ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ: https://drive.google.com/folderview?id=0B2R6tNC3qVhKako0Mm5FRkxqcWc&usp=sharing

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Ο Εσπερινός της αγάπης στο Φανάρι με τη συμμετοχή παπικού κληρικού



Απόσπασμα από τον φετινό Εσπερινό της Αγάπης (2012) που τελέστηκε στο Φανάρι . Γύρω στο 3:55΄ βλέπετε έναν παπικό κληρικό - αφού διάβασε το Ευαγγέλιο στο Ιταλικά - να μπαίνει μέσα στο Ιερό και μάλιστα από την Ωραία Πύλη (!), ενδεδυμένος με τα άμφιά του. Στη συνέχεια, το Ευαγγέλιο διαβάζεται αρμενιστί από έναν Αρμένιο κληρικό (;), ο οποίος φοράει γραβάτα. Ο ίδιος επίσης μπαίνει μέσα στο Ιερό.....



ΠΗΓΗ  http://entoytwnika.blogspot.com/

Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

Μαθημα για τις Συμπροσευχες μετα των ετεροδοξων απο τον Οικουμενιστη μητροπολιτη Προυσης Ελπιδοφορο Λαμπρινιαδη


 Στη φωτογραφία για όσους δεν ξέρουν, εικονίζεται ο νυν Μητροπολίτης Προύσης και τότε Αρχιγραμματέας του Οικουμενικού Πατριαρχείου Ελπιδοφόρος να ασπάζεται την δεξιά του Πάπα, το 2006

Στο χειμερινό εξάμηνο ο Μητροπολίτης Προύσης Ελπιδοφόρος (Λαμπρυνιάδης) δίδαξε στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης το μάθημα «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ». 
Στο εαρινό εξάμηνο θα διδάξει το υποχρεωτικό μάθημα "ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ. ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΕΩΣ" και το επιλεγόμενο μάθημα "Η ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ". 

Θα μπορούσαμε να θέσουμε ως τίτλο της ανάρτησης "Φαναριώτικη συμβολή στην προώθηση των οικουμενιστικών σπουδών στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης"...
Η Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης μετατρέπεται με γοργό ρυθμό από πυλώνα ανάδειξης της πατερικής θεολογίας σε εργαστήρι οικουμενισμού.


Ἡ λατινογενὴς «μετα-συνοδικὴ» ἐκκλησιολογία τοῦ Μη­τροπολίτου Προύσης


Σημανον κείμενο γι τν συνειδητοποίηση τς διεισδύσεως τν τεροδόξων παραμέτρων στ σκέψη τν συγχρόνων Οκουμενιστν, εναι κα μία κκλησιολογικ θέση πο διατύπωσε στν μερικ (Μάρτιο 2009) νν Μητροπολίτης Προύσης κ. λπιδοφόρος, σχετικς μ τν νώτατη αθεντία στν ρθόδοξη κκλησία, πρώην ρχι­γραμματες το Οκουμενικο Πατριαρχείου, τώρα δ ναπληρωτς Καθηγητς στ Θεολογικ Σχολ Θεσσαλονίκης κα Σχολάρχης τς Θεολογικς Σχολς τς Χάλκης,.

Καθ
ς νεμένετο, ντιθέτως δ πρς τος Λαυρετες Μοναχος πο εσέπραξαν τς πατριαρχικς πιτιμήσεις λόγ ρθοδόξου φρονή­ματος, Σεβασμιώτατος Προύσης δημοσίευσε τ θέση του ατ σ ­πίσημο περιοδικ το Πατριαρχείου ΚΠόλεως, νευ οδεμις ντι­δράσεως ετε κ το Πατριαρχείου, ετε κ τς κκλησίας τς λ­λάδος, ετε κ τς Θεολογικς Σχολς το Α.Π.Θ. Στ κείμενό του α­τ διαλάμπει να «μετα-συνοδικ» ντισυνοδικ πνεμα, μ πισκο­πο-κεντρισμό χι γι, λλ καθαρς λατινικ.

Δ
ν εναι το παρόντος κτενς νασχόληση μ τ θέση ατή, θέση «πισκοπο-μονιστικς» κκλησιολογίας, πο φθασε ς τ παπι­κά της κρα τν μονομέρεια τς κκλησιολογίας το Μητροπο­λίτου Περγάμου κ. ωάννου· πλς θ παραθέσουμε, μετ πό ατήν, ν­τίθετης, γιος, τάσεως θέση το διαλόγου ρθοδόξων-Παλαιοκα­θο­λικν, κα νάλογη, γιος συνοδικότητος θέση π τν Ζ΄ Οκου­με­νικ Σύνοδο. Τ συμπεράσματα περ τς λαστικότητος, τρεπτότητος, «ξελικτικότητος» κα «λατινικότητος» τν δογμάτων στ σκέψη τν Οκουμενιστν, πως το Προύσης κ. λπιδοφόρου, εναι προφα­ν. Γράφει Μητροπολίτης Προύσης:

«
ρνηση ναγνωρίσεως πρωτείου τινός στήν ρθόδοξη κ­κλησία, νός πρωτείου τό ποο δέν μπορε νά νσαρκώσει παρά κά­ποιος Πρτος – τοτέστι κάποιος πίσκοπος, ποος χει τό προ­νόμιο νά εναι πρτος μεταξύ τν δελφν του πισκόπων – συνιστ αρε­ση. Εναι παράδεκτο ατό πού συνήθως λέγεται τι νότητα μεταξύ τν ρθοδόξων διασφαλίζεται ετε πό μις κοινς πίστεως καί λα­τρείας ετε πό το θεσμο τς Οκουμενικς Συνόδου. Καί ο δύο α­τοί παράγοντες εναι πρόσωποι, ν στήν ρθόδοξη θεολογία μας ρχή τς νότητάς μας εναι πάντοτε να πρόσωπο. Πράγματι, πως στό πίπεδο τς γίας Τριάδος ρχή τς νότητας δέν εναι θεία οσία, λλά τό πρόσωπο το Πατρός ( «μοναρχία» το Πατρός), τσι καί στό κκλησιολογικό πίπεδο, στήν τοπική κκλησία, τό σημεο τς νότητας δέν εναι τό πρεσβυτέριο κοινή λατρεία τν χρι­στιανν, λλά τό πρόσωπο το πισκόπου. πομένως, πί πανορθο­δόξου πιπέ­δου ρχή τς νότητας δέν μπορε νά στηρίζεται πί μις δέας νός θεσμο, λλά πρέπει νά εναι κάποιο πρόσωπο, ν βέβαια θέλουμε νά παραμείνουμε συνεπες στή θεολογία μας»[79].
δο κα ρθ κκλησιολογικ τοποθέτηση τς ρθοδοξίας, πως συν­υπεγράφη πρ τριάντα τν π ρθοδόξους κα Παλαιο­καθολικος σ ναν π τος λίγους διαλόγους, πο παρ’ λίγον θ δηγοσε σέ δογματικ-θεολο­γικ πιστροφ τεροδόξων στν ρθο­δοξία, κα γι ατ οσιαστικ γνοή­θηκε π τν ρθόδοξη οκου­μενιστικ γεσία. Εναι κείμενα τς Μικτς Θεολογικς πι­τροπς το διαλόγου ρθοδόξων καί Παλαιοκαθολικν:

«
νώτατο ργανο τς κκλησίας γιά τήν λάθητη διακήρυξη τς πίστεώς της εναι μόνο Οκουμενική Σύνοδος (...) Ατή πο­φαινόμενη πό τήν πιστασία το γίου Πνεύματος, χει τό λάθη­τον ατς ς κ τς συμφωνίας ατς μεθ’ λοκλήρου τς Καθολικς κκλησίας. νευ τς συμφωνίας ταύτης οδεμία σύναξις εναι Οκου­μενική Σύνοδος»[80]. Κα σ λλο παρόμοιο κείμενο το δίου διαλόγου: «πιμέρους φορες καί ργανα αθεντίας στήν κκλησία εναι πί­σκοπος καί ο Σύνοδοι τς κκλησίας καί κατ’ ξοχήν ο Οκουμενικές Σύνοδοι»[81].
Περισσότερο κόμη, τ ωλον τν πόψεων το κ. λπιδοφόρου (πειδ δν θέλουμε ν γίνουμε κα φορτικο μ τν παράθεση κα λ­λων κειμένων) φαίνεται π να σχυρότατο κείμενο το γίου Ταρα­σίου, Πατριάρχου ΚΠόλεως, που νότης το κκλησιαστικο σώμα­τος δν ντοπίζεται στν καταφυγ σ κάποιον «πρτο», λλ σ Ο­κουμενικ Σύνοδο «ν φόβ το Θεο», κατ τν πόσχεση το Κυ­ρίου· «ο γάρ εσι δύο τρες συνηγμένοι ες τ μν νομα, κε εμι ν μέσ ατν»[82]. Λέγει γιος Ταράσιος : «Κα ατομαι, δελφοί, νομί­ζω δ κα σες - πειδ γνωρίζω τι χετε τν φόβο το Θεο - π τος εσεβεστάτους κα ρθοδόξους Βασιλες μας ν συναθροισθ Σύνοδος Οκουμενική, γι ν γίνουμε να μες, ο το νς Θεο· κα ο τς γίας Τριάδος, νωμένοι κα μόψυχοι κα μότιμοι· ο τς κεφαλς μας το Χριστο, να σμα συναρμολογούμενο κα συμπο­ρευόμενο· ο το γίου Πνεύματος χι ναντίον λλήλων, λλ μαζ μ λλήλους· μες ο τς ληθείας, φρονώντας κα λέγοντας τ διο κα χωρς ν πάρχει νάμεσά μας ριδα κα διχοστασία, στε ερήνη το Θεο πο “πάντα νον περέχει” ν μς φρουρήσει λους»[83].
Σε­βα­σμι­ώ­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Πει­ραι­ς κ. Σε­ρα­φεμ ­να­δει­κνύ­ει, ­πί­σης, τν ρ­θό­δο­ξη θε­ώ­ρη­ση ­π το θέ­μα­τος: «Α­τς λοι­πν Θε­ο­ΐ­δρυ­τος ρ­γα­νι­σμός, τ Θε­αν­θρώ­πι­νο σ­μα κε­φα­λν ­χει μό­νον ­ναν, τν Σω­τ­ρα κα Λυ­τρω­τήν, τν ν­σαρ­κω­θέν­τα Υ­ν κα Λό­γον το Θε­ο Πα­τρός, τν Κύ­ριον ­μν ­η­σον Χρι­στν κα ­πο­στα­σι­ά­ζε­ται ες ­κά­στην το­πι­κν [ρθόδοξον] κ­κλη­σί­αν μέ­λος το ­νς κα α­το σώ­μα­τος το Χρι­στο. ­νω­τά­τη ρ­χ πά­σης κα­τ’ ­θνος α­το­κε­φά­λου κ­κλη­σί­ας ε­ναι ­π το συ­νό­λου τν ­πι­σκό­πων α­τς συγ­κρο­του­μέ­νη Σύ­νο­δος, τς δ «κα­θό­λου» τοια­ύτης “Ο­κου­με­νι­κή”»[84].
Κατ τ λοιπά, κα παρ τν ντι-παραδοσιακ ατ κα παπικ προσέγγι­ση το πισκοπο-κεντρισμο π τν Προύσης κ. λπιδοφό­ρο, ποία μαρ­τυρε λατινίζουσα δυσπιστία στν νοποι δύναμη το γίου Πνεύματος κα ρθολογικ μπιστοσύνη στν νοποι δύναμη νς π γς κκλησιαστικο μονάρχη, ο διάλογοι νεργονται «νευ οασδήποτε κπτώσεως παραχαρά­ξεως τς γίας μν πίστεως», πως διακηρύσσει κ. Βαρθολομαος ...

Από το κείμενο της Σύναξης Ορθοδόξων κληρικών και μοναχών με τον τίτλο "«Ο
κ σμν τν Πατέρων σοφώτεροι»ναίρεση τς πιχειρηματολογίας το Οκουμενισμο μ φορμ τν μιλία το Οκουμενικο Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στ Μεγίστη Λαύρα"


πηγή Tρελλογιαννης