὴ νόμιμη ἡλικία, τὸν στεφάνωσαν μὲ θυγατέρα ἀπὸ βασιλικὴ καὶ εὐγενικὴ γενιά. Τὸ βράδυ ὅμως στὸ συζυγικὸ δωμάτιο ὁ Ἅγιος, ἀφοῦ πῆρε τὸ χρυσὸ δακτυλίδι καὶ τὴν ζώνη, τὰ ἐπέστρεψε στὴν σύζυγό του καὶ ἐγκατέλειψε τὸν κοιτῶνα. Παίρνοντας ἀρκετὰ χρήματα ἀπὸ τὰ πλούτη του ἔφυγε μὲ πλοῖο περιφρονώντας τὴ ματαιότητα τῆς ἐπίγειας δόξας. Καταφθάνει στὴν Λαοδικία τῆς Συρίας καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Ἔδεσσα τῆς Μεσοποταμίας. Ἐκεῖ ὁ Ὅσιος Ἀλέξιος μοίρασε τὰ χρήματα στοὺς πτωχούς, ἀκόμα καὶ τὰ ἱμάτιά του καί, ἀφοῦ ἐνδύθηκε μὲ κουρελιασμένα καὶ χιλιομπαλωμένα ροῦχα, κάθισε στὸ νάρθηκα τοῦ ναοῦ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς πτωχούς. Προτίμησε ἔτσι νὰ ζεῖ μὲ νηστεία ὅλη τὴν ἑβδομάδα καὶ νὰ μεταλαμβάνει τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων κάθε Κυριακή, ἐνῷ μόνο τότε ἔτρωγε λίγο ἄρτο καὶ ἔπινε λίγο νερό.


Οἱ γονεῖς του ὅμως τὸν ἀναζητοῦσαν παντοῦ καὶ ἔστειλαν τοὺς ὑπηρέτες τους νὰ τὸν βροῦν. Στὴν ἀναζήτησή τους ἔφθασαν μέχρι καὶ στὸ ναὸ τῆς Ἔδεσσας, χωρὶς ὡστόσο νὰ τὸν ἀναγνωρίσουν. Οἱ δοῦλοι ἐπέστρεψαν ἄπρακτοι στὴ Ρώμη, ἐνῷ ἡ μητέρα τοῦ Ἀλεξίου μὲ ὀδύνη, φορώντας πτωχὰ ἐνδύματα, καθόταν σὲ μία θύρα τοῦ σπιτιοῦ πενθώντας νύχτα καὶ ἡμέρα. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ νύφη, ποὺ φόρεσε τρίχινο σάκο καὶ περίμενε κοντὰ στὴν πεθερά της.


Ὁ Ὅσιος Ἀλέξιος γιὰ δεκαεπτὰ χρόνια παρέμεινε στὸ νάρθηκα τοῦ ναοῦ τῆς Θεοτόκου εὐαρεστώντας τὸν Θεό. Καὶ μία νύχτα ἡ Θεοτόκος παρουσιάσθηκε στὸν προσμονάριο τοῦ ναοῦ σὲ ὄνειρο καὶ τοῦ ζήτησε νὰ τοῦ φέρει μέσα στὸ ναὸ τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. Τότε ὁ προσμονάριος, ἀφοῦ βγῆκε ἀπὸ τὸ ναὸ καὶ δὲν βρῆκε κανέναν παρὰ μόνο τὸν Ἀλέξιο, δεήθηκε στὴν Θεοτόκο νὰ τοῦ ὑποδείξει τὸν ἄνθρωπο, ὅπως καὶ ἔγινε. Τότε πῆρε ἀπὸ τὸν Ὅσιο Ἀλέξιο καὶ τὸν εἰσήγαγε στὸ ναὸ μὲ κάθε τιμὴ καὶ μεγαλοπρέπεια.


Μόλις ὁ Ὅσιος κατάλαβε ὅτι ἔγινε γνωστὸς ἐκεῖ, ἔφυγε κρυφὰ καὶ σκέφθηκε νὰ πάει στὴν Ταρσό, στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Παύλου τοῦ Ἀποστόλου, ὅπου ἐκεῖ θὰ ἦταν ἄγνωστος. Ἄλλα ὅμως σχεδίασε ἡ Θεία Πρόνοια. Γιατί βίαιος ἄνεμος ἅρπαξε τὸ πλοῖο καὶ τὸ μετέφερε στὴν Ρώμη. Βγαίνοντας ἀπὸ τὸ πλοῖο, κατάλαβε ὅτι ὁ Κύριος ἤθελε νὰ ἐπανέλθει ὁ Ἀλέξιος σπίτι του.


Ὅταν συνάντησε τὸν πατέρα του, ποὺ δὲν ἀναγνώρισε τὸν υἱό του, τοῦ ζήτησε νὰ τὸν ἐλεήσει καὶ νὰ τὸν ἀφήσει νὰ τρώει ἀπὸ τὰ περισσεύματα τῆς τράπεζάς του. Μὲ μεγάλη προθυμία ὁ πατέρας του δέχθηκε νὰ τὸν ἐλεήσει καὶ μάλιστα τοῦ ἔδωσε κάποιον ὑπηρέτη γιὰ νὰ τὸν βοηθάει. Κάποιοι βέβαια ἀπὸ τοὺς δούλους τῆς οἰκίας του τὸν πείραζαν καὶ τὸν κορόιδευαν, ὅμως αὐτὸν δὲν τὸν ἔνοιαζε. Ἔδινε τὴν τροφή του σὲ ἄλλους, παραμένοντας ὅλη τὴν ἑβδομάδα χωρὶς τροφὴ καὶ νερὸ καὶ μόνο μετὰ τὴν Κοινωνία τῶν Θείων καὶ Ἀχράντων Μυστηρίων δεχόταν λίγο ἄρτο καὶ νερό.


Ἔμεινε λοιπὸν γιὰ δεκαεπτὰ χρόνια στὸν πατρικὸ οἶκο χωρὶς νά τὸν γνωρίζει κανένας. Ὅταν ἔφθασε ὁ καιρὸς τῆς κοιμήσεώς του, τότε κάθισε καὶ ἔγραψε σὲ χαρτὶ ὅλο τὸν βίο του, τοὺς τόπους ποὺ πέρασε, ἀλλὰ καὶ κάποια ἀπὸ τὰ μυστήρια ποὺ γνώριζαν μόνο οἱ γονεῖς του. Κάποια Κυριακή, ὅταν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰννοκέντιος τελοῦσε τὴν Θεία Λειτουργία, ἀκούσθηκε φωνὴ ἀπὸ τὸ Ἅγιο Θυσιαστήριο, ποὺ καλοῦσε τοὺς συμμετέχοντες νὰ ἀναζητήσουν τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. Τὴν Παρασκευὴ ὁ Ὅσιος Ἀλέξιος παρέδωσε τὸ πνεῦμα του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, ἐνῷ τὸ ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας οἱ πιστοὶ βασιλεῖς καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, προσῆλθαν στὸ ναὸ γιὰ νὰ δεηθοῦν στὸν Θεὸ νὰ τοῦ ἀποκαλύψει τὸν ἅγιο ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. Τότε μία φωνὴ τοὺς κατηύθυνε στὸ σπίτι τοῦ Εὐφημιανοῦ. Λίγο ἀργότερα οἱ βασιλεῖς μαζὶ μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο ἔφθασαν στὸ σπίτι τοῦ Εὐφημιανοῦ, προξενώντας μάλιστα τὴν ἀπορία τῆς γυναίκας καὶ τῆς νύφης του γιὰ τὴν παρουσία τους ἐκεῖ καὶ ρώτησαν τὸν Εὐφημιανό. Ὅμως ἐκεῖνος, ἀφοῦ πρῶτα ρώτησε τοὺς ὑπηρέτες, ἀποκρίθηκε ὅτι δὲν γνώριζε τίποτα. Στὴν συνέχεια ὁ ὑπηρέτης ποὺ φρόντιζε τὸν Ὅσιο Ἀλέξιο, παρακινούμενος ἀπὸ Θεία δύναμη, ἀνέφερε τὸν τρόπο τῆς ζωῆς τοῦ πτωχοῦ, τὸν ὁποῖο ἐξυπηρετοῦσε. Τότε ὁ Εὐφημιανὸς χωρὶς νὰ γνωρίζει ὅτι ὁ Ὅσιος εἶναι ἤδη νεκρός, ἀποκάλυψε τὸ πρόσωπο αὐτοῦ, ποὺ ἔλαμπε σὰν πρόσωπο ἀγγέλου. Στὸ χέρι τοῦ Ὁσίου μάλιστα, εἶδε χαρτὶ ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ ἀποσπάσει. Στὴν συνέχεια ἀνέφερε στοὺς ἐπισκέπτες του ὅτι βρέθηκε ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Οἱ βασιλεῖς καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τότε δεήθηκαν στὸν Ὅσιο νὰ τοὺς ἐπιτρέψει νὰ δοῦν τὸ χαρτὶ ποὺ εἶχε στὸ χέρι του. Μόλις ὁ ἀρχειοφύλακας πῆρε στὸ χέρι του τὸ χαρτί, ὁ Εὐφημιανὸς ἀντιλήφθηκε ὅτι πρόκειται γιὰ τὸν υἱό του, τὸν ὁποῖο ἀναζητοῦσε χρόνια τώρα, καὶ μεγάλο πένθος ἔπεσε στὴν οἰκογένειά του. Θρῆνος μεγάλος καὶ ἀπὸ τὴν γυναῖκα του καὶ τὴ νύφη του.


Ὁ βασιλεὺς Ὀνώριος καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μετέφεραν τὸ τίμιο λείψανο τοῦ Ὁσίου στὸ μέσο τῆς πόλεως καὶ κάλεσαν ὅλο τὸν λαό, γιὰ νὰ ἔλθει νὰ προσκυνήσει καὶ νὰ λάβει εὐλογία. Ὅσοι προσέρχονταν καὶ ἀσπάζονταν τὸ τίμιο λείψανο, ἄλαλοι, κουφοί, τυφλοί, λεπροί, δαιμονισμένοι, ὅλοι θεραπεύονταν. Βλέποντας αὐτὰ τὰ θαύματα οἱ πιστοὶ δόξαζαν τὸν Θεό. Ἦταν τόσος ὁ κόσμος ποὺ προσέρχονταν νὰ δεῖ τὸ τίμιο λείψανο, ποὺ δὲν μποροῦσαν νὰ τὸ μεταφέρουν στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Βονιφατίου γιὰ νὰ τὸ ἐνταφιάσουν. Ἔριξαν ἀκόμη καὶ χρυσὸ καὶ ἄργυρο στὸν κόσμο γιὰ νὰ τοῦ ἀποσπάσουν τὴν προσοχή, ἀλλὰ μάταια. Ὅταν πιὰ μεταφέρθηκε τὸ τίμιο λείψανο στὸ ναό, γιὰ ἑπτὰ ἡμέρες ἑόρταζαν πανηγυρικὰ καὶ στὴν ἑορτὴ συμμετεῖχαν οἱ γονεῖς καὶ ἡ νύφη. Στὴ συνέχεια τοποθετήθηκε τὸ τίμιο λείψανο σὲ θήκη φτιαγμένη ἀπὸ χρυσό, ἄργυρο καὶ πολύτιμους λίθους. Ἀμέσως ἄρχισε νὰ εὐωδιάζει καὶ νὰ ἀναβλύζει μύρο, τὸ ὁποῖο καὶ ἔγινε ἴαμα καὶ θεραπεία γιὰ ὅλους.





Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.


Ἐκ ρίζης ἐβλάστησας, περιφανοῦς καὶ κλεινῆς, ἐκ πόλεως ἤνθησας, βασιλικῆς καὶ λαμπρᾶς, Ἀλέξιε πάνσοφε, πάντων δ' ὑπερφρονήσας ὡς φθαρτῶν καὶ ρεόντων, ἔσπευσας συναφθήναι, τῷ Χριστῷ καὶ Δεσπότη. Αὐτὸν οὒν ἐκδυσώπει ἀεί, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἠμῶν.





Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.


Ἀλεξίου σήμερον τοῦ πανολβίου, ἑορτὴν τὴν πάνσεπτον, ἐπιτελοῦντες εὐσεβῶς, αὐτὸν ὑμνήσωμεν λέγοντες, χαίροις Ὁσίων τερπνὸν ἐγκαλλώπισμα.

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

«Εγώ άπαξ ωρκίσθην να χύσω το αίμα μου εις την ανάγκην της πατρίδος, και αυτή είναι η ώρα…»


Η απειλή του Ιμπραήμ ύστερα από τη νίκη του στο Κρεμμύδι και στη Σφακτηρία, πάγωσε το Μωριά αλλά φαίνεται πως δεν ανησύχησε και πολύ τους ηγέτες της κυβέρνησης, στο Ναύπλιο. Οι Ζαήμηδες που είχαν καταφύγει στη Ρούμελη για να γλυτώσουν από τον κατατρεγμό των κυβερνητικών καθώς και ο Νικηταράς, γύρισαν αμέσως στο Μωριά και προσπάθησαν να μαζέψουν κόσμο για να πολεμήσουν τον Ιμπραήμ. Στο Ναύπλιο όμως πίστευαν πως έκαναν αυτή τη στρατολογία για να επιτεθούν εναντίον τους!
Μόνο ένας μπαρουτοκαπνισμένος οπλαρχηγός μπόρεσε να σταθεί στο ύψος του, να καταλάβει το πόσο κινδύνευε ο Μωριάς και η επανάσταση και να προσπαθήσει να σταματήσει τον Ιμπραήμ. Κι’ αυτός ήταν ο Γρηγόριος Παπαφλέσσας, που τον τελευταίο καιρό είχε συνταχθεί με την κυβέρνηση και είχε γίνει ένας από τους πιο φανατικούς αντίπαλους του Κολοκοτρώνη.
Στην αρχή της επανάστασης ήταν με το μέρος του Κολοκοτρώνη, μα δεν άργησε να συνταχθεί με τους κυβερνητικούς και να μπλέξει στις πολιτικές ραδιουργίες.
Με τον ερχομό του Ιμπραήμ κατάλαβε τρομερό κίνδυνο που απειλούσε την επανάσταση. Κι επειδή η ηγεσία της Ελλάδας αργούσε να πάρει αποφάσεις, πήρε τη δική του απόφαση. Θα χτυπούσε τον Ιμπραήμ μόνος του, με όσα παλικάρια μπορούσε να τραβήξει κοντά του, μια και οι Ρουμελιώτες είχαν στο μεταξύ φύγει από το Μωριά. Είχε ακόμα το θάρρος και την εντιμότητα να ζητήσει από την κυβέρνηση ν’ αποφυλακίσει τον Κολοκοτρώνη. Ήξερε ότι ο Γέρος ήταν ο μόνος κατάλληλος να πάρει στους ώμους του το βάρος του καινούργιου αγώνα μα η κυβέρνηση δεν τον άκουσε.
Έφθασε στην Τριπολιτσά και άρχισε με τη βοήθεια του αδελφού του Νικήτα να συνάζει το στρατό του. Τρεις μέρες αργότερα ξεκινούσε για τη Μεσσηνία. Βιαζόταν να προλάβει τον Ιμπραήμ πριν φύγει από το Νιόκαστρο. Είχε συγκεντρώσει κάπου 1.600 πολεμιστές. Άλλους τόσους περίπου του είχε υποσχεθεί ότι θα συγκέντρωνε και ο Πλαπούτας. Στο μεταξύ έγραψε στην κυβέρνηση ζητώντας ξανά την αποφυλάκιση του Γέρου.
Φθάνοντας στη Μεσσηνία, σταμάτησε στη Δραήνα. Εκεί έμαθε ότι ο Ιμπραήμ ήταν έτοιμος να ξεκινήσει από το Νιόκαστρο. Αποφάσισε να του στήσει καρτέρι έξω από το Μανιάκι, όπου υπήρχαν μερικοί απότομοι λόφοι. Εκεί θα μπορούσε να ταμπουρωθεί άνετα και να πολεμήσει τις ορδές των Αιγυπτίων.
Στη Δραήνα έλαβε ένα γράμμα από τον αδελφό του — που είχε μείνει πίσω, συνεχίζοντας τη στρατολογία — με το οποίο τον συμβούλευε να μην επιχειρήσει να σταματήσει στη Μεσσηνία τον Ιμπραήμ, αλλά να περάσει στη Μάνη. Από τα βουνά θα μπορούσαν να χτυπούν με μεγαλύτερη ευκολία τον Αιγυπτιακό στρατό και να ξεφεύγουν χωρίς απώλειες. Μα ο Παπαφλέσσας είχε πάρει την απόφασή του. Θα πολεμούσε τον Ιμπραήμ στο Μανιάκι, παραγνωρίζοντας όλους τους κινδύνους. Θα έκανε και κείνος ό,τι έκανε στα παλιά τα χρόνια ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες και πριν λίγο καιρό ο Διάκος στην Αλαμάνα. Θα πολεμούσε για να νικήσει ή να πεθάνει. Κι έστειλε αυτή την απάντηση στον αδελφό του, όπως τη βρήκαμε στην εξάτομη «Ελληνική Επανάσταση» του Δ. Κόκκινου, από τις εκδόσεις «Μέλισσα»:
«Νικήτα, Έλαβα την επιστολήν σου και εις απάντησιν σου λέγω ότι δεν είμαι σαν και σε και σαν τον κουμπάρο σου τον Κεφάλα, όπου τρέχετε από ράχη σε ράχη στους Αηλιάδες.
Εγώ άπαξ ωρκίσθην να χύσω το αίμα μου εις την ανάγκην της πατρίδος, και αυτή είναι η ώρα. Εύχομαι δε εις τον Θεόν πρώτη μπάλα τον Ιμβραήμ να με πάρει εις το κεφάλι, διότι σας γράφω να ταχύνετε τον ερχομόν σας και σεις μου γράφετε κουραφέξαλα.
Νικήτα, πρώτη και τελευταία επιστολή μου είναι αυτή. Βάστα την να την διαβάζεις καμιά φορά να με θυμάσαι και να κλαις».
Ο Παπαφλέσσας, όπως μας δίνει να καταλάβουμε η επιστολή, ήταν αποφασισμένος να πολεμήσει και να πεθάνει. Λένε πως τάχα είχε δει τις προηγούμενες μέρες ένα άσχημο όνειρο, που προμάντευε το θάνατό του. Αλλά και από τη σπάλα ενός αρνιού είχε δει άσχημα σημάδια. Οι αγωνιστές του εικοσιένα συνήθιζαν, όταν έψηναν ένα αρνί, να κοιτάζουν τη σπάλα του πράγμα που έκαναν και οι αρχαίοι πρόγονοί μας. Πίστευαν ότι πάνω στο διαφανές αυτό κόκκαλο της πλάτης, «γράφονται» τα μελλούμενα...
Έφυγε λοιπόν για το Μανιάκι στις 16 του Μάη ο Παπαφλέσσας, χωρίς να περιμένει τον αδελφό του και τον Πλαπούτα. Οι πιο σημαντικοί οπλαρχηγοί που τον ακολούθησαν ήταν ο Κεφάλας και ο Παπα-Γιώργης. Ταμπουρώθηκαν σε τρία υψώματα και στις 18 του Μάη πήραν την πληροφορία ότι ο Ιμπραήμ έρχεται καταπάνω τους με πολλές χιλιάδες στρατό.
Ο Κεφάλας και ο Παπα-Γιώργης δεν άργησαν να καταλάβουν ότι η άμυνά τους δεν επρόκειτο να σταματήσει τον Ιμπραήμ. Κατάλαβαν ακόμα ότι το τέλος τους ήταν σίγουρο. Προσπάθησαν τότε να πείσουν τον Παπαφλέσσα να φύγουν και να τον πολεμήσουν με περισσότερη σιγουριά και επιτυχία, από τα βουνά. Μα εκείνος τους μάλωσε και τους δύο, τους έριξε στο φιλότιμο κι’ έτσι αποφάσισαν να μείνουν, να πολεμήσουν και να πεθάνουν μαζί του. Αρκετοί όμως από τους πολεμιστές, άλλοι κρυφά και άλλοι φανερά, εγκατέλειψαν τα ταμπούρια τους, προτιμώντας να ζήσουν και να πολεμήσουν κάπου αλλού τον Ιμπραήμ.
Και να που ο στρατός του Ιμπραήμ έφθασε στο Μανιάκι. Και δεν ήταν ο ασύνταχτος στρατός των Τούρκων. Ο Ιμπραήμ είχε πολλά κανόνια, είχε μηχανικό, είχε πειθαρχημένο ιππικό και προπαντός πολλούς Ευρωπαίους αξιωματικούς που ήταν έμπειροι στον πόλεμο.
Το πρωί, στις 20 του μήνα, άρχισε η πρώτη επίθεση των Αιγυπτίων με πυκνά πυρά. Άναψαν με μιας και σι τρεις λόφοι από τα καριοφίλια των λιγοστών Ελλήνων. Κάθε βόλι τους έριχνε κάτω κι’ ένα εχθρικό κορμί. Αλλά, πόσους να σκοτώσουν όταν ο κάμπος είχε μαυρίσει από τις χιλιάδες του στρατού του Ιμπραήμ;
Οι αξιωματικοί του δεν υπολόγιζαν τις απώλειες και έδιναν συνέχεια διαταγές στους στρατιώτες τους να προχωρούν. Δεκάδες κορμιά έπεφταν στις πλαγιές των λόφων και το αίμα των αραπάδων πότιζε τη Μεσσηνιακή γη. Ο Παπαφλέσσας πυροβολούσε συνέχεια με το καριοφίλι του κι’ όταν οι στρατιώτες του Ιμπραήμ πλησίασαν αρκετά, άρπαξε τις δυο του πιστόλες. Μελαχροινός, μπαρουτοκαπνισμένος, άγριος, με μάτια που άστραφταν, πολεμούσε ορθός, χωρίς να υπολογίζει το θάνατο.
Το μεσημέρι κόπασε η επίθεση του Ιμπραήμ, για να φάνε οι στρατιώτες του. Η καινούργια επίθεση είχε περισσότερο πείσμα Και μεγαλύτερη ένταση. Μα οι Έλληνες κρατούσαν ακόμα γερά. Ο Πλαπούτας που πλησίαζε στο Μανιάκι με τους άντρες του, έριξε μερικές μπαταριές για να δώσει θάρρος στον Παπαφλέσσα και τους πολεμιστές του. Ωστόσο δεν πήρε μέρος στη μάχη. Δεν πρόλαβε να μπει στη μάχη ούτε ο αδελφός του Παπαφλέσσα, που ερχόταν με εφτακόσια περίπου παλικάρια.
Ο Ιμπραήμ αναγκάστηκε να μπει ανάμεσα στους πολεμιστές του για να τους δώσει θάρρος και τους ζήτησε να τελειώνουν μια ώρα γρηγορότερα μ’ αυτή τη χούφτα των γκιαούρηδων. Μέτρο στο μέτρο οι Αιγύπτιοι, και πληρώνοντας με πολύ αίμα την επίθεσή τους, σκαρφάλωσαν στις πλαγιές των λόφων. Τα καριοφίλια των Ελλήνων σίγησαν τώρα, για να μπουν σε δράση τα γιαταγάνια και τα μαχαίρια, μια και ο εχθρός άρχισε να πηδάει στα ταμπούρια τους. Κι’ αυτή η άγρια μάχη σώμα με σώμα ανάμεσα στους Έλληνες και τους Αιγύπτιους, δεν μπορούσε να κρατήσει για πολύ. Σε τέτοιες περιπτώσεις νικάει ο αντίπαλος που έχει τη μεγαλύτερη αριθμητική δύναμη...
Άρχισε να σουρουπώνει όταν η μάχη πήρε τέλος. Στις κορυφές και των τριών υψωμάτων ανέμιζαν τώρα τα μπαϊράκια των Αιγυπτίων. Οι γενναίοι Έλληνες υπερασπιστές κείτονταν όλοι νεκροί, αφού έκαναν και με το παραπάνω το καθήκον τους. Νεκρός ήταν και ο ηρωικός Παπαφλέσσας, με κομμένο πέρα ως πέρα το κεφάλι. Νεκρός ήταν και ο Κεφάλας με τον Παπα- Γιώργη... Νεκροί όλοι οι Σπαρτιάτες του 1821...
Ο Ιμπραήμ, νικητής κι’ αυτής της μάχης, δεν μπόρεσε να μη θαυμάσει την απελπισμένη, την ηρωική αντίσταση των Ελλήνων και ιδιαίτερα του Παπαφλέσσα.
— Να ψάξετε ανάμεσα στους νεκρούς και να μου τον φέρετε εδώ! έδωσε τη διαταγή στους στρατιώτες του.
Σε λίγο του έφεραν το ακέφαλο σώμα του Παπαφλέσσα.
— Θέλω και το κεφάλι του! έδωσε καινούργια διαταγή ο Ιμπραήμ.
Έφεραν και το κεφάλι του. Διάταξε τότε τους στρατιώτες του να στηρίξουν ορθό το σώμα του μεγάλου αντιπάλου του στον κορμό ενός δέντρου. Οι αραπάδες έδεσαν το κορμί του Παπαφλέσσα στον κορμό, στήριξαν πάνω στον κομμένο λαιμό το κεφάλι και ο θρυλικός οπλαρχηγός έμοιαζε τώρα ζωντανός.
Είχε βγει το φεγγάρι πάνω από το πεδίο της άγριας μάχης, όταν ο Ιμπραήμ μέσα στην απόλυτη σιγή, με αργά βήματα πλησίασε το δέντρο. Κοίταξε για μερικά λεπτά ακίνητος το γενναίο αντίπαλό του κι’ ύστερα σκύβοντας, τον φίλησε στο κρύο του μάγουλο και ψιθύρισε:
— Είναι κρίμα να πεθαίνουν τέτοιοι λεβέντες!
Έτσι πέθανε ο ατίθασος, ο αεικίνητος, ο γενναίος Παπαφλέσσας. Έδωσε τη ζωή του στον ιερό αγώνα. Δεν κατάφερε να νικήσει τον Ιμπραήμ, αν και τα βόλια του θέρισαν εκατοντάδες πολεμιστές του. Ωστόσο υπάρχουν στον πόλεμο μερικές ήττες που αξίζουν όσο χίλιες νίκες μαζί...
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Το Αθάνατο 1821, εκδόσεις Στρατίκη

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

Λίγα λόγια για την μαύρη επέτειο της εορτολογικής καινοτομίας, που κλείνει σήμερα ογδόντα οκτώ χρόνια.

Η 10η Μαρτίου του 1924 ονομάστηκε με αντικανονικό τρόπο 23η Μαρτίου και το σχίσμα ήταν πλέον γεγονός. Ο ίδιος ο πρωτεργάτης του σχίσματος Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, παρόλο που έγραφε το 1923 (βλέπε ΦΕΚ 25-1-1923):
στις 10/23-3-1924 εξαπέλυσε την παρακάτω εγκύκλιο: 

Η αλλαγή του εκκλησιαστικού ημερολογίου (1924) δεν ήταν η αιτία για την Αποτείχιση των Ορθοδόξων του Πατρίου Εορτολογίου (χλευαστικώς "παλαιοημερολογιτών"), αλλά η αφορμή για αυτήν. Πολλοί προσπαθούν και σήμερα να απαξιώσουν το κίνημα των Ορθοδόξων του π.ε. και να το υποβαθμίσουν ισχυριζόμενοι ότι δήθεν οι Ορθόδοξοι του π.ε. ήταν ημερολάτρες...

Και όμως οι ομολογητές προπάτορές μας δεν ήταν ημερολάτρες, αλλά είχαν καταλάβει ότι η αλλαγή του εορτολογίου ήταν το πρώτο βήμα για να "φραγκέψουμε", κι ας μην είχαν διαβάσει την αιρετική "Εγκύκλιο του 1920" που απέκρυπταν επιμελώς οι οικουμενιστές.

Το 1935 έγραφε ο αείμνηστος πρ. Φλωρίνης:

"...πως δύναται η εκκλησιαστική αύτη καινοτομία να μην αποτελή λόγον Σχίσματος αφού πραγματικώς αποσχίζει τας καινοτομησάσας Εκκλησίας των άλλων και κάμνει αυτάς να εορτάζωσιν και να νηστεύσωσιν, ουχί μετά των Ορθοδόξων Εκκλησιών, αλλά μετά των ετεροδόξων και αιρετικών Δυτικών Εκκλησιών;Τοιαύτα όντως κατετόλμησαν ο Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, οι δύο ούτοι Λούθηροι της ορθοδόξου Εκκλησίας, οίτινες υπο το πρόσχημα του συγχρονισμού δεν εδειλίασαν ουδ΄ απερρίγησαν να καταπατήσωσιν αποφάσεις πανορθοδόξων Συνόδων και Αποστολικούς και Συνοδικούς Κανόνας, ίνα προσεγγίσωσι πρός τας Εκκλησίας της Δύσεως δια της ημερολογιακής καινοτομίας επί διασπάσει της Ορθοδοξίας και επ΄ αθετήσει της αιωνοβίου πράξεως της Μιάς Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας" (Πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδου «Το Εκκλησιαστικόν Ημερολόγιον ως κριτήριον της Ορθοδοξίας» 1935). 

Αλλά και ο μεγάλος αγωνιστής μοναχός Αρσένιος Κοττέας έγραφε στις 13-4-1930 σε άρθρο του στην εφημερίδα ΣΚΡΙΠ με τίτλο "Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ":


"Και τα τρομοκρατικά ταύτα μέσα (σ.Κ.Σ. εννοεί τα διωκτικά μέτρα του Αθηνών Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου) τίθενται εις ενέργειαν όπως διευκολυνθή το έργον του Παπισμού προς Ένωσιν των Εκκλησιών. Ήρχισε δε η διευκόλυνσις αύτη του έργου του Παπισμού δια της εισαγωγής και εν τη Ορθοδόξω Ελληνική Εκκλησία του Παπικού Ημερολογίου".
 

Δυο μήνες μετά διαβάζουμε στην ίδια εφημερίδα (6-6-1930):
 
Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στους "καθυστερημένους" και "αμόρφωτους" "παλαιοημερολογίτες", που τόσο αδικήθηκαν και χλευάστηκαν τα ογδόντα οκτώ αυτά χρόνια ορθόδοξης ομολογίας. Μακάριοί ἐστε, ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς, καὶ διώξωσι,καὶ εἴπωσι πᾶν πονηρὸν ῥῆμα καθ' ὑμῶν, ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ.Χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς 






Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

ΟΛΟΙ...ΘΥΜΗΘΗΚΑΝ ΤΗΝ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ! ΜΟΝΟ Ο "ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ" ΚΑΜΜΕΝΟΣ ΣΙΩΠΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΠΟΥΝ...ΦΑΣΙΣΤΑ!

Τις τελευταίες μέρες κι ενόψει Εκλογών, κάποιοι θυμήθηκαν την...λαθρομεταναστοφαγία: Από τον ανεκδιήγητο Χρυσοχοίδη μέχρι τη Νδ του Πάκη, όλοι...υπόσχονται "δραστικές λύσεις για να καθαρίσουμε το κέντρο της Αθήνας" κλπ. Μέχρι κι ο λαθρο - Καμίνης έκανε ανάλογες δηλώσεις πως "δεν πάει άλλο"!

Φυσικά, τα κόμματα της "Αριστεράς" σιωπούν: Καμία έκπληξη! ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ Ο...ΜΕΓΑΣ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΠΑΝΟΣ ΚΑΜΜΕΝΟΣ;

Από αυτό εδώ το βήμα, οι αναγνώστες κατέθεσαν εδώ και μέρες τις ερωτήσεις του σχετικά ΚΑΙ με την λαθρομετανάστευση, με αποτέλεσμα να δεχθούμε τόνους λάσπης από τα...καμμένα παπαγαλάκια για "πληρωμές", "διαφημίσεις", "νεοναζί" κλπ.

Αναρωτιόμαστε: Υπάρχει ΕΣΤΩ ΕΝΑΣ ψηφοφόρος του εν λόγω "κινήματος" που να μην θεωρεί σημαντικότατο πρόβλημα την λαθρομετανάστευση και την εγκληματικότητα;

Αν όχι, δεν...υποψιάζονται γιατί ο "ηγέτης" τους ΕΧΕΙ ΒΓΑΛΕΙ ΤΟΝ ΣΚΑΣΜΟ για το θέμα;

Λέτε να το κάνει επειδή δεν θέλει να...καπηλευτεί το ζήτημα για ψηφαλάκια;

Μπα, απίθανο το βλέπουμε: Εξάλλου, εκείνος δεν είναι που πήγαινε και φωτογραφιζόταν μπροστά από τα οστά των σφαγμένων του Διστόμου;

Μάλλον λοιπόν δεν...στέκει πως δεν μιλάει "επειδή δεν είναι πατριδέμπορας"!

ΜΗΠΩΣ - ΛΕΜΕ, ΜΗΠΩΣ - ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑΤΙ...ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙ ΝΑ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ;

Μήπως τό' χει βουλώσει, όπως έκανε για 19 ολόκληρα χρόνια και ιδιαίτερα επί εποχής Δουβλίνου 2, Πάκη και άλλων, μέχρι πρότινος (;), συναδέλφων του;

Ο λαός βλέπει και κρίνει, κύριοι "ανεξάρτητοι": Κι ακόμα περισσότερο, ακούει την ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ σιωπή σας σε ζωτικά θέματα επιβίωσης του Ελληνισμού! 
 
HELLAS-ORTHODOXY

ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΚΑΜΜΕΝΟΥ! ΚΑΤΕΒΑΖΕΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΣΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ ΕΓΚΑΘΕΤΟ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ" - ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΗ ΤΗΣ...ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ!

Σοκ μας προκάλεσε η διαπίστωση, ότι στη λίστα των υποψηφίων του κόμματος των "Ανεξάρτητων Ελλήνων", υπάρχει στο Ρέθυμνο το όνομα "Βασίλης Κασιμάτης Δημοσιογράφος", ο οποίος τυγχάνει όμως να είναι εκείνος που μέσα από την εφημερίδα του "Ρεθυμνιώτικη Αγορά" έκανε πρωτοσέλιδο την "Αυτονομία" της Κρήτης, υπογράφοντας ο ίδιος το άρθρο και ανοίγοντας από το πουθενά ένα θέμα καθαρής προπαγάνδας και ντροπής για τους αγώνες της Κρήτης υπέρ Ελευθερίας και Ένωσης με την μητέρα Ελλάδα!
Ιδού το πλήρες άρθρο εξοργιστικό του Βασίλη Κασιμάτη στις 28-5-2010.

Το είδαμε εδώ.

Όπως καταλαβαίνετε, το θέμα είναι πολύ σοβαρό: Μάλιστα, έχουμε αναφερθεί ξανά στις προσπάθειες του συγκεκριμένου πρακτορίσκου να ανακινεί θέμα "αυτονομίας", σε παλιότερο άρθρο μας.

Το ερώτημα είναι: Ο Καμμένος...δεν είδε, δεν άκουσε, δεν διάβασε τίποτα γι' αυτόν;

ΣΥΜΦΩΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΟΣΑ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΚΡΗΤΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ";;;

Εκτός των άλλων, διαπιστώνουμε μια τεράστια κοροιδία στο θέμα των υποψηφιοτήτων, καθώς από τη μια έλεγε πως κάνει...διαβούλευση για τα ονόματα κι από την άλλη, είδαμε ξαφνικά σήμερα να δημοσιεύεται σε μέσα του κατεστημένου ολόκληρη λίστα με αυτά (δείτε την εδώ)!

Άρα, κάποιος κοροιδεύει, με τις δήθεν "αμεσοδημοκρατικές" διαδικασίες, που θυμίζουν...εσωκομματικές εκλογές Πασοκ!!!

Αυτά βέβαια είναι ψιλά γράμματα, σε σύγκριση ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΕΙΣΔΥΣΗ ΑΝΘΕΛΛΗΝΩΝ ΠΡΑΚΤΟΡΩΝ σε ένα "κίνημα" που ονομάζεται "ανεξάρτητοι Έλληνες"! 
 
HELLAS-ORTHODOXY

Έρχεται ο Ιμπραήμ!


Ο Γέρος του Μωριά και οι σύντροφοί του φυλακίστηκαν στο μοναστήρι της Ύδρας, ενώ μερικοί ακόμα φίλοι του, όπως ο Νικηταράς και οι Ζαίμηδες, έφυγαν από την Πελοπόννησο για να γλυτώσουν από την καταδίωξη των κυβερνητικών. Οι Ρουμελιώτες εξακολουθούσαν ν’ αλωνίζουν το Μωριά λες κι’ ήταν εχθρική χώρα και οι άνθρωποι της κυβέρνησης, με επί κεφαλής τον Κωλέτη, βρίσκονταν σε δίλημμα αν έπρεπε να σκοτώσουν ή όχι τους πιο επικίνδυνους από τους αντιπάλους των για να ησυχάσουν μια για πάντα από αυτούς.
Και οι Τούρκοι;
Οι Τούρκοι, φυσικά, έκαναν τη δουλειά τους. Ο σουλτάνος Μαχμούτ, απογοητευμένος από τις συνεχείς αποτυχίες του στρατού και του ναυτικού του, αναγκάστηκε για να δαμάσει επιτέλους την επανάσταση, να ζητήσει βοήθεια από τον πασά της Αιγύπτου Μωχάμετ Άλυ. Ο Μωχάμετ Άλυ, γιος ενός φτωχού Τούρκου αγρότη, είχε γεννηθεί στην Καβάλα. Προικισμένος με πολλές ικανότητες, κατάφερε να γίνει πασάς της Αιγύπτου, ν’ αποκτήσει μεγάλη δύναμη, να δημιουργήσει ισχυρό στρατό με πολλούς Ευρωπαίους αξιωματικούς κι’ ένα επίσης μεγάλο ιππικό. Είχε αποκτήσει κάποια ανεξαρτησία από την Πύλη και ο σουλτάνος τον εχθρευόταν αλλά, μπροστά στη δύσκολη θέση που βρισκόταν, αναγκάστηκε να ζητήσει τη βοήθειά του.
Ο Μωχάμετ Άλυ ανάθεσε στο γιό του τον Ιμπραήμ να εκστρατεύσει εναντίον των Ελλήνων, αφού ο σουλτάνος υποσχέθηκε πως θα τον κάνει πασά στην Πελοπόννησο και την Κρήτη. Κι’ ενώ οι Έλληνες κοίταζαν πώς να βλάψει ο ένας τον άλλο, ο Ιμπραήμ, ικανός και σκληρός ηγέτης, ξεκίνησε με πολλά πλοία γεμάτα στρατό - κάπου 15.000 - από την Αλεξάνδρεια, με κατεύθυνση την Ελλάδα. Στις 10 του Φλεβάρη του 1825 τα καράβια του αγκυροβόλησαν έξω από τη Μεθώνη. Σε λίγο οι ακτές της πλημμύρισαν από το πεζικό και το ιππικό του. Πίσω τους βγήκαν πολλά κανόνια και αμέτρητα εφόδια. Ο Ιμπραήμ ήταν αποφασισμένος να κάνει το παν για να νικήσει. Να περάσει το Μωριά από φωτιά και σίδερο.
Οι... μακάριοι κυβερνήτες της Ελλάδας επιτέλους ξύπνησαν και είδαν τον τρομερό κίνδυνο που τους απειλούσε. Αποφάσισαν τότε να επιτεθούν στον Ιμπραήμ όσο γινόταν πιο γρήγορα, πριν απλωθούν και σταθεροποιηθούν οι δυνάμεις του στο εσωτερικό της Πελοποννήσου.
Ο πρόεδρος Κουντουριώτης αποφάσισε να διευθύνει ο ίδιος την επιχείρηση εναντίον του Ιμπραήμ, με σύμβουλο το Μαυροκορδάτο. Αλλά ο Κουντουριώτης ήταν ναυτικός και δεν είχε ιδέα από τον πόλεμο της στεριάς! Ο Κολοκοτρώνης και οι φίλοι του που είχαν την πείρα του πολέμου και γνώριζαν κάθε βουνό και κάθε διάσελο του Μωριά, βρίσκονταν φυλακισμένοι στην Ύδρα. Ήταν οι μόνοι που θα μπορούσαν να σταματήσουν τον Ιμπραήμ. Κανείς όμως δεν σκέφτηκε ή δεν τόλμησε να τους ελευθερώσει και να τους στείλει στη Μεσσηνία να πολεμήσουν. Ο Κουντουριώτης με το Μαυροκορδάτο και τους άλλους κυβερνητικούς, πίστεψαν ότι με τους Ρουμελιώτες που βρίσκονταν στο Μωριά και με τους λίγους οπλαρχηγούς που τους είχαν μείνει πιστοί, θα μπορούσαν να συντρίψουν τον Ιμπραήμ.
Στις 16 του Μάρτη ο Κουντουριώτης και η συνοδεία του ξεκίνησαν από το Ναύπλιο για την Τρίπολη. Κανονιοβολισμοί τους κατευόδωσαν λες και πήγαιναν για πανηγύρι και όχι για μάχη κρίσιμη, από την οποία εξαρτιόταν το μέλλον της πατρίδας. Ο καημένος ο Κουντουριώτης, που δεν είχε καβαλήσει άλλη φορά σε άλογο, έφθασε τσακισμένος από την κούραση και άρρωστος στην Τρίπολη. Από κει άρχισε να ετοιμάζει τις δυνάμεις που θα έπαιρναν μέρος στη μάχη, εναντίον του Ιμπραήμ.
Αποφάσισαν να δώσουν τη μάχη σε μια περιοχή της Πυλίας που ονομαζόταν Κρεμμύδι. Σ’ αυτή θα έπαιρναν μέρος οι Ρουμελιώτες με τον Καραϊσκάκη, τον Τζαβέλλα και τον Κώστα Μπότσαρη, αρκετοί νησιώτες, μερικοί Κρήτες και λίγοι Πελοποννήσιοι. Ο Κουντουριώτης έστησε το στρατηγείο του στη Σκάλα, πέντε περίπου ώρες μακριά από το μέρος που θα δινόταν η μάχη. Ο Μακρυγιάννης και οι άντρες του αποφασίστηκε να μπουν στο Νιόκαστρο για να ενισχύσουν τη φρουρά του.
Στις 7 Απριλίου οι δυνάμεις του Ιμπραήμ εξαπόλυσαν την πρώτη τους επίθεση, στο κέντρο της παράταξης των Ελλήνων. Συγκέντρωσαν εκεί τα περισσότερα πυρά τους με τα κανόνια κι’ έπειτα όρμησε το πεζικό. Οι νησιώτες που κρατούσαν το κέντρο αγωνίστηκαν γενναία αλλά ήταν τόσο το πλήθος και η μανία των στρατιωτών του Ιμπραήμ, που αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν. Ο Ιμπραήμ που παρακολουθούσε από κοντά τη μάχη, έστειλε στα σημεία όπου είχε χαλαρώσει η άμυνα των Ελλήνων το ιππικό του. Μπήκαν σαν σφήνα ανάμεσα στους Έλληνες οι Αιγύπτιοι καβαλάρηδες και… το μέτωπο έσπασε. Τώρα πια η σκέψη των Ελλήνων δεν ήταν να σταματήσουν τον Ιμπραήμ, αλλά να σώσουν το κεφάλι τους. Οπισθοχώρησαν άτακτα ανάμεσα στο εχθρικό ιππικό Και η πανωλεθρία δεν άργησε να έρθει. Πάνω από πεντακόσιοι Έλληνες έχασαν τη ζωή τους και όσοι σώθηκαν κυριεύτηκαν από πανικό.
Γιατί έσπασε έτσι εύκολα το μέτωπο των Ελλήνων; Η ήττα τους δεν οφειλόταν μόνο στη μεγάλη δύναμη του εχθρού. Οφειλόταν περισσότερο στη διχόνοια που υπήρχε ανάμεσά τους. Οι Ρουμελιώτες πολεμούσαν σ’ ένα ξένο μέρος που δεν το γνώριζαν, σ’ ένα μέρος που δεν ήταν η δική τους γη. Το ίδιο συνέβαινε και με όλους τους ξένους πολεμιστές. Οι πραγματικοί ηγέτες του Μωριά δεν βρίσκονταν εκεί να εμψυχώσουν τους πολεμιστές τους. Δεν ακούστηκε η βροντερή φωνή του Κολοκοτρώνη: «Απάνω τους Έλληνες!». Δεν έλαμψε το τρομερό σπαθί του Νικηταρά του Τουρκοφάγου. Ο καινούργιος ηγέτης τους, ο Κουντουριώτης, βρισκόταν τόσες ώρες μακριά από τη μάχη και δεν μπορούσε ούτε τον εαυτό του να εμψυχώσει...
Έτσι κέρδισε την πρώτη του μάχη Ιμπραήμ. Σκόπευε να παραμερίσει από το δρόμο του το Νιόκαστρο κι έπειτα να ξεχυθεί στην υπόλοιπη Μεσσηνία και να πλημμυρίσει το Μωριά.
Μετά την νίκη στο Κρεμμύδι, μετά από ασφυκτική πολιορκία, έπεσε και η Σφακτηρία και το Νιόκαστρο και ο Ιμπραήμ ήταν τώρα ελεύθερος να δράσει.
Μόνο ένας μπαρουτοκαπνισμένος οπλαρχηγός μπόρεσε να σταθεί στο ύψος του, να καταλάβει πόσο κινδύνευε ο Μωριάς και να προσπαθήσει να σταματήσει τον Ιμπραήμ. Κι αυτός ήταν ο Γρηγόριος Παπαφλέσσας.
Είχε πάρει την απόφασή του. Θα πολεμούσε τον Ιμπραήμ στο Μανιάκι, παραγνωρίζοντας όλους τους κινδύνους. Θα έκανε και εκείνος ότι έκανε στα παλιά τα χρόνια ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες και πριν λίγο καιρό ο Διάκος στην Αλαμάνα. Θα πολεμούσε για να νικήσει ή να πεθάνει.
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Το Αθάνατο 1821, εκδόσεις Στρατίκη

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Νέα σοκαριστική λίστα με τις εταιρίες που χρησιμοποιούν κύτταρα εκτρωμένων εμβρύων

Μετά από σχετικό άρθρο: Βιοηθική ώρα μηδέν: Ολόκληρη η λίστα με τις εταιρίες που χρησιμοποιούν βλαστοκύτταρα δολοφονημένων εμβρύων.
Επανερχόμαστε με τη λίστα των εταιριών που εμπλέκονται με την εταιρία Senomyx, η οποία χρησιμοποιεί έμβρυα για.....
μελέτες σχετικές με ενισχυτικά γεύσεως.

Η ιστοσελίδα Children of God for Life, παρείχε νέες λεπτομέρειες σχετικά με τις εταιρίες που χρησιμοποιούν κύτταρα εκτρωμένων εμβρύων για την έρευνα γεύσεων.

Οι συγκεκριμένες πρακτικές και μέσα χρησιμοποιούνται ως ενισχυτές γεύσεων σε τρόφιμα και αναψυκτικά, ενώ η Pepsi φαίνεται ως η πρώτη εταιρία που έχει συνάψει συμβόλαιο συνεργασίας με την Senomyx.

Η ολοσέλιδη λίστα έχει ως εξής:

Αναψυκτικά και ροφήματα της Pepsico

 Sierra Mist
 Mountain Dew
 Mug root beer
 No Fear
 Ocean Spray
 Seattle's Best Coffee
 Tazo
 AMP «ενεργειακό αναψυκτικό»
 Aquafina νερό
 Aquafina αναψυκτικά
 DoubleShot «ενεργειακά αναψυκτικά»
 Frappuccino
 Lipton τσάι
 Propel
 SoBe
 Gatorade
 Fiesta Miranda
 Tropicana χυμοί και αναψυκτικά
 IZZE ροφήματα


Γλυκά της Cardbury

 Sour Cherry Blasters
 Fruit Mania
 Bassett's Liquorice Allsorts
 MaynardsWine Gum
 Swedish Fish
 Swedish Berries
 Juicy Squirts
 Original Gummies
 Fuzzy Peach
 Sour Chillers
 Sour Patch Kids
 Mini Fruit Gums


Eμβόλια που περιέχουν κύτταρα εκτρωμένων εμβρύων και οι κατασκευαστές τους:

MMR II (Merck)
ProQuad (MMR + Chickenpox – Merck)
Varivax (Chickenpox – Merck)
Pentacel (Polio + DTaP + HiB – Sanofi Pasteur)
Vaqta (Hepatitis-A – Merck)
Havrix (Hepatitis-A – Glaxo SmithKline)
Twinrix (Hepatitis-A and B combo – Glaxo)
Zostavax (Shingles – Merck)
Imovax (Rabies – Sanofi Pasteur)

Άλλα φάρμακα:
Pulmozyme (Cystic Fibrosis – Genentech)
Enbrel (Rheumatoid Arthritis – Amgen)

Τα προϊόντα της Kraft και της Cadbury products also ανήκουν ουσιαστικά στην ίδια κατηγορία. Τσίχλες όπως οι Chiclets, οι Clorets, η Dentyne και η Trident είναι ορισμένα από τα προϊόντα με ανάμιξη με την εταιρία Senomyx, που χρησιμοποιούν κύτταρα εκτρωμένων εμβρύων για την έρευνα γεύσεων!!!

 Από:ksipnistere.blogspot.com

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Κ Α Τ Α Ν Τ Ι Α

Ρωσία- Ο Μητροπολίτης Πέρμ έχτισε μιναρέ



Περμ 19 Μαρτίου 2012 -Ιντερφάξ -Ο Μουφτής της πόλεως Περμ, Muhammedgali Khuzin ευχαρίστησε το Μητροπολίτη Περμ, Μεθόδιο Solikamsk, για τη βοήθειά του στους μουσουλμάνους της περιοχής χτίζοντας το μιναρέ του Τζαμιού γιατί όπως ανέφερε “τζαμί χωρίς μιναρέ είναι νύφη χωρίς πέπλο.”Η τελετή έγινε μέσα στο μητροπολιτικό ναό του Πέρμ.



 
Από Αποτείχιση


Βίος Οσίου Παύλου του Απλού
Ο Όσιος Παύλος ο Απλός εορτάζει στις 7 Μαρτίου

 

Ήταν γεωργός
Ο Όσιος Παύλος, ο οποίος ονομάσθηκε Απλούς, ήταν Αιγύπτιος κατά το γένος, σύγχρονος του του Μεγάλου Αντωνίου. Το επάγγελμα του ήταν γεωργός. Ο Όσιος Παύλος ήταν
υπερβολικά απλός στους τρόπους του και άκακος τόσο ώστε κανείς άλλος δεν μπορούσε να τον ξεπεράσει. Είχε όμως ο ευλογημένος γυναίκα κακότροπη και μοιχαλίδα,
η οποία ήταν μοιχός επί πολλά χρόνια, κρυβόταν όμως από τον Όσιο.

Συλλαμβάνει την γυναίκα του να μοιχεύεται
Μια μέρα συνέπεσε να έλθει ο Όσιος στο σπίτι του νωρίτερα από την συνήθη ώρα της επιστροφής του από τον αγρό και βρήκε την γυναίκα του να μοιχεύεται. Τότε αφού γέλασε
σεμνά είπε προς την μοιχαλίδα. «Καλά, δεν με ενδιαφέρει πλέον τίποτε. Όμως από τώρα και στο εξής δεν θέλω να σε δω με τα μάτια μου». Προς δε τον μοιχό είπε. «Να έχεις
την γυναίκα μου αυτή από τώρα συ, καθώς και τα παιδιά της, εγώ δε θα πάω να γίνω Μοναχός».

Στον Μέγα Αντώνιο
Έφυγε τότε και πήγε στον Μεγάλο Αντώνιο και αφού κτύπησε την πόρτα του, βγήκε ο Μέγας Αντώνιος και του λέει. «Ποιος είσαι, αδελφέ, και τι ζητάς εδώ;». Ο Παύλος απάντησε.
«Ξένος είμαι και ήλθα σε σένα, για να γίνω Μοναχός». Λέγει ο Όσιος Αντώνιος. «Εξήντα ετών γέρος δεν μπορείς να γίνεις Μοναχός, ούτε μπορείς να υπομένεις τις θλίψεις και τις
δυσκολίες της ερήμου. Αλλά εάν θέλεις, πήγαινε στο κοινόβιο, για να βρεις εκεί και σωματικά αγαθά πλούσια και να περάσεις την ζωή σου χωρίς κόπο με τους κοινοβιάτες
μοναχούς, διότι οι αδελφοί θα μπορέσουν να βοηθήσουν την αδυναμία σου. Εγώ εδώ κάθομαι μόνος μου και τρώγω άρτο κάθε πέντε μέρες και αυτό με οικονομία». Ο μακάριος
Παύλος όμως δεν ήθελε να ακούσει τον Γέροντα, αλλά φρόντιζε να γίνει δεκτός για να συγκατοικήσει μαζί του.

Ο Μέγας Αντώνιος προσπαθεί να τον διώξει
Βλέποντας ο Αντώνιος ότι δεν μπορούσε να τον διώξει, έκλεισε την πόρτα του σπηλαίου και τον άφησε έξω τρεις μέρες, χωρίς να βγει έξω να τον δει. Ο δε Παύλος έμεινε
νηστικός, αλλά δεν έφευγε. Την δε τετάρτη ημέρα έχοντας κάποια ανάγκη ο Μέγας Αντώνιος, άνοιξε την πόρτα του σπηλαίου και όταν βρήκε έξω τον Παύλο του λέγει: «Φύγε
γέροντα, από δω και μη με πιέζεις διότι δεν μπορείς να μείνεις μαζί μου». Ο Παύλος τότε απάντησε: «Είναι αδύνατον να πάω σε άλλο μέρος». Όταν λοιπόν είδε ο θείος
Αντώνιος, ότι δεν είχε ούτε δισάκκι, ούτε ψωμί, ούτε κάτι άλλο, του λέγει: «Εάν κάνεις υπακοή και εκτελείς χωρίς κόπο και αγόγγυστα τις εντολές μου, γνώριζε ότι και εδώ μπορείς
να σωθείς. Εάν όμως δεν κάνεις ότι σου λέω, γιατί να κουρασθείς μάταια και δεν πηγαίνεις από εκεί που ήλθες;». Απάντησε ο μακάριος Παύλος και είπε: «Όσα με προστάζεις,
θα τα εκτελώ πρόθυμα».
Τότε είπε προς αυτόν αυστηρά ο Αντώνιος: «Στάσου και προσευχήσου, μέχρις ότου έλθω από το σπήλαιο και σου φέρω εργόχειρο». Όταν μπήκε ο Αντώνιος στο σπήλαιο,
έβλεπε έξω, από μια μικρή τρύπα τον Παύλο, ο οποίος στεκόταν ακίνητος και προσευχόταν. Μετά από μερικές η μέρες και αφού είχε ξηρανθεί ο Παύλος από τον καύσωνα του
ήλιου, βγήκε ο Αντώνιος από το σπήλαιο και αφού έβρεξε λωρίδες από φύλλα φοινίκων, λέγει προς τον Παύλο: «Πάρε αυτά και πλέξε σειρά, όπως βλέπεις και εμένα να πλέκω».
Έπλεξε λοιπόν ο Παύλος μέχρι την ενάτη ώρα δέκα πέντε οργυιές με πολύ κόπο.

Ο Όσιος Παύλος αντέχει και άλλη δοκιμασία
Τότε του λέγει ο Αντώνιος: «Κακώς έπλεξες την σειρά, χάλασε την λοιπόν και πλέξτην πάλι από την αρχή». Ήταν δε ο Παύλος νηστικός επτά μέρες. Αυτά τα έκανε ο Αντώνιος,
για να τον στενοχωρήσει και να φύγει. Ο Παύλος όμως με ανεξικακία, αλλά και με ενδιαφέρον, χάλασε την σειρά και την έπλεξε πάλι από την αρχή χωρίς γογγυσμό. Βλέποντας
αυτό ο Άγιος Αντώνιος εξεπλάγει. Αφού τον συμπόνεσε, κατά την δύση του ηλίου του λέγει: «θέλεις να φάμε άρτο;». Ο Παύλος απάντησε. «Όπως νομίζεις κάνε». Αυτός ο λόγος
περισσότερο συγκίνησε την καρδιά του Αντωνίου.
Αφού λοιπόν ετοίμασε την τράπεζα, τοποθέτησε σε αυτή τέσσερα τεμάχια άρτου, κάθε ένα των οποίων ζύγιζε σαράντα οκτώ δράμια και το μεν ένα από αυτά το έβρεξε για τον
εαυτό του, τα δε άλλα τρία για τον Παύλο. Άρχισε αμέσως ο Μέγας Αντώνιος να λέγει κάποιο ψαλμό. Για να δοκιμάσει δε και σε αυτό τον Παύλο, έψαλλε δύο φορές τον ίδιο
ψαλμό. Αλλά ο Παύλος προσευχόταν με μεγαλύτερη προθυμία από τον Αντώνιο. Τότε ο Αντώνιος λέγει. «Παύλε, κάθησε μεν στην τράπεζα αλλά μη τρώγης, βλέπε μόνον και
πρόσεχε αυτά τα οποία έχουν παρατεθή». Επειδή δε ο Παύλος και αυτό έκανε με προθυμία, του λέγει ο Αντώνιος. «Σήκω από το τραπέζι κάνε την προσευχή σου και πήγαινε
να κοιμηθής». Ο δε Παύλος, χωρίς να φάη καθόλου άρτο, έκανε όπως διατάχθηκε και κοιμήθηκε. Τα μεσάνυκτα δε σηκώθηκε ο θείος Αντώνιος για προσευχή, σήκωσε δε και
τον Παύλο και παρέτεινε την προσευχή μέχρι την ενάτη ώρα της ημέρας εκείνης. Όταν δε νύκτωσε, ετοίμασε ο Αντώνιος τράπεζα και άρχισε να ψάλλη και να προσεύχεται.

Του αρκεί ένας άρτος
Αφού λοιπόν προσευχήθηκαν, κάθισαν στην τράπεζα και ο μεν θείος Αντώνιος έφαγε τον ένα τεμάχιο και άλλο δεν ακούμπησε, ο δε Παύλος επειδή έτρωγε πιο αργά, είχε,
ακόμη υπόλοιπο από το πρώτο τεμάχιο. Αφού δε το έφαγε όλο, λέγει προς αυτόν ο Μέγας Αντώνιος. «Φάγε, πάτερ, και άλλο κομμάτι». Αποκρίθηκε ο Παύλος. «Εάν φας εσύ,
τότε θα φάω και εγώ». Λέγει ο θείος Αντώνιος: «Σε μένα είναι αρκετό το ένα τεμάχιο, διότι είμαι Μοναχός». Απάντησε ο Παύλος. «Επειδή λοιπόν πρόκειται να γίνω Μοναχός,
είναι αρκετό και σε μένα το ένα τεμάχιο». Έτσι, αφού σηκώθηκαν και οι δύο έψαλλαν, και αφού κοιμήθηκαν λίγο, πάλι σηκώθηκαν και οι δύο και έψαλλαν, μέχρις ότου ξημέρωσε.
Έπειτα ο Άγιος Αντώνιος έστειλε το Παύλο στην έρημο να περπατήσει τρεις μέρες και κατόπιν να επιστρέψει.

Υπηρετεί τους αδελφούς
Αφού λοιπόν επέστρεψε, ήλθαν μερικοί αδελφοί στον Αντώνιο. Πρόσεχε τότε ο Παύλος ποια εντολή επρόκειτο να δώσει ο Αντώνιος. Ο δε θείος Αντώνιος αφού γέλασε λίγο,
λέγει προς τον Παύλο. «Υπηρέτησε τους αδελφούς χωρίς να μιλήσεις και να μη γευθείς τίποτα μέχρις να αναχωρήσουν». Αφού δε πέρασαν ακόμη τρεις μέρες, κατά τι οποίες ο
μακάριος Παύλος εκτελούσε την εντολή, χωρίς να πει κανένα λόγο και χωρίς να γευθεί ούτε ελάχιστη τροφή, τον ρώτησαν οι αδελφοί. «Γιατί δεν μιλάς;». Επειδή δε ο Παύλος δεν
απαντούσε, λέγει προς αυτόν ο Αντώνιος. «Μίλησε στους αδελφούς». Τότε ο Παύλος τους μίλησε.
Όταν πλέον είδε ο Μέγας Αντώνιος, ότι ο Παύλος χωρίς γογγυσμό και χωρίς δισταγμό εκτελούσε κάθε εντολή του, του λέγει. «Πρόσεχε, αδελφέ, και αν μπορείς να κάνεις έτσι
κάθε μέρα, μείνε μαζί μου, εάν δεν μπορείς, πήγαινε εκεί, από όπου ήλθες». Απάντησε τότε ο Παύλος προς τον Αντώνιο. «Αν έχεις να διατάξεις τίποτα περισσότερο από ότι
διέταξες μέχρι τώρα, δεν γνωρίζω. Όλα όμως όσα μέχρι τώρα με διέταξες να κάνω, όλα τα έκανα με όση προθυμία μπορούσα».

Έγινε τέλειος Μοναχός και μένει μόνος του
Τόση δε υπακοή και ταπείνωση απέκτησε ο μακάριος Παύλος, ώστε για τις αρετές του αυτές αξιώθηκε από τον Θεό να αποκτήσει δύναμη για να διώχνει τα δαιμόνια. Αυτό όταν
το πληροφορήθηκε από τον Θεό ο Μέγας Αντώνιος, κράτησε μαζί του τον μακάριο Παύλο, για λίγο ακόμη διάστημα, όταν δε έκρινε τον καιρό κατάλληλο, του είπε: «Εν ονόματι
του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού έγινες πλέον τέλειος Μοναχός. Με τη χάρη λοιπόν και την οδηγία του Κυρίου, σου κτίζω κελί ξεχωριστό, τρία έως τέσσερα μίλια μακρυά από το
δικό μου, σ' αυτό δε να κατοικήσεις με το έλεος του Θεού, ο οποίος θα σου δώσει δύναμη και βοήθεια να πολεμήσεις προς τις ενέργειες του δαίμονα». Αφού λοιπόν έμεινε
μόνος του ο τρισόβλιος Παύλος ο Απλούς, ένα ολόκληρο έτος, αξιώθηκε από το Θεό να κάνει θαύματα, διώκοντας δαιμόνια και απομακρύνοντας κάθε ασθένεια, αγωνιζόμενος
με κάθε τελειότητα τον δρόμο της ασκήσεως.

Ο Μέγας Αντώνιος πηγαίνει τον δαιμονισμένο στον Παύλο
Κάποια μέρα έφεραν στον Μέγα Αντώνιο ένα νέον ο οποίος είχε ένα φοβερό και αγριώτατο δαιμόνιο, τον άρχοντα των δαιμονίων, ο οποίος τολμούσε να βλασφημεί στον ουρανό.
Τούτον όταν τον είδε ο Άγιος, είπε σε εκείνους που τον έφεραν. «Δεν είναι δική μου η υπηρεσία αυτή. Διότι δεν μου δόθηκε ακόμη η χάρι να διώκω το εξουσιάζον τάγμα των
δαιμονίων. Τούτο το χάρισμα έχει δοθή από τον Θεό στον Παύλο τον Απλού». Αφού είπε αυτά ο Μέγας Αντώνιος, τους οδήγησε στον μακάριο Παύλο, προς τον οποίο, όταν
έφθασαν, είπε αυτά: «Αββά Παύλε, διώξε το δαιμόνιο από αυτόν τον άνθρωπο για να πάει στο σπίτι του υγιής και να ευχαριστεί και να δοξάζει τον Θεό». Ρώτησε τότε ο Παύλος:
«Γιατί, Αββά, δεν το διώχνεις εσύ;» Απάντησε ο Αντώνιος: «Δεν έχω καιρό, επειδή είμαι απασχολημένος με άλλη υπηρεσία». Αυτά αφού είπε ανεχώρησε για το κελί του.

Ο δαίνομας αυθαδειάζει κατά του Οσίου Παύλου
Σηκώθηκε λοιπόν ο μακάριος και απλούστατος Παύλος έκαμε θερμή προσευχή προς τον Θεό και μετά την προσευχή είπε και έφεραν μπροστά του τον δαιμονιζόμενο. Λέγει δε
τότε προς αυτόν. «Ο Αββάς Αντώνιος σε προστάζει να φύγεις από τον άνθρωπο». Απεκρίθει το ακάθαρτο πνεύμα με αυθάδεια. «Δεν αναχωρώ, κακόγηρε». Τότε ο Παύλος
έλαβε το κάτω μέρος του ενδύματος του και κτυπούσε με αυτό την πλάτη του δαιμονιζομένου λέγοντας. «Ο Αββάς Αντώνιος είπε να βγεις έξω». Ο δε δαίμονας περιγελούσε
περισσότερο τον Αντώνιο και τον Παύλο λέγοντας: «Σεις οι πολυφάγοι, οι μάταιοι, οι αχόρταγοι, σεις όπου δεν ευχαριστιώσασθε με τα δικά σας, αλλά αρπάζετε και τα ξένα, τι
έχετε, κακόγεροι, με μας; Γιατί μας βασανίζετε;». Είπε αυστηρά ο Παύλος: «Αναχωρείς δαίμονα, ή να πάω να το πω στον Χριστό; Εκείνος τότε θα σε τιμωρήσει, ταλαίπωρε,
σκληρά για την αυθάδειά σου». Ο δαίμονας όμως κακολογούσε και τον Ιησού φωνάζοντας ότι δεν αναχωρεί.
Με αυτό το πείσμα του δαίμονα επειδή λυπήθηκε ο μακάριος Παύλος, βγήκε από το κελί του και στάθηκε απέναντι από τον ήλιο, ο οποίος καίει εκεί στην Αίγυπτο, όπως έκαιγε
το καμίνι της Βαβυλώνας. Στάθηκε λοιπόν μεσημέρι ο Όσιος σαν ακίνητος στύλος, προσευχόμενος και έλεγε. «Κύριε Ιησού Χριστέ, Εσύ που σταυρώθηκες επί Ποντίου Πιλάτου,
Εσύ γνωρίζεις, ότι ούτε από τον τόπο τούτο αναχωρώ, ούτε τρώγω, ούτε πίνω, έως ότου να αποθάνω, αν δε με ακούσεις τώρα, να διώξεις αυτόν τον δαίμονα από το πλάσμα
σου, και να το ελευθερώσεις από το ακάθαρτο πνεύμα».
Δεν είχε ακόμη τελειώσει την προσευχή του ο ταπεινότατος και άκακος Παύλος και έβγαλε φωνή μεγάλη το δαιμόνιο, λέγοντας. «Φεύγω, φεύγω. Βγαίνω με τη βία, διότι
διώχνομαι βασανιζόμενος. Φεύγοντας δε από τον άνθρωπο αυτό ποτέ πλέον δεν θα ξαναπλησιάσω σε αυτόν. Η ταπείνωση και η απλότητα του Παύλου με διώχνει και δεν
γνωρίζω που να κατοικήσω». Αμέσως τότε, βγήκε ο δαίμονας και μετασχηματίσθηκε σε φοβερό δράκοντα έχοντας μήκος μέχρι εβδομήντα πήχες. Εσύρετο δε προς την
Ερυθρά Θάλασσα.
Τόση μεγάλη χάρη δόθηκε στον Όσιο Παύλο μέσα σε λίγο καιρό, λόγω της πραότητας και της ακακίας όπου είχε.

Ονομάσθηκε Απλός
Αυτά είναι τα έργα και οι αρετές του μακαρίου και oσιωτάτου Παύλου του πράου και ταπεινού. Ονομάσθηκε δε απλός και άκακος από όλη την αδελφότητα της ερήμου.
Αφού δε άξια υπηρέτησε τον Θεό, απήλθε εις τας αιωνίους μονάς σε βαθιά γεράματα.




Στίχος
Γῆθεν μεταστὰς πρὸς Θεὸν Παῦλος Λόγον, Τῆς ἁπλότητος πολλαπλᾶ στέφη λάβοι.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον
Τῆς ἁπλότητος ὤφθης ἄνθος μυρίπνοον, παμμακάριστε Παῦλε, τῇ καθαρᾷ σου ψυχῇ, καὶ βίωσας ἐπὶ γῆς καθάπερ ἄγγελος, κατὰ πνευμάτων πονηρῶν,
ἐξουσίαν ἐκ Θεοῦ, δεξάμενος θεοφόρε, αὐτῶν τῆς λύμης λιταῖς σου, ἡμᾶς ἀτρώτους διαφύλαττε.

Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου
Τοῖς ἁπλουστάτοις σου τρόποις κοσμούμενος, τοῦ Ἀντωνίου συνόμιλος γέγονας, καὶ τούτου τὸν βίον μιμούμενος, Παῦλε φωτὸς θείου ἔμπλεως γέγονας,
αἰτούμενος πᾶσι θείαν ἔλλαμψιν.

Μεγαλυνάριον
Στήλη τῆς ἁπλότητος ἐν Χριστῷ, Παῦλε ἀνεδείχθη, ἡ ὁσία σου βιωτή· ὅθεν πονηρίας, πνευμάτων ἀκαθάρτων, ἀτρώτους ἡμᾶς τήρει, τῇ ἀντιλήψει σου.
 
Από xristianos.gr

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΩΝ

Αὐτά πού διαβάζομε τελευταίως στίς ἐφημερίδες, περί τῶν ἑξαιρετικῶς ηὐξημένων περιπτώσεων, νεαρῶν, κυρίως, ἀτόμων πού ἐκδηλώνουν τάσεις αὐτοκτονίας, εἶναι ἕνα πολύ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΟ φαινόμενο, τό ὁποῖο πρέπει νά προβληματίση πολύ σοβαρά ΟΛΟΥΣ μας.
Συμφώνως πρός τά τελευταῖα στοιχεῖα, μέσα στούς πρώτους ἕξι μῆνες τοῦ 2011, «στό παρά πέντε», ἀπετράπησαν 67 αὐτοκτονίες ἀτόμων, τά ὁποῖα εἶχαν καταγράψει τίς προθέσεις τους στό περίφημο «διαδίκτυο» (Ἴντερνετ).
Καί ἔρχεται ἀβιάστως στό μυαλό μας, τό εὔλογο ἐρώτημα:
«ΠΟΙΟΙ ΛΟΓΟΙ ΣΠΡΩΧΝΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ»;
Τό θέμα αὐτό, ἔχει ΑΜΕΣΗ σχέση μέ τό θέμα πού διαβάσατε σέ ἄλλο μας σημείωμα, σχετικό μέ τήν δομή τῆς σύγχρονης Ἑλληνικῆς… «οἰκογένειας»…!
Ὅπως συνέβη μέ τήν τυπογραφία ἡ ὁποία ἀπό «εὐλογία» μετεβλήθη σέ «κατάρα», διότι μέσω αὐτῆς, ἐκτός ἀπό τήν πολύ χρήσιμη ἀναπαραγωγή καί ἀναμετάδοση χρησίμων γνώσεων καί ἰδεῶν, κατέστη εὐχερεστάτη καί ἡ ἀναπαραγωγή καί ἀναμετάδοσις «ἰδεολογημάτων» καί πάσης φύσεως φθοροποιῶν κειμένων γεμάτων «σκοτάδι» καί βία, ἔτσι ἀκριβῶς, ἔγινε καί μέ τό διαδίκτυο.
Ὅπως μαθαίνομε ἀπό ἀσχολουμένους μέ αὐτό, εἶναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ἐπικίνδυνο γιά τά νεαρά, κυρίως, ἄτομα, τά ὁποῖα, ἀσχολούμενα μέ αὐτό:
α. Κάθονται ἐπί πολλές ὧρες κάθε ἡμέρα πίσω ἀπό τόν ὑπολογιστή τους, μέ ἀποτέλεσμα νά ἔχουν πάψει νά ἐπικοινωνοῦν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ μέ τούς φίλους τους, μέ τήν φύση, μέ τό παιχνίδι, μέ τήν κοινωνία.
β. Δέν ἔχουν τήν πείρα νά «φιλτράρουν» τίς πληροφορίες καί τά ἐρεθίσματα πού τά βομβαρδίζουν, ἀπό ἄγνωστες πηγές, ἀπό ὕποπτα «κέντρα» καί ἀπό πάσης φύσεως «καλοθελητές».
γ. Σχετίζονται μέ ΑΓΝΩΣΤΑ ἄτομα, τά ὁποῖα, μέ διάφορα προσωπεῖα, κατορθώνουν νά ἀποκτήσουν τήν ἐμπιστοσύνη τους καί νά τά ὁδηγήσουν σέ ἐπικίνδυνες ἀτραπούς.
δ. Πλησιάζονται ἀπό πλῆθος ὑπόπτων τύπων (παιδεραστῶν, ἐμπόρων ναρκωτικῶν κλπ.) πού, ἐκμεταλλευόμενοι τήν ἀπειρία καί τό νεαρό της ἡλικίας τῶν παιδιῶν, τά σπρώχνουν στήν διαφθορά καί τήν καταστροφή.
Ὅλα αὐτά, εἶναι λίγο-πολύ γνωστά σέ ὅλους μας.
Τό ποῦ ὀφείλεται αὐτή ἡ ἄκριτη καί καθ’ ὑπερβολήν ἐνασχόλησις τῶν νεαρῶν ἀτόμων μέ τό διαδίκτυο, ἔχει ἀπασχολήσει πολλούς εἰδικούς, οἱ ὁποῖοι, ἔχουν ἀποφανθεῖ, πώς βασικές αἰτίες εἶναι ἡ ἔλλειψις ἐπικοινωνίας τῶν παιδιῶν μέ τούς γονεῖς τους, καθώς καί ἡ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ τῶν γονέων γιά τίς ἐνασχολήσεις τῶν παιδιῶν τους.
Ἀπό τοῦ σημείου, ὅμως, αὐτοῦ, μέχρι τήν ἀπόφαση γιά αὐτοκτονία, ὑπάρχει τεράστια ἀπόστασις.
Ἔχουν ἀναφερθεῖ περιπτώσεις ἀτόμων, τά ὁποῖα, ὡς «ἰνστρούχτορες» αἱρέσεων, προπαγανδίζουν ΥΠΕΡ τῆς αὐτοκτονίας, πείθοντας κάποια νεαρά ἄτομα, πώς ἔτσι, «θά λυτρωθοῦν ἀπό τά βάσανα μίας ζωῆς χωρίς νόημα» κλπ.
Πολλοί «ἀναλυταί», θέλουν νά ἀποδώσουν τίς τάσεις αὐτές τῶν νέων, στίς δυσκολίες πού παρουσιάζονται σήμερα στά μάτια τῶν νέων, λόγω τῆς ἄσχημης καταστάσεως πού ἐπικρατεῖ σέ ὅλους τούς τομεῖς, μέ ἀποτέλεσμα οἱ νέοι νά μή βλέπουν προοπτικές γιά τήν ζωή τους.
Ἐμεῖς, οἱ πιό παλιοί, ἀσφαλῶς ἐνθυμούμεθα πώς οἱ δυσκολίες πού εἴχαμε νά ἀντιμετωπίσωμε στά «μικρά» μας χρόνια, ἦταν πολύ πιό σοβαρές ἀπό τίς σημερινές.
Καί ὅμως…! Ἡ αὐτοκτονία, δέν περνοῦσε ἀπό τό μυαλό τῶν νέων της ἐποχῆς μας.
Τί ἄλλαξε λοιπόν;
Αὐτό τό ὁποῖο ἄλλαξε καί εἶναι παραγματικά πολύ σημαντικό, εἶναι τό ὅτι, στήν ἐποχή μας, ὑπῆρχε αὐτό πού χάθηκε σήμερα.
Ὑπῆρχε ἡ Ἐλπίδα…
Καί ἡ Ἐλπίδα ὑπῆρχε, διότι, δέν εἶχαν χαθεῖ τά στοιχεῖα πού τήν στηρίζουν.
Ὑπῆρχε ἡ ΣΩΣΤΗ Οἰκογένεια, ὑπῆρχαν τά Ἰδανικά, ἀλλά κυρίως ὑπῆρχε ἡ ΠΙΣΤΙΣ.
Ὑπῆρχαν, δηλαδή, ὅλα τά στοιχεῖα πού μποροῦν νά στηρίξουν ἕναν νέο ἄνθρωπο νά μήν ἀπογοητευθῆ, ἀλλά νά διατηρήση τήν ἀγωνιστικότητά του καί νά μή λυγίση μπροστά στίς δυσκολίες.
Καί δέν πρέπει νά διαφεύγη τῆς προσοχῆς μας, πώς ἡ αὐτοκτονία, δέν εἶναι μία «γενναία» πράξη.
Ἀντιθέτως. Εἶναι μία πράξη δειλίας, μία πράξη ἡ ὁποία, ἀποτελεῖ καί μία τῶν μεγαλυτέρων ἁμαρτιῶν.
Οὐδείς ἔχει τό δικαίωμα νά ἀρνῆται τό μέγα ΔΩΡΟ τῆς ζωῆς πού τοῦ χαρίζεται ἀπό τόν Δημιουργό μας.
Γιά νά ἐπιστρέψωμε, ὅμως, στό πρόβλημα τῶν πολλῶν δηλώσεων αὐτοκτονιῶν, πρέπει νά ἐξάρωμε τήν ΑΡΙΣΤΗ λειτουργία τοῦ τμήματος τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας ἡ ὁποία, μέ τήν δραστηριότητά της, ἐντοπίζει γρήγορα τούς ὑποψήφιους αὐτόχειρες καί συντελεῖ τά μέγιστα στήν πρόληψη τῶν αὐτοκτονιῶν τους.
Καί τέλος, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά καυτηριάσωμε τήν ἀδιαφορά τῶν γονιῶν, πού ἀφήνουν τά παιδιά χωρίς τόν ἀναγκαῖο ἔλεγχο.
Νοιώθουν ἥσυχοι οἱ ἴδιοι, νά πᾶνε νά διασκεδάσουν, ἡ νά πᾶνε τήν ἐκδρομή τους, ἀφήνοντας τά παιδιά τους νά κάθωνται ἐπί ὧρες μπροστά στό ἐπικίνδυνο γυαλί τοῦ Ὑπολογιστοῦ τους, ἐντελῶς ἀνεξέλεγκτα γιά τό μέ ποιούς συνομιλοῦν καί τό ποῦ ὁδηγοῦνται.

Πάλι τό τονίζομε.
Ἄν δέν ξαναζωντανέψη ἡ παραδοσιακή Ἑλληνική οἰκογένεια, μέ τήν εἰλικρινῆ καί γεμάτη πραγματικό ἐνδιαφέρον ἐπικοινωνία μεταξύ τῶν μελῶν της, μέ τήν συγκέντρωση γύρω ἀπό τό τραπέζι, ὅπου μέ μία προσευχή θά ἐπικοινωνοῦν μέ τόν Κύριο, εὐχαριστῶντες τόν γιά τά λίγα, ἔστω, καλά πού τούς χάρισε, ἄν δέν ξαναδοῦμε ἀνάμεσα στήν οἰκογένεια τά ἀσπρόμαλλα κεφάλια Παππούδων καί Γιαγιάδων, πολύ, μά πολύ δύσκολα νά ἀποτρέψωμε τόν κατήφορο γιά τίς ἐπερχόμενες γενιές.

Καί ὅσο καί ἄν οἱ καιροί εἶναι δύσκολοι, ἀρκεῖ νά σκεπτώμεθα, κάθε φορά, πώς ὑπάρχουν καί πιό δύσκολες καταστάσεις, γιά νά σταθοῦμε στά πόδια μας, ἀλλά κυρίως, γιά νά δώσωμε ἐμεῖς πρῶτοι στά νέα βλαστάρια τό μήνυμα τῆς θελήσεως γιά ζωή, γιά ἀγῶνες καί γιά πρόοδο, γιά ἐλπίδα, μεταλαμπαδεύοντάς τους τήν Πίστη στόν Θεό.
Πρέπει, βεβαίως, γιά νά γίνη αὐτό, νά εἶναι ζέουσα καί ὄχι χλιαρή ἡ δική μας ΠΙΣΤΙΣ.
+Α.Ε.Μ.

Η Ελληνική Γλώσσα είναι η Αρχαιότερη στον Κόσμο


Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις… είναι από την Ελληνική γλώσσα (βιβλίο Γκίνες).
 Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι... η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σε αυτήν δεν υπάρχουν όρια. (Μπιλ Γκέιτς).

 Η Ελληνική και η Κινέζικη… είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από την μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική. (Francisco Adrados, γλωσσολόγος).

Tο πρώτο μεγάλο πλήγμα που δέχθηκε η Ελληνική γλώσσα ήταν η μεταρρύθμιση του 1976 με την κατάργηση των αρχαίων Ελληνικών και η δια νόμου καθιέρωση της Δημοτικής και του μονοτονικού, που σήμερα κατάντησε ατονικό.

Έτερο μεγάλο πλήγμα είναι ότι η …οικογένεια, ο δάσκαλος και ο ιερέας αντικαταστάθηκαν από την τηλεόραση, που ασκεί ολέθρια επίδραση όχι μόνο στην γλώσσα, αλλά και στον χαρακτήρα και στο ήθος. (Αντώνης Κουνάδης, ακαδημαϊκός)

Το CNN σε συνεργασία με την εταιρεία υπολογιστών apple ετοίμασαν ένα εύκολο πρόγραμμα εκμάθησης ελληνικών προς τους αγγλόφωνους και ισπανόφωνους των ΗΠΑ. Το σκεπτικό αυτής της πρωτοβουλίας ήταν ότι η ελληνική εντείνει το ορθολογικό πνεύμα, ξύνει το επιχειρηματικό πνεύμα και προτρέπει τους πολίτες προς την δημιουργικότητα.

Μετρώντας τις διαφορετικές λέξεις που έχει η κάθε γλώσσα βλέπουμε ότι όλες έχουν από αρκετές χιλιάδες, άρα είναι αδύνατο να υπάρξει γραφή που να έχει τόσα γράμματα όσες και οι λέξεις μιας γλώσσας, γιατί κανένας δε θα θυμόταν τόσα πολλά σύμβολα.

Το ίδιο ισχύει και με τις διαφορετικές συλλαβές των λέξεων (π.χ. τις: α, αβ, βα, βρα, βε, ου. ) που έχει η κάθε γλώσσα.

Μετρώντας επίσης τους διαφορετικούς φθόγγους των λέξεων (τους: α, β, γ.) που έχει η κάθε γλώσσα βλέπουμε ότι αυτοί είναι σχετικά λίγοι, είναι μόλις 20, δηλαδή οι εξής: α, ε, ο, ου, ι, κ, γ, χ, τ, δ, θ, π, β, φ, μ, ν, λ, ρ, σ, ζ , όμως, αν καταγράφουμε τις λέξεις μόνο ως έχουν φθογγικά, δε διακρίνονται οι ομόηχες, π.χ.: «τίχι» = τείχη, τοίχοι, τύχη, τύχει, «καλί» = καλοί & καλή & καλεί.

Επομένως, δεν είναι δυνατό να υπάρξει γραφή που να έχει τόσα γράμματα όσοι και οι διαφορετικοί φθόγγοι των λέξεων.

Προ αυτού του προβλήματος οι άνθρωποι κατάφυγαν σε διάφορα τεχνάσματα, για να επιτύχουν την καταγραφή του προφορικού λόγου, κυριότερα των οποίων είναι το αιγυπτιακό και το ελληνικό.

Το τέχνασμα που επινόησαν οι αρχαίοι Έλληνες προκειμένου να καταφέρουν να καταγράφουν φωνητικά τις λέξεις, ήταν η χρησιμοποίηση από τη μια τόσων γραμμάτων όσοι και οι φθόγγοι των λέξεων, φωνηέντων και συμφώνων, δηλαδή των γραμμάτων: Α(α), Β(β), Γ(γ). και από την άλλη κάποιων ομόφωνων γραμμάτων, δηλαδή των: Ω(ο) & Ο(ο), Η(η) & Υ(υ) & Ι(ι) με τα οποία, βάσει κανόνων, αφενός υποδείχνεται η ετυμολογία (= το μέρος λόγου ή ο τύπος κ.τ.λ.), άρα το ακριβές νόημα των λέξεων και αφετέρου διακρίνονται οι ομόηχες λέξεις, πρβ π.χ.: τύχη & τείχη & τύχει & τοίχοι, λίπη & λείπει & λύπη.

Παράβαλε π.χ. ότι στην ελληνική γραφή έχει κανονιστεί να γράφουμε το τελευταίο φωνήεν των ρημάτων με τα γράμματα – ω, ει και των πτωτικών με τα – ο,ι,η, ώστε να διακρίνονται οι ομόηχοι τύποι: καλώ & καλό, καλεί & καλή, σύκο & σήκω, φιλί & φυλή, φιλώ & φύλο.

Παράβαλε ομοίως ότι στην ελληνική γραφή έχει κανονιστεί να γράφουμε τα κύρια ονόματα με κεφαλαίο γράμμα και τα κοινά με μικρό, για διάκριση των ομόφωνων λέξεων: νίκη & Νίκη, αγαθή & Αγαθή.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Τα Ελληνικά είναι η μόνη γλώσσα στον κόσμο που ομιλείται και γράφεται συνεχώς επί 4.000 τουλάχιστον συναπτά έτη, καθώς ο Arthur Evans διέκρινε τρεις φάσεις στην ιστορία της Μηνωικής γραφής, εκ των οποίων η πρώτη από το 2000 π.Χ. ώς το 1650 π.Χ.

Μπορεί κάποιος να διαφωνήσει και να πει ότι τα Αρχαία και τα Νέα Ελληνικά είναι διαφορετικές γλώσσες, αλλά κάτι τέτοιο φυσικά και είναι τελείως αναληθές.

Ο ίδιος ο Οδυσσέας Ελύτης είπε «Εγώ δεν ξέρω να υπάρχει παρά μία γλώσσα, η ενιαία Ελληνική γλώσσα. Το να λέει ο Έλληνας ποιητής, ακόμα και σήμερα, ο ουρανός, η θάλασσα, ο ήλιος, η σελήνη, ο άνεμος, όπως το έλεγαν η Σαπφώ και ο Αρχίλοχος, δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι πολύ σπουδαίο. Επικοινωνούμε κάθε στιγμή μιλώντας με τις ρίζες που βρίσκονται εκεί. Στα Αρχαία».

Ο μεγάλος διδάσκαλος του γένους Αδαμάντιος Κοραής είχε πει: «Όποιος χωρίς την γνώση της Αρχαίας επιχειρεί να μελετήσει και να ερμηνεύσει την Νέαν, ή απατάται ή απατά».

Παρ’ ότι πέρασαν χιλιάδες χρόνια, όλες οι Ομηρικές λέξεις έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα. Μπορεί να μην διατηρήθηκαν ατόφιες, άλλα έχουν μείνει στην γλώσσα μας μέσω των παραγώγων τους.

Μπορεί να λέμε νερό αντί για ύδωρ αλλά λέμε υδροφόρα, υδραγωγείο και αφυδάτωση. Μπορεί να μην χρησιμοποιούμε το ρήμα δέρκομαι (βλέπω) αλλά χρησιμοποιούμε την λέξη οξυδερκής. Μπορεί να μην χρησιμοποιούμε την λέξη αυδή (φωνή) αλλά παρ’ όλα αυτά λέμε άναυδος και απηύδησα.

Επίσης, σήμερα δεν λέμε λωπούς τα ρούχα, αλλά λέμε την λέξη «λωποδύτης» που σημαίνει «αυτός που βυθίζει (δύει) το χέρι του μέσα στο ρούχο σου (λωπή) για να σε κλέψει».

Η Γραμμική Β’ είναι και αυτή καθαρά Ελληνική, γνήσιος πρόγονος της Αρχαίας Ελληνικής. Άγγλος αρχιτέκτονας Μάικλ Βέντρις, αποκρυπτογράφησε βάση κάποιων ευρημάτων την γραφή αυτή και απέδειξε την Ελληνικότητά της. Μέχρι τότε φυσικά όλοι αγνοούσαν πεισματικά έστω και το ενδεχόμενο να ήταν Ελληνική…

Το γεγονός αυτό έχει τεράστια σημασία καθώς πάει τα Ελληνικά αρκετούς αιώνες ακόμα πιο πίσω στα βάθη της ιστορίας. Αυτή η γραφή σίγουρα ξενίζει, καθώς τα σύμβολα που χρησιμοποιεί είναι πολύ διαφορετικά από το σημερινό Αλφάβητο.

Παρ’ όλα αυτά, η προφορά είναι παραπλήσια, ακόμα και με τα Νέα Ελληνικά. Για παράδειγμα η λέξη «TOKOSOTA» σημαίνει «Τοξότα» (κλητική). Είναι γνωστό ότι «κ» και σ» στα Ελληνικά μας κάνει «ξ» και με μια απλή επιμεριστική ιδιότητα όπως κάνουμε και στα μαθηματικά βλέπουμε ότι η λέξη αυτή εδώ και τόσες χιλιετίες δεν άλλαξε καθόλου.

Ακόμα πιο κοντά στην Νεοελληνική, ο «άνεμος», που στην Γραμμική Β’ γράφεται «ANEMO», καθώς και «ράπτης», «έρημος» και «τέμενος» που είναι αντίστοιχα στην Γραμμική Β’ «RAPTE», «EREMO», «TEMENO», και πολλά άλλα παραδείγματα.

Υπολογίζοντας όμως έστω και με τις συμβατικές χρονολογίες, οι οποίες τοποθετούν τον Όμηρο γύρω στο 1.000 π.Χ., έχουμε το δικαίωμα να ρωτήσουμε: Πόσες χιλιετίες χρειάστηκε η γλώσσα μας από την εποχή που οι άνθρωποι των σπηλαίων του Ελληνικού χώρου την πρωτοάρθρωσαν με μονοσύλλαβους φθόγγους μέχρι να φτάσει στην εκπληκτική τελειότητα της Ομηρικής επικής διαλέκτου, με λέξεις όπως «ροδοδάκτυλος», λευκώλενος», «ωκύμορος», κτλ;

Ο Πλούταρχος στο «Περί Σωκράτους δαιμονίου» μας πληροφορεί ότι ο Αγησίλαος ανακάλυψε στην Αλίαρτο τον τάφο της Αλκμήνης, της μητέρας του Ηρακλέους, ο οποίος τάφος είχε ως αφιέρωμα «πίνακα χαλκούν έχοντα γράμματα πολλά θαυμαστά, παμπάλαια…» Φανταστείτε περί πόσο παλαιάς γραφής πρόκειται, αφού οι ίδιοι οι αρχαίοι Έλληνες την χαρακτηρίζουν «αρχαία»

Φυσικά, δεν γίνεται ξαφνικά, «από το πουθενά» να εμφανιστεί ένας Όμηρος και να γράψει δύο λογοτεχνικά αριστουργήματα, είναι προφανές ότι από πολύ πιο πριν πρέπει να υπήρχε γλώσσα (και γραφή) υψηλού επιπέδου. Πράγματι, από την αρχαία Ελληνική Γραμματεία γνωρίζουμε ότι ο Όμηρος δεν υπήρξε ο πρώτος, αλλά ο τελευταίος και διασημότερος μιας μεγάλης σειράς επικών ποιητών, των οποίων τα ονόματα έχουν διασωθεί (Κρεώφυλος, Πρόδικος, Αρκτίνος, Αντίμαχος, Κιναίθων, Καλλίμαχος) καθώς και τα ονόματα των έργων τους (Φορωνίς, Φωκαΐς, Δαναΐς, Αιθιοπίς, Επίγονοι, Οιδιπόδεια, Θήβαις…) δεν έχουν όμως διασωθεί τα ίδια τα έργα τους.

ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΝΕΩΝ ΛΕΞΕΩΝ
Η δύναμη της Ελληνικής γλώσσας βρίσκεται στην ικανότητά της να πλάθεται όχι μόνο προθεματικά ή καταληκτικά, αλλά διαφοροποιώντας σε μερικές περιπτώσεις μέχρι και την ρίζα της λέξης (π.χ. «τρέχω» και «τροχός» παρ’ ότι είναι από την ίδια οικογένεια αποκλίνουν ελαφρώς στην ρίζα).

Η Ελληνική γλώσσα είναι ειδική στο να δημιουργεί σύνθετες λέξεις με απίστευτων δυνατοτήτων χρήσεις, πολλαπλασιάζοντας το λεξιλόγιο.

Το διεθνές λεξικό Webster’s (Webster’s New International Dictionary) αναφέρει: «Η Λατινική και η Ελληνική, ιδίως η Ελληνική, αποτελούν ανεξάντλητη πηγή υλικών για την δημιουργία επιστημονικών όρων», ενώ οι Γάλλοι λεξικογράφοι Jean Bouffartigue και Anne-Marie Delrieu τονίζουν: «Η επιστήμη βρίσκει ασταμάτητα νέα αντικείμενα ή έννοιες. Πρέπει να τα ονομάσει. Ο θησαυρός των Ελληνικών ριζών βρίσκεται μπροστά της, αρκεί να αντλήσει από εκεί. Θα ήταν πολύ περίεργο να μην βρει αυτές που χρειάζεται».

Ο Γάλλος συγγραφέας Ζακ Λακαρριέρ, έκθαμβος μπροστά στο μεγαλείο της Ελληνικής, είχε δηλώσει σχετικώς: «Η Ελληνική γλώσσα έχει το χαρακτηριστικό να προσφέρεται θαυμάσια για την έκφραση όλων των ιεραρχιών με μια απλή εναλλαγή του πρώτου συνθετικού. Αρκεί κανείς να βάλει ένα παν – πρώτο – αρχί- υπέρ- ή μια οποιαδήποτε άλλη πρόθεση μπροστά σε ένα θέμα. Κι αν συνδυάσει κανείς μεταξύ τους αυτά τα προθέματα, παίρνει μια ατελείωτη ποικιλία διαβαθμίσεων. Τα προθέματα εγκλείονται τα μεν στα δε σαν μια σημασιολογική κλίμακα, η οποία ορθώνεται προς τον ουρανό των λέξεων».

Στην Ιλιάδα του Ομήρου η Θέτις θρηνεί για ότι θα πάθει ο υιός της σκοτώνοντας τον Έκτωρα «διό και δυσαριστοτοκείαν αυτήν ονομάζει». Η λέξη αυτή από μόνη της είναι ένα μοιρολόι, δυς + άριστος + τίκτω (=γεννώ) και σημαίνει όπως αναλύει το Ετυμολογικόν το Μέγα «που για κακό γέννησα τον άριστο».

Προ ολίγων ετών κυκλοφόρησε στην Ελβετία το λεξικό ανύπαρκτων λέξεων (Dictionnaire Des Mots Inexistants) όπου προτείνεται να αντικατασταθούν Γαλλικές περιφράσεις με μονολεκτικούς όρους από τα Ελληνικά. Π.χ. androprere, biopaleste, dysparegorete, ecogeniarche, elpidophore, glossoctonie, philomatheem tachymathie, theopempte κλπ. περίπου 2.000 λήμματα με προοπτική περαιτέρω εμπλουτισμού.

Η ΑΚΡΙΒΟΛΟΓΙΑ
Είναι προφανές ότι τουλάχιστον όσον αφορά την ακριβολογία, γλώσσες όπως τα Ελληνικά υπερτερούν σαφώς σε σχέση με γλώσσες σαν τα Αγγλικά.

Είναι λογικό άλλωστε αν κάτσει να το σκεφτεί κανείς, ότι μπορεί πολύ πιο εύκολα να καθιερωθεί μια γλώσσα διεθνής όταν είναι πιο εύκολη στην εκμάθηση, από τη άλλη όμως μια τέτοια γλώσσα εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να είναι τόσο ποιοτική.

Συνέπεια των παραπάνω είναι ότι η Αγγλική γλώσσα δεν μπορεί να είναι λακωνική όπως είναι η Ελληνική, καθώς για να μην είναι διφορούμενο το νόημα της εκάστοτε φράσης, πρέπει να χρησιμοποιηθούν επιπλέον λέξεις. Για παράδειγμα η λέξη «drink» ως αυτοτελής φράση δεν υφίσταται στα Αγγλικά, καθώς μπορεί να σημαίνει «ποτό», «πίνω», «πιές» κτλ. Αντιθέτως στα Ελληνικά η φράση «πιες» βγάζει νόημα, χωρίς να χρειάζεται να βασιστείς στα συμφραζόμενα για να καταλάβεις το νόημά της.

Παρένθεση: Να θυμίσουμε εδώ ότι στα Αρχαία Ελληνικά εκτός από Ενικός και Πληθυντικός αριθμός, υπήρχε και Δυϊκός αριθμός. Υπάρχει στα Ελληνικά και η Δοτική πτώση εκτός από τις υπόλοιπες 4 πτώσεις ονομαστική, γενική, αιτιατική και κλιτική.

Η Δοτική χρησιμοποιείται συνεχώς στον καθημερινό μας λόγο (π.χ. Βάσει των μετρήσεων, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι…) και είναι πραγματικά άξιον λόγου το γιατί εκδιώχθηκε βίαια από την νεοελληνική γλώσσα.

Ακόμα παλαιότερα, εκτός από την εξορισμένη αλλά ζωντανή Δοτική υπήρχαν και άλλες τρεις επιπλέον πτώσεις οι οποίες όμως χάθηκαν.

Το ίδιο πρόβλημα, σε πολύ πιο έντονο φυσικά βαθμό, έχει και η Κινεζική γλώσσα. Όπως μας λέει και ο Κρητικός δημοσιογράφος Α. Κρασανάκης: «Επειδή οι απλές λέξεις είναι λίγες, έχουν αποκτήσει πάρα πολλές έννοιες, για να καλύψουν τις ανάγκες της έκφρασης, π.χ.: «σι» = γνωρίζω, είμαι, ισχύς, κόσμος, όρκος, αφήνω, θέτω, αγαπώ, βλέπω, φροντίζω, περπατώ, σπίτι κ.τ.λ., «πα» = μπαλέτο, οκτώ, κλέφτης, κλέβω… «πάϊ» = άσπρο, εκατό, εκατοστό, χάνω…»

Ίσως να υπάρχει ελαφρά διαφορά στον τονισμό, αλλά ακόμα και να υπάρχει, πώς είναι δυνατόν να καταστήσεις ένα σημαντικό κείμενο (π.χ. συμβόλαιο) ξεκάθαρο;

Η ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ
Στην Ελληνική γλώσσα ουσιαστικά δεν υπάρχουν συνώνυμα, καθώς όλες οι λέξεις έχουν λεπτές εννοιολογικές διαφορές μεταξύ τους.

Για παράδειγμα, η λέξη «λωποδύτης» χρησιμοποιείται γι’ αυτόν που βυθίζει το χέρι του στο ρούχο μας και μας κλέβει, κρυφά δηλαδή, ενώ ο «ληστής» είναι αυτός που μας κλέβει φανερά, μπροστά στα μάτια μας. Επίσης το «άγειν» και το «φέρειν» έχουν την ίδια έννοια. Όμως το πρώτο χρησιμοποιείται για έμψυχα όντα, ενώ το δεύτερο για τα άψυχα.

Στα Ελληνικά έχουμε τις λέξεις «κεράννυμι», «μίγνυμι» και «φύρω» που όλες έχουν το νόημα του «ανακατεύω». Όταν ανακατεύουμε δύο στερεά ή δύο υγρά μεταξύ τους αλλά χωρίς να συνεπάγεται νέα ένωση (π.χ. λάδι με νερό), τότε χρησιμοποιούμε την λέξη «μειγνύω» ενώ όταν ανακατεύουμε υγρό με στερεό τότε λέμε «φύρω». Εξ ού και η λέξη «αιμόφυρτος» που όλοι γνωρίζουμε αλλά δεν συνειδητοποιούμε τι σημαίνει.

Όταν οι Αρχαίοι Έλληνες πληγωνόντουσαν στην μάχη, έτρεχε τότε το αίμα και ανακατευόταν με την σκόνη και το χώμα.

Το κεράννυμι σημαίνει ανακατεύω δύο υγρά και φτιάχνω ένα νέο, όπως για παράδειγμα ο οίνος και το νερό. Εξ’ ού και ο «άκρατος» (δηλαδή καθαρός) οίνος που λέγαν οι Αρχαίοι όταν δεν ήταν ανακατεμένος (κεκραμμένος) με νερό.

Τέλος η λέξη «παντρεμένος» έχει διαφορετικό νόημα από την λέξη «νυμφευμένος», διαφορά που περιγράφουν οι ίδιες οι λέξεις για όποιον τους δώσει λίγη σημασία.

Η λέξη παντρεμένος προέρχεται από το ρήμα υπανδρεύομαι και σημαίνει τίθεμαι υπό την εξουσία του ανδρός ενώ ο άνδρας νυμφεύεται, δηλαδή παίρνει νύφη.

Γνωρίζοντας τέτοιου είδους λεπτές εννοιολογικές διαφορές, είναι πραγματικά πολύ αστεία μερικά από τα πράγματα που ακούμε στην καθημερινή – συχνά λαθεμένη – ομιλία (π.χ. «ο Χ παντρεύτηκε»).

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από τον βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.

ΓΛΩΣΣΑ – ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ
Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πως να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.

Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.

Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί).

Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.

Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης.

Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών.

Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της.

Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιον φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.

Η ΣΟΦΙΑ
Στην γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε και εμπρός να είναι έτσι. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι’ αυτόν τον λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.

Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις».Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή +έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι.

Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).

Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για την σκέψη.

Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» – ελαττώνει σαν ανθρώπους – και μας φθίνει μέχρι και τη υγεία μας.

Και φυσικά όταν θέλουμε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει πως το λέμε; Μα φυσικά «άφθονο».

Έχουμε την λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έρθει και στην ώρα του.

Ωραίο δεν είναι ένα φρούτο ούτε άγουρο ούτε σαπισμένο, και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.

Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά.

Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις την δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία…

Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά).

Άρα για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και ιατρευόμαστε.

Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με την σωματική μας υγεία.

Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο…

Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που άλλο από Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε σαν λέξη, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο.

Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.

Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με την σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.

«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων.

Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μιλάς σωστά σημαίνει να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ
Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία, προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.

Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος:

«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».

Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα – μητέρα των εννοιών μας – μου απεκάλυπτε έναν άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».

Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής.

Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.

«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ’ εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου.

Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να αποθαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες».

Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ότι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.

Η Ελληνική γλώσσα επεβλήθη αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της.

Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

 votegreece.gr