ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ: https://drive.google.com/folderview?id=0B2R6tNC3qVhKako0Mm5FRkxqcWc&usp=sharing

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

«Ο Αριθμός του Θηρίου»: Η Λέσχη Bilderberg προωθεί υποχρεωτική ηλεκτρονική ταυτότητα σε όλη την Ευρώπη


Του Aaron Dykes (Infowars.com) / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ
(Mark of the Beast: Bilderberg Pushes Mandatory Internet ID for Europe)

Ενώ η διεθνής συνθήκη ACTA και ο αμερικάνικος νόμος CISPA θέτουν το σκηνικό για την καταστολή του World Wide Web (Διαδικτύου), τεχνοκράτες εργάζονται πυρετωδώς για να μπορούν να εντοπίζουν την ταυτότητά σας και να βεβαιωθούν ότι όλες οι δραστηριότητές σας θα παρακολουθούνται προσεκτικά και θα βρίσκονται υπό έλεγχο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωράει τώρα στο να δημιουργήσει ένα υποχρεωτικό σύστημα ηλεκτρονικής ταυτότητας για όλους τους πολίτες της ΕΕ που θα υλοποιηθεί σε όλη την Ευρώπη για την online τυποποίηση τόσο επιχειρήσεων όσο και προσώπων των χρηστών μέσω μιας κοινής «ηλεκτρονικής υπογραφής». Μια απλή πιστοποιημένη ταυτότητα θα δίνει την δυνατότητα πρόσβασης στο Διαδίκτυο, σε online δεδομένα και εμπορικές δραστηριότητες. Δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια προσπάθεια να εισέλθουμε σε ένα σύστημα Χαράγματος του Θηρίου και ένα εξέχον μέλος της Λέσχης Bilderberg βρίσκεται πίσω από αυτό το σύστημα.

Η Neelie Kroes, είναι η Επίτροπος για την Ψηφιακή Ατζέντα της ΕΕ και προωθεί μια νομοθεσία που ελπίζει ότι θα αναγκάσει «τη υιοθέτηση εναρμονισμένων ηλεκτρονικών υπογραφών / e-ταυτοτήτων και ηλεκτρονικών υπηρεσιών πιστοποίησης (eIAS) σε κράτη μέλη της ΕΕ».

Η έκταση ενός τέτοιου συστήματος θα πρέπει, βέβαια, να επεκταθεί με την πάροδο του χρόνου, ιδίως καθώς πολλές χώρες της ΕΕ έχουν αντισταθεί στην καταπάτηση σε των πολιτικών ελευθεριών από τις απαιτήσεις των «μεγάλων» κυβερνήσεων για την ταυτότητα, τα οποία ακόμη και τώρα αποκρούουν τις δρακόντειες πολιτικές του στυλ «τα χαρτιά σας παρακαλώ» του ναζιστικού καθεστώτος που ενισχύουν και τις άλλες λεωφόρους της τυραννίας τους. Σύμφωνα με το EurActiv.com, η κα Neelie Kroes αργότερα θα «διευρύνει το πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας, περιλαμβάνοντας και βοηθητικές υπηρεσίες ελέγχου ταυτότητας που συμπληρώνουν τις ηλεκτρονικές υπογραφές, όπως ηλεκτρονικές σφραγίδες, σφραγίδα για την ημερομηνία και την ώρα κ.λ.π.», καθώς ο υπερεθνικός αυτός οργανισμός προσπαθεί να μαντρώσει περισσότερα έθνη για να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα.

Αυτό το σύστημα του Μεγάλου Αδελφού θα εφαρμοστεί πρώτα στην Ευρώπη και αργότερα θα προωθηθεί στη Βόρεια Αμερική και στον υπόλοιπο πλανήτη, καθώς ο κόσμος ωθείται βήμα-βήμα προς την κατεύθυνση ενός απολυταρχικού αχρήματου  δικτύου ελέγχου στο όνομα της «ασφαλούς, επαληθεύσιμου εμπορίου» και φυσικά, στο όνομα της «ασφάλειας». Δεν τους νοιάζει ότι το σχέδιο θα προκαλέσει περιπτώσεις χακαρίσματος των ταυτοτήτων και πλαστογραφήσεις. Η Ευρώπη, βλέπεται, δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη «δημιουργία μιας πραγματικά λειτουργικής ενιαίας αγοράς» - μέρος του ευρύτερου στόχου της ΕΕ, η οποία την στιγμή αυτή κλυδωνίζεται.

Η Neelie Kroes συμμετέχει κάθε χρόνο στις συνεδριάσεις της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, από το 2005. Ήταν στον επίσημο κατάλογο της συνάντησης του 2006 στην Οτάβα του Καναδά και στη συνάντηση του 2007 στην Κωνσταντινούπολη, το 2008 στην συνάντηση του Chantilly της Βιρτζίνια, το 2009 στην Βουλιαγμένη και το 2010 στο Sitges της Ισπανίας ως εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Αλλά το 2011, η Kroes, συμμετείχε στην συνδιάσκεψη στο St Moritz της Ελβετίας με ένα νέο τίτλο: Επίτροπος της ΕΕγια την Ψηφιακή Ατζέντα, και έτσι προφανώς τώρα βλέπουμε την ανάπτυξη της εν λόγω ατζέντας όχι ως κάτι το απροσδόκητο. Η τελευταία προσπάθεια της Kroes σίγουρα θα ενισχυθεί κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της Λέσχης του 2012 σε λίγες μέρες.

Συνδυάζεται με τη δημιουργία του CYBERCOM των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια και το διορισμό του επικεφαλής της NSA Στρατηγού Keith Alexander, ο οποίος, επίσης, συμμετέχει ετησίως στις συνεδριάσεις της Bilderberg, στην εξαπόλυση κυβερνοεπίθεσης σε όλη την υδρόγειο. (Σχ. ΚΟ: Σύμφωνα με δημοσίευμα του BBC, ο επικεφαλής Διοίκησης του Πενταγώνου Gen Keith Alexander δήλωσε στο Κονγκρέσο πως οι ΗΠΑ στερούνται από στελέχη και οικονομικούς πόρους ώστε να θωρακιστούν αναλόγως απέναντι σε συντονισμένες επιθέσεις στο κυβερνοχώρο). Περαιτέρω, οι τεχνοκράτες της Silicon Valley και άλλοι τέτοιοι παράγοντες έχουν επίσης συγκλίνει γύρω από τις μυστικές συναντήσεις για τον συντονισμό των εξελίξεων σχετικά με νέους κανονισμούς, νέους νόμους και συνθήκες για το Διαδίκτυο και την επέκταση των προσπαθειών για εξόρυξη δεδομένων μαζί με τις παράνομες μυστικές κοινότητες με τις οποίες συνεργάζονται.
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Τι με εμποδίζει να βαπτισθώ; Ο Οικουμενισμός, βέβαια!

«Τί με κωλύει βαπτισθῆναι;» - Τί με ἐμποδίζει νὰ βαπτισθῶ;
 Ὁ Οἰκουμενισμός, βέβαια!
Τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ «ὀρθόδοξοι» ἐκκλησιαστικοὶ Ποιμένες ἐπιβεβαιώνουν μὲ τὸν πιὸ ἀπροκάλυπτο καὶ ἀ(θεό)φοβο τρόπο τὶς ἀνησυχίες τῶν Ὀρθοδόξων γιὰ τὴν ἔκταση καὶ τὸ βάθος τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ Κύριος δὲν παύει νὰ ὁδηγεῖ τὰ ἀπομακρυσμένα ἐκεῖνα πρόβατά του «ἃ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς αὐλῆς ταύτης» (Ἰω. 10, 16) πρὸς νομὰς τῆς σωτηρίας, παρακάμπτοντας ψευδο-ποιμένες ποὺ δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴ σωτηρία τους. Δυστυχῶς, ἴσως ἰσχύει γιὰ πολλοὺς οἰκουμενιστὲς Κληρικοὺς ποὺ ἀρνοῦνται τὸν εὐαγγελισμὸ τῶν ἑτεροδόξων καὶ προκρίνουν τὶς καλὲς «ἐπίσημες» διπλωματικὲς σχέσεις - ἐπειδὴ ἔχουν δεσμευθεῖ ἐγγράφως σὲ κείμενα τῶν «διαλόγων» νὰ ἀποφεύγουν τὸν εὐαγγελισμὸ τῶν αἱρετικῶν - ὁ ταλανισμὸς ποὺ ἐκτόξευσε ὁ Κύριος ἐλέγχοντας τοὺς Φαρισαίους: «τοὺς εἰσερχομένους [εἰς τὴν Βασιλείαν] ἐκωλύσατε» (Λουκ. 11, 52).


Ἂς συγκρίνουμε τὸν πόθο τοῦ κατηχουμένου φίλου μας νὰ γίνει Ὀρθόδοξος καὶ τὰ ἐμπόδια ποὺ συναντᾷ λόγῳ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μὲ τὶς πρόσφατες εἰκόνες μεγαλοσχήμων «ὀρθοδόξων» Κληρικῶν τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων εἴτε νὰ «εὐλογοῦνται» ἀπὸ ἑτεροπίστους, εἴτε νὰ τοὺς ἐπαινοῦν μὲ λόγια καὶ μὲ πράξεις (βλ. ἐπίδοση Κορανίου), καθησυχάζοντάς τους στὴν πλάνη! Οἱ οἰκουμενιστές διαφημίζουν κάποτε-κάποτε τὸν πνευματικὸ γλυκασμὸ τῆς Ὀρθοδοξίας στοὺς ἑτεροδόξους, ἀλλὰ δὲν τοὺς ἀφήνουν νὰ τὸν γευθοῦν μέσῳ τῆς βαπτισματικῆς τους ἐντάξεως στὴν Ἐκκλησία ...  Κατὰ τὰ ἄλλα «οἱ διάλογοι συμβάλλουν εἰς τὸ νὰ γνωρίσουν οἱ ἑτερόδοξοι τὴν Ὀρθοδοξίαν, ἄνευ οὐδεμιᾶς ὑποχωρήσεως ἐκ τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν Πίστεως» ...
Ἀκολουθεῖ τὸ γράμμα τοῦ Παλαιο-καθολικοῦ ἱερέως καὶ φίλου μας.
(γιὰ λόγους διακρίσεως ἔχουμε βάλει μόνο τὰ ἀρχικά του, τὸ πλῆρες ὄνομα διατηρεῖται παρ΄ ἡμῖν)
Χ. Μ. Σ.
Κατηχούμενος Ὀρθόδοξος
Semper ad potiora    {σ.μ.=Πάντοτε πρὸς τὰ καλύτερα}
Lucem quaerentibus – infirmis salutem     {σ.μ.=Φῶς διὰ τοὺς αἰτοῦντας – διὰ τοὺς ἀσθενεῖς σωτηρίαν}
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με
Πράξεις 8, 36.37
Ὡς δὲ ἐπορεύοντο κατὰ τὴν ὁδόν, ἦλθον ἐπί τι ὕδωρ καί φησιν ὁ εὐνοῦχος
Ἰδοὺ ὕδωρ· τί κωλύει με βαπτισθῆναι;
Εἶπε δὲ Φίλιππος· εἰ πιστεύεις ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, ἔξεστιν.
Ἀποκριθεὶς δὲ εἶπε· πιστεύω τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.
Φίλτατοι ἐν Χριστῷ ... ,
Σᾶς εὐχαριστῶ πολὺ γιὰ τὸ εὐγενικό σας γράμμα! Καὶ σᾶς εὐχαριστῶ πολὺ ποὺ προσεύχεσθε γιὰ μένα. Ναί, ἐν τῇ προσευχῇ εἴμαστε ἑνωμένοι. Ναί, ὁ Χριστὸς Ἀνέστη! Ἐδῶ καὶ δύο χρόνια προσεύχομαι νὰ γίνω Ὀρθόδοξος, ἀλλὰ φαίνεται ὅτι πρέπει νὰ εἶμαι ὑπομονητικός. Ἡ ἐπίσημη ὀρθόδοξη πολιτικὴ στὴ Γερμανία εἶναι νὰ μὴ βαπτίζουν καθολικοὺς καὶ νὰ καθιστοῦν βέβαιο ὅτι δὲν θὰ γίνουν καὶ πάλι Ἱερεῖς ἐντὸς τῆς Ὀρθοδοξίας. Κάποιος Ὀρθόδοξος Ἀρχιμανδρίτης, μάλιστα, μοῦ εἶπε πρόσφατα νὰ παραμείνω καθολικός ἱερεύς. Κι ὅμως, αἰσθάνομαι καὶ γνωρίζω ὅτι ἡ μόνη ἀληθὴς Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος, ἀκόμη καὶ μέσα στὶς δικές της διαιρέσεις. Ἡ μόνη ὀρθόδοξη ἐκκλησία ποὺ θὰ μὲ βάπτιζε καὶ θὰ ἀποδεχόταν ὡς ἱερέα εἶναι μία μὴ κανονικὴ τοῦ παλαιοῦ ἡμερολογίου. Εἶμαι τώρα Παλαιο-καθολικὸς ἱερεὺς ἐπὶ δεκαπέντε ἔτη ἀκριβῶς καὶ ὑπηρετῶ τοὺς ἀνθρώπους ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἰδιότητα ἐκ διανοίας καὶ ψυχῆς καὶ καρδίας – καὶ χωρὶς νὰ «κλωσάω» χρήματα, διότι κερδίζω ἀρκετὰ ὑπὸ τὸ ἄλλο ἐπάγγελμά μου ………….
Ἐδῶ καὶ σχεδὸν δύο χρόνια τώρα μαθαίνω νέα ἑλληνικὰ καὶ θὰ ἤθελα νὰ τὰ ἐξασκήσω εὑρισκόμενος σὲ ὀρθόδοξο περιβάλλον. Ἐντὸς τῶν δύο αὐτῶν ἐτῶν ἔχω ἀγοράσει καὶ διαβάσει ἑβδομήντα ἑπτὰ ὀρθόδοξα βιβλία, κυρίως στὰ γερμανικά, γαλλικά (Jean-Claude Larchet), ἱσπανικὰ καὶ ἀγγλικά. Μάλιστα διαβάζω τὴ γερμανικὴ μετάφραση τοῦ Κωνσταντίνου Γιαννιτσιώτη γιὰ τὸν Γέροντα Πορφύριο (470 σελίδες). Ἐλπίζω νὰ σᾶς  δῶ τὸ 2013, ὅταν μοῦ ἐπιτρέψει ὁ Θεὸς νὰ πάω ἀκόμη μιὰ φορὰ στὸν ἱερὸ Ἄθωνα, τὸν Μάϊο τοῦ 2013.
Ὁ Θεὸς νὰ σᾶς εὐλογεῖ. Τὴν ἀγάπη μου καὶ τὶς καλύτερες εὐχὲς στὸν Γέροντά σας καὶ ὅλους τοὺς ἐν Χριστῷ Ἀδελφούς σας.  Χ. Μ.

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Το όραμα ενός μοναχού: "Παιδιά Μου, ετοιμαστείτε για την πρώτη θλίψη..."

Παιδιά Μου, έρχεται η πρώτη θλίψη. Πανικός, φόβος, λύπη, ταραχή και αναρχία θα επικρατεί παντού γύρω σας. Σ’ αυτό το ευλογημένο μέρος, την Ελλάδα, που τόσο πολύ λάτρεψε τον Μονογενή Μου, μα αγνοεί την ύπαρξή Μου, θα έρθει το πρώτο κακό. Ένα κακό που Εγώ θα επιτρέψω, για να καθυστερήσω τα διαβολικά τεχνάσματα των οπαδών του Εωσφόρου. Δεν θα αφήσω να καταστρέψουν τελείως τη χώρα που μέχρι τώρα Με δοξολογούσε. Πριν θελήσουν να της δώσουν το τελειωτικό χτύπημα, Εγώ θα αποτρέψω τα σχέδιά τους. Και όλοι θα καταλάβουν πόσο Εγώ σας στηρίζω.
Τα παιδιά Μου στην Ελλάδα δεν θα καταλάβουν πως από θεία πρόνοια ήρθε το κακό και πολλοί θα Με καταραστούν, μα Εγώ πάλι θα τους συγχωρήσω, αφού η καρδιά Μου χτυπάει μητρικά. Μα όλοι αυτοί που ύπουλα υπονομεύουν το έθνος σας, θα καταλάβουν πόσο σας στηρίζω, αφού για άλλη μια φορά τα καταχθόνια σχέδιά τους θα πέσουν στο κενό. Χρόνια τώρα προσπαθούν να σας καταστρέψουν, μα Εγώ πάντα σας σκεπάζω. Και αυτό το ξέρουν. Μυστικά μεταφέρονται τα λόγια Μου, σε ανθρώπους ευλαβείς για το πώς θα κινηθούν προκειμένου να στηρίξουν το έθνος τους και μέχρι να τους αναδείξω Εγώ στις κατάλληλες θέσεις, δεν θα επιτρέψω να σας χτυπήσουν οι αλλόθρησκοι εχθροί. Όσοι ηγούνται τώρα, έχουν πολύ αλαζονεία και ενώ δεν θα ήθελαν να κάνουν κακό στη χώρα τους, θα το έκαναν άθελά τους, λόγω του εγωισμού τους, αφού γι’ αυτό θα μπορούσαν να γίνουν εύκολη λεία στα χέρια των οπαδών του Εωσφόρου.


Παιδιά Μου, πάντα σας στήριζα και πάντα θα σας στηρίζω. Πριν έρθει το οποιοδήποτε κακό, η μητρική καρδιά Μου φροντίζει πάντα να σας προστατέψει. Ήδη έχω φροντίσει, εδώ και πολλά χρόνια ώστε να περάσετε όσο πιο ανώδυνα την δύσκολη αυτή δοκιμασία του πολέμου. Είστε πολύ ευάλωτοι στα χτυπήματα του Εωσφόρου και οι ψυχές σας είναι ακάλυπτες από την ευλογία Μου. Έτσι δεν θα αντέχατε το σκληρό πρόσωπο του πολέμου. Παλιά τα παιδιά Μου, είχαν θεϊκό φόβο στην καρδιά τους και με την προσευχή και την ευλάβεια τους, Με συγκινούσαν για να τους ευλογώ. Και πολύ τους ευλογούσα. Όμως τώρα, έχει χαθεί η ευγένεια και η ευλάβεια και παντού επικρατεί η αχαριστία και η ασέβεια. Γι’ αυτό παιδιά Μου, μη Μου ζητάτε να καθυστερήσω τα κακά που έρχονται, αλλά ζητήστε Μου να σας προστατέψω σε όσα σκληρά και απάνθρωπα συμβούν. Άλλα θα είναι δικές Μου επεμβάσεις και άλλα σατανικά σχέδια. Σε όλα όμως Εγώ, θα κρατήσω σφιχτά στην αγκαλιά Μου, όσους θελήσουν να μπουν εκεί για να προστατευτούν. Όσους γονατίζουν μέσα στην καρδιά Μου για να ζητήσουν την προστασία Μου από πίστη στα λόγια Μου, πριν χτυπήσει ακόμη το κακό.


Ναι παιδιά Μου, το κακό έρχεται και σε λίγο θα χτυπήσει την πόρτα εκατομμύρια σπιτιών, που δεν θέλησαν να Με φωνάξουν για να τα ευλογήσω, να γίνω Εγώ ο βασιλιάς τους, μόνο αναίσχυντα προτίμησαν να ανοίξουν διάπλατα την πόρτα τους στον σατανά για να τα μολύνει ακόμη περισσότερο. Όλα αυτά τα σπίτια σαν χάρτινοι πύργοι θα πέσουν και η ορμή της παιδαγωγικής Μου αγάπης σαν αγριεμένο κύτος θα κατασπαράξει τις περιουσίες τους. Δεν θα επιτρέψω να χαθούν πολλά παιδιά Μου, δίχως να μετανοήσουν, μα πολλές σκληρόκαρδες, ζηλόφθονες ψυχές θα χαθούν. Πολλοί θα πιστεύουν πως ο πόλεμος θα είναι το πρώτο κακό, μα η παιδαγωγική Μου αγάπη, άλλο θα επιτρέψει. Μέσα από την θλίψη και τον φόβο, θα επέλθει μεγάλη μετάνοια. Γι’ αυτό ζητήστε το Πανάγιο Μου Πνεύμα για να ετοιμαστείτε και φτιάξτε αλυσίδα προσευχής για να προστατέψετε τις ψυχές σας από αυτά που θα έλθουν.


Δεν θα προλάβει να έρθει η πένθιμη περίοδος της βασίλισσάς Μου Μαριάμ και μεγάλο κακό θα βρει απροετοίμαστες πολλές ψυχές. Ψυχές που δεν Με πίστεψαν. Γιατί να ξέρεις γιε μου πιστέ, πως όχι μόνο μέσα από το στόμα σου, αλλά και μέσα από πολλά στόματα παραδομένα σε Μένα, η μητρική καρδιά Μου θέλησε να προειδοποιήσει τα παιδιά Μου να προετοιμαστούν για όσα θα επακολουθήσουν, μα πολλές ψυχές αγνόησαν τις προειδοποιήσεις Μου, σχολιάζοντας εσάς και όσους σας πίστεψαν. Δίκαια η Πατρική οργή Μου έπρεπε να τους τιμωρήσει, μα Εγώ είμαι Μάνα και η μάνα πονά και εύκολα συγχωρεί και αγκαλιάζει όσους ακόμη και τελευταία στιγμή αποφασίσουν ταπεινά να μπουν στην αγκαλιά της ζητώντας συγγνώμη.


Αλλάξτε ζωή παιδιά Μου. Δεν έχετε πλέον άλλο χρόνο. Τα κακά ξεκινούν και κανείς δεν μπορεί να τα σταματήσει παρά μόνο οι ίδιες σας οι προσευχές. Όλα όσα πρέπει να γίνουν θα γίνουν, προσευχηθείτε μόνο μέσα στο πέλαγος των πειρασμών και των θλίψεων, να μην χαθούν οι ψυχούλες σας. Είναι για Μένα τα πιο πολύτιμα στολίδια. Μόνο που πολλά απ’ αυτά είναι βρόμικα και Εγώ θέλω να τα καθαρίσω για να τα στολίσω στο ουράνιο Μου βασίλειο. Σας περιμένω θησαυροί Μου. Μπείτε γρήγορα στην πατρική αγκαλιά Μου. Αλλά και ακόμη πιο βαθιά, στην μητρική καρδιά Μου.






Ο στοργικός Πατέρας σας,


Θεός της άπειρης Αγάπης.



http://greeknation.blogspot.com/2012/05/blog-post_3386.html

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

 

Δυστυχῶς 

αὐτή εἶναι σήμερα 

ἡ Ὀρθοδοξία μας!



Ὁ Πατριάρχης Ἀναστάσιος, ὁ ὁποῖος ἦτο φορέας αἱρέσεως μή κατεγνωσμένης, πρίν κατακριθῆ ὁ ἴδιος ἀπό ἁρμόδιο ἐκκλησιαστικό ὄργανο, ἐκβάλλεται διά ξύλων καί λίθων ἀπό τήν Ἐκκλησίαν ὑπό ἁγίων γυναικῶν, οἱ ὁποῖες τελικά μέ τήν βοήθεια τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας θανατώνονται. 
Αὐτή εἶναι ἡ τιμή διά τήν ὁποία ὁμιλεῖ ὁ ΙΕ΄ Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, μέ τήν ὁποία ἠξιώθησαν ἀπό τούς Ὀρθοδόξους. 
Δηλαδή τό νά καταταγοῦν μεταξύ τῶν ἁγίων καί ὁμολογητῶν καί νά εἶναι ἐσαεί πρότυπα πρός μίμησιν. 
Εἶναι ἴσως βέβαιον ὅτι σήμερα, ἄν κάποιοι τολμοῦσαν νά ἐνεργήσουν τοιουτοτρόπως σέ μία κατεγνωσμένη αἵρεσι,, θά ἐθεωροῦντο ἀπό τούς Ὀρθοδόξους Οἰκουμενιστές καί μή, ὡς ἀδιάκριτοι, ἀντάρτες, ταλιμπάν, ἐκτός Ἐκκλησίας καί κατεχόμενοι ὑπό ἑωσφορικοῦ καί δαιμονικοῦ πνεύματος. 
Ἀντιθέτως δέ αὐτοί πού θά ἀνέμενον τήν Σύνοδο (π.χ. τῆς Ἱερείας) διά νά ἀποφασίση ἐπί τοῦ θέματος θά ἐθεωροῦντο συνετοί, ὑπάκουοι, διακριτικοί καί ἐντός τῆς Ἐπισκοποκεντρικῆς Ἐκκλησίας.
 Δυστυχῶς αὐτή εἶναι σήμερα ἡ Ὀρθοδοξία μας.
απο την Ορθοδοξη Φωνη

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Περί Παπικῶν καί Οἰκουμενιστῶν ὁ λόγος

(Τό παρόν κείμενο γράφεται μέ ἀφορμή τῶν γεγονότων πού ἔλαβαν χῶρα στήν Γερμανία τήν «Ἠμέρα τῆς Οἰκουμένης»).
Εικόνα
Δυστυχῶς, ἐκείνοι οἱ ὀποίοι εἶναι ὑπέρμαχοι τῶν «Διαλόγων» μέ τοῦς ἐτεροδόξους ἀλλά καί τοῦς ἀλλοθρήσκους εἶναι στήν πράξη ἀρνητές κάθε διαλόγου μέ τοῦς ὀμοδόξους(;) τους.
Ἐπίσης εἶναι ἀξιοσημείωτο τό γεγονός ὅτι ἀκόμη καί αὐτά τά οἰκουμενιστικά ἄρθρα τους εἶναι γυμνά ἀπό θεολογικό λόγο καί ἐπιχειρήματα. Γράφουν ἀπλῶς γιά νά ὑποστηρίζουν τά συμφέροντα τῶν ἀνωτέρων τους. Τίποτε περισσότερο. Οὔτε κἄν μία τυπική θεολογική τοποθέτησις. Αὐτό πού χαρακτηρίζει κατά κόρον τά γραπτά τοῦς εἶναι ἡ εἰρωνεία καί ἡ «κατινίστικη» διάθεση. Αὐτά θά τά διαπιστώσει εὔκολα ὁ ἀναγνώστης ἐάν κάνει μία γρήγορη ἀνάγνωση σέ φιλο-οἰκουμενιστικά blogs.
Θέλω νά τονίσω, ἐξ’ἀρχῆς, ὅτι δέν εἶμαι ἐνάντια στοῦς «Διαλόγους» μέ τοῦς ἐτεροδόξους ἀλλά εἶμαι ἐνάντια στόν ἀπροϋπόθετο-ἀθεολόγητο διάλογο καί στίς προδοτικές ἐνέργειες πού γίνονται μέ ἀφορμή αὐτῶν.
Παράλληλα, θά ἤθελα νά ἐπισημάνω ὅτι ὅντως ὑπάρχει σέ πολλούς καί ὁ ζῆλος ὁ οὔ κατ’ἐπίγνωσιν. Τέτοιες φωνές πιστεύω πώς δέν ἐκφράζουν τοῦς ὑγιῶς σκεπτόμενους Ὀρθοδόξους Χριστιανοῦς. Ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλά δίνετε καί ἀφορμή γιά γελοιοποίηση κάθε ὑγιοῦς ἀντιδράσεως. Ἐμεῖς, κόντρα σέ ὅλα αὐτά, ἀθεολόγητο οἰκουμενιστικό παραλλήρημα καί ζηλωτικό ἄνευ ἐπιγνώσεως καί γνώσεως «ἀγῶνα», ἀντιτάσσουμε καί προτείνουμε σοβαρό θεολογικό διάλογο, μέ ὅλες τίς πλευρές, μέ ἐπειχηρήματα ἰστορικά καί θεολογικά. Πιστεύω, πώς ἐάν κάποιος, οἰκουμενιστής ἤ μή οίκουμενιστής, σκεπτόμενως ὑγιῶς καί ἔχοντας πραγματικό ἐνδιαφέρον καί ἀγάπη γιά τήν Ἀλήθεια δέν θά ἀρνηθεῖ ἕναν τέτοιον διάλογο. Ἐάν ἀρνηθεῖ εἶναι ξεκάθαρο ὅτι ὑπάρχουν στή μέση συμφέροντα τά ὀποία πρέπει νά ἐξυπηρετηθοῦν πᾶσῃ θυσίᾳ.
Παρ’ὅλη τήν καλή διάθεση πού ἔχω, πιστεύω ὅτι κανείς ἐκ τῶν φιλο-οἰκουμενιστῶν θά ἀπαντήσει στά γραφόμενα μου. Ἐλπίζω νά διαψευστῶ.
Τό θέμα μέ τό ὁποίο θά ἤθελα νά ξεκινήσω εἶναι αὐτό τῆς Παπικῆς λεγομένης ἐκκλησίας, διότι ἡ ἐκκλησία αὐτή βρίσκεται στό ἐπίκεντρο τῆς δράσεως τῆς «Οἰκουμενικῆς Κινήσεως».
Τήν οἰκουμενιστική ἄποψη περί τῶν Λατίνων ἐκφράζει ἀπόλυτα τό παρακάτω ἀπόσπασμα ἀπό ἄρθρο τοῦ κ. Παναγιώτη Ἀνδριόπουλου:
«…εφόσον καμία Οικουμενική Σύνοδος δεν έχει ακόμα συνεδριάσει για να μελετήσει την «αίρεση» των καθολικών και των άλλων, δεν μπορεί ο καθένας να λέει στην Εκκλησία ό,τι «φωτίζεται».
Εικόνα
Στό σημεῖο αὐτό ὑπάρχει, σύν τοῖς ἄλλοις, καί ἡ πεπλανημένη ἄποψη γιά τόν ρόλο τοῦ Θεσμοῦ τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Εἶναι πολύ σημαντικό νά γνωρίζουμε, τί ἦταν ὁ θεσμός αὐτός καί ποιός ὁ ρόλος του στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Ἀς ἀφήσουμε τόν κορυφαῖο Ἕλληνα, μακαριστό, θεολόγο π.Ἰωάννη Ρωμανίδη νά μᾶς ἐξηγήσει:
«Οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι (εἶναι) ἕνα ἄθροισμα τῶν Τοπικῶν Συνόδων σέ αὐτοκρατορική βάση, δηλαδή εἶναι ὁ αὐτοκράτορας πού καλύπτει τήν Οἰκουμενική Σύνοδο, ὥστε οἱ Τοπικές Σύνοδοι νά ἐνημερώσουν τό Κράτος, τήν Αὐτοκρατορία περί πίστεως καί πράξεως τῆς Ἐκκλησίας. Καί τότε ἦταν εὐκαιρία ἡ Ἐκκλησία ὡς σύνολο ἤ οἱ Ἐκκλησίες κατά τόπους νά συνέρχονται καί νά ἐνημερώνουν τό Κράτος περί τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας…» (π.Ἰωάννης Ῥωμανίδης, ἀπό «Ἐμπειρική Δογματική», τόμος Β΄ σελ. 435 τοῦ Σεβ.Ναυπάκτου Ἱεροθέου).
«…δέν ὑπῆρχε διάκριση μεταξύ τῶν Τοπικῶν καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὡς κατωτέρων τῶν μέν καί ἀνωτέρων τῶν… ἀλλά οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι ἦταν προέκταση τῶν Τοπικῶν Συνόδων». (ἐνθ. ἀν. σελ. 437)
Τί θα γινόταν ὅμως ἐάν οἱ Αὐτοκράτορες δέν εἶχαν ἀποφασίσει ἡ Ὀρθόδοξία νά εἶναι ἡ ἐπίσημη θρησκεία τοῦ Κράτους; Θά γινόντουσαν Σύνοδοι ἤ ὄχι; Κί ἐάν γινόντουσαν θά εἶχαν Πανορθόδοξο Κύρος καί θεοπνευστία;
«Τώρα, ἐάν δέν ὑπῆρχε Χριστιανός Αὐτοκράτωρ καί ἐάν δέν ὑπῆρχε ἡ θέλησις ὁρισμένων ἀρχηγῶν τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους νά θεμελιώσουν τόν Χριστιανισμό ὡς θρησκεία τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους, δέν θά εἴχαμε Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο οὔτε Β΄ οὔτε Γ΄ οὔτε Η΄ κλπ. Θά εἴχαμε τοπικάς Συνόδους τῶν Ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι ἀσχολοῦνται μέ τήν αἵρεση, κοινοποιοῦν τήν ἀπόφαση σέ ὅλες τίς ἄλλες Συνόδους τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖες ἄλλες Σύνοδοι ἀμέσως ἀναγνωρίζουν ὅτι αὐτός ἦταν αἱρετικός καί καλῶς καταδικάσθηκε». (ἐνθ. ἀν. σελ. 431)
«Πάντως γενικά, ἐκεῖνο πού κανείς ἀβίαστα συμπεραίνει ἀπό τήν μελέτη τῶν Πρακτικῶν τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τουλάχιστον ὅσων σώζονται, εἶναι ὅτι αὐτή ἡ Σύνοδος εἶναι μία ἐπέκταση, εἶναι μία συγχώνευση ὅλων τῶν Τοπικῶν Συνόδων καί δέν κλήθηκε ἡ Σύνοδος γιά τίς ἀνάγκες τῆς Ἐκκλησίας, διότι ἡ Ἐκκλησία δέν εἶχε ἀνάγκη ἀπό καμμία Οἰκουμενική Σύνοδο. Ὅλες οἱ αἱρέσεις πού ἔχουν καταδικασθεῖ στίς Οἰκουμενικές Συνόδους, εἶχαν ἤδη καταδικασθεῖ στίς Τοπικές Συνόδους. Ὁπότε ἡ Ἐκκλησία δέν εἶχε ἀνάγκη ἀπό τήν Σύνοδο αὐτή. Τό Κράτος εἶχε ἀνάγκη τῆς Συνόδου, γιά νά μπορεῖ νά θεσπίση τήν Ὀρθοδοξία καί τό Κανονικό Δίκαιο τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ὡς νόμους τοῦ Κράτους». (ἐνθ. ἀν. σελ. 433)
Τί γίνεται ὅμως μετά τήν πτώση τῆς Αὐτοκρατορίας;
«Μετά τή πτώση τῆς Ρωμαϊκής Αὐτοκρατορίας καί τοῦ αὐτοκράτορα, τό 1453 τά τέσσερα ρωμαϊκά Πατριαρχεία τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί Νέας Ρώμης, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων συνέχισαν νά συγκαλοῦν Συνόδους μέ τίς ὀποίες συνέχισαν τή παράδοση τῶν Οἰκουμενικών Συνόδων. Ὁ μόνος λόγος πού αὐτές οἱ Σύνοδοι δέν ὀνομάστηκαν "Οἰκουμενικές" εἶναι ἀπλά γιατί ὁ τίτλος αὐτός σημαίνει "Αὐτοκρατορικές" ἐπειδή οἱ ἀποφάσεις αὐτῶν τῶν Συνόδων γίνονταν τμήμα τοῦ Ρωμαϊκού Δικαίου. Μέ ἄλλα λόγια οἱ ἀποφάσεις τῶν ρωμαϊκῶν Συνόδων μετά τό 1453 εἶναι τμήματα τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου, ἀλλά ὄχι πλέον τοῦ αὐτοκρατορικού Δικαίου. Δέν ὐπήρχε πλέον Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία καί ρωμαίος αὐτοκράτορας νά ἐκδίδει ρωμαϊκοῦς Νόμους. Ἔτσι αὐτές οἱ Ἐννέα Οἰκουμενικές Σύνοδοι ἦταν ταυτόχρονα καί ἐκκλησιαστικοί Νόμοι καί ρωμαϊκοί Νόμοι. Οἱ Σύνοδοι πού συνήλθαν μετά τό 1453 εἶναι τμήματα τοῦ Ἐκκλησιαστικού Δικαίου μέ ὄχι μικρότερο κύρος ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους, ἐκτός ἀπό τή φαντασία τῶν συγχρόνων Ὀρθοδόξων πού ἔχουν ἐξαπατηθεῖ ἀπό τήν ρωσική Ὀρθοδοξία τοῦ Μέγα Πέτρου.
Ἔτσι ὑπάρχουν σήμερα Ὀρθόδοξοι πού αὐτοαποκαλούνται Ἐκκλησία τῶν Ἐπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Πολλοί Ὀρθόδοξοι ἀγνοοῦν τήν Ὀγδόη καί τήν Ἐνάτη Οἰκουμενική Σύνοδο. Ἡ Ὀγδόη Οἰκουμενική Σύνοδος τό 879 ἀπλά καταδίκασε αὐτοῦς πού "προσθέτουν" ἤ "ἀφαιροῦν" ἀπό τό Σύμβολο τοῦ 381 καθῶς καί ὅσους δέν ἀποδέχονται τή διδασκαλία περί Εἰκόνων τῆς ἐβδόμης Οἰκουμενικής Συνόδου. Οἱ Φράγκοι πού καταδικάζονται πρός τό παρόν δέν ἀναφέρονται καθαρά μέ σκοπό νά τοῦς δοθεῖ ἡ εὐκαιρία νά ἀναθεωρήσουν». (ἐκ τῆς ἱστοσελίδος romanity.org)

Ἀς πᾶμε καί σέ πιό συγκεκριμένα πράγματα. Στόν Παπισμό. Οἱ Οἰκουμενιστές ὅπως εἴδαμε ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ Παπισμός δέν ἔχει καταδικασθεῖ ἀπό Σύνοδο καί ἄρα δέν εἶναι αἱρετικοί. Τό ἐρώτημα λοιπόν πού ἀναφύεται εὐθύς ἀμέσως εἶναι τό ἐξής: Ἄρα οἱ Παπικοί εἶναι Ὀρθόδοξοι; Ἐφ’ὅσων δέν εἶναι αἱρετικοί σημαίνει ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξοι. Ἤ Ὀρθόδοξος θά εἶναι κάποιος ἤ Αἱρετικός! Δέν ὑπάρχει κάτι ἐνδιάμεσο!
Βέβαια, ἐκτός τοῦ ὅτι ἡ ἄποψις ὅτι ὁ Παπισμός δέν ἔχει καταδικασθεῖ ἀπό Ὀρθόδοξη Σύνοδο εἶναι ἐντελῶς ἀνιστόρητη, ὅπως θά δοῦμε παρακάτω, οἱ Οἰκουμενισταί ὀνομάζοντας τοῦς Παπικοῦς ἀμμέσως ἤ ἐμμέσως Ὀρθοδόξους κάνουν κάτι ἐντελῶς ἐξωφρενικό. Διότι κατά τόν Πατριάρχη Κων/πόλεως Γεννάδιο τόν Σχολάριο: «Ὅποιος ὁμολογήσῃ, ὅτι ὁ πάπας ὀρθοτομεῖ τώρα τόν λόγο τῆς ἀληθείας, ὁμολογεῖ ὅτι οἱ δικοί μας πρόγονοι εἶναι αἱρετικοί». (Γενναδίου τοῦ Σχολαρίου, Ἅπαντα τά εὐρισκόμενα, τόμος γ΄, σελ 168)
Ἐπίσης πρός ἀπογοήτευσιν τῶν λατινοφρόνων, ὁ Παπισμός ἔχει καταδικασθεῖ ἀπό τουλάχιστον 21 Συνόδους ἐκ τῶν ὁποίων τουλάχιστον οἱ δύο ἔχουν τό κύρρος Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
Η΄ Οἰκουμενική Σύνοδος 879-880
Σύνοδος 1009 ἐν Κων/πόλει
Σύνοδος 1054 ἐν Κων/πόλει
Σύνοδος 1089 ἐν Κων/πόλει
Ἐνδημοῦσα Σύνοδος 1170-1178
Σύνοδος 1273 ἐν Κων/πόλει
Α΄ Σύνοδος ἐν Βλαχέρναις Κων/πόλεως
Β΄ Σύνοδος ἐν Βλαχέρναις Κων/πόλεως
Σύνοδος 1324 ἐν Νυμφαίῳ
Θ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος 1341-1351
Σύνοδος 1441 ἐν Ρωσίᾳ
Σύνοδος 1443 ἐν Ἱεροσολύμοις
Σύνοδος 1484 ἐν Κων/πόλει
Σύνοδος 1642 ἐν Κων/πόλει
Σύνοδος 1672 ἐν Ἱεροσολύμοις
Σύνοδος 1722 ἐν Κων/πόλει
Σύνοδος 1727 ἐν Κων/πόλει
Σύνοδος 1838 ἐν Κων/πόλει
Σύνοδος 1848 ἐν Κων/πόλει
Σύνοδος 1895 ἐν Κων/πόλει
Πανορθόδοξον Συνέδριον ἐν Μόσχᾳ τό 1948

Βλέπουμε λοιπόν, ὅτι ἡ ἰστορική καί θεολογική πραγματικότητα ἀπέχει ἔτη φωτός ἀπό ὅσα ἀθεολόγητα καί ἀνιστόρητα ἐκσφενδονίζουν ὁ κ.Ἀνδριόπουλος καί οἱ σύν αὐτῶ.
Δυστυχῶς, ἀκόμη καί σέ αὐτό, τοῦτο τό θέμα τοῦ Σχίσματος, ἐπιτελεῖται αἰῶνες τῶρα φοβερή προπαγάνδα ἀπό τοῦς «σπεσιαλίστες» τοῦ Βατικανοῦ σέ συνεργασία μέ τοῦς «Ὀρθοδόξους». Οἱ περισσότεροι, ἄν ὄχι ὅλοι, τῶν Ὀρθοδόξων θεωροῦμε ὅτι ἔγινε σχίσμα μεταξύ τῶν Ἀνατολικῶν καί τῶν Δυτικῶν Χριστιανῶν τό 1054. Κατ’ἀρχᾶς, νά τονίσω τό ἱστορικό γεγονός, ὅτι σχίσμα δέν ἔγινε ποτέ μεταξύ Ῥωμαίων Ἐλλήνων καί Ρωμαίων Λατίνων ἀλλά μεταξύ Φράγκων καί Ἀνατολικο-Δυτικῶν Ῥωμαίων. Ὅταν λοιπόν τά φραγκικά φύλα εἰσέβαλαν στήν Ῥωμαϊκή Αὐτοκρατορία ἐπροσπάθησαν νά κατακυριεύσουν τό Πατριαρχεῖο τῆς Πρεσβυτέρας Ῥώμης δι’ ἑνός θρησκευτικοῦ-δογματικοῦ πολέμου.
Τὰ στάδια τοῦ «πολέμου» αὐτοῦ ἦτο:
1) Ἀρχικῶς, κατεδίκασαν τήν Ἀνατολικήν Ῥωμαϊκήν Αὐτοκρατορίαν ὡς αἱρετικήν καί «γραικικήν» καί κατεδίκασαν καί τήν Ζ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον τό 794 στή Σύνοδο τῆς Φρανκφούρτης.
2) Εἰσήγαγαν τήν αἱρετική διδασκαλία τοῦ Filioque, δηλαδή τῆς ὑποστατικῆς ὐπάρξεως-ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἐκ τῆς ὑποστάσεως τοῦ Υἱοῦ. Τήν διδασκαλία αὐτή ἀνήγαγον σέ δόγμα, ὅταν τό 809 στή Σύνοδο τοῦ Ἀκυϊσγράνου, προσέθεσαν αὐτήν εἰς τό Σύμβολο τῆς πίστεως τῆς Δευτέρας Οἰκουμενικῆς Συνόδου παρά τάς διαμαρτυρίας τοῦ πάπα Ῥώμης καὶ τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων. Ὁ δὲ πάπας Ῥώμης Λέων ὁ Γ΄ ἀπήντησε εἰς τάς κακοδοξίας τῶν κατακτητῶν τῆς χώρας τοῦ διὰ τῆς χαράξεως τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, ἄνευ τῆς προσθήκης τοῦ filioque, ἐπί δύο ἀργυρῶν πλακῶν ἐν τῷ ναῷ τοῦ Ἁγίου Πέτρου μετά τῆς ἐπιγραφῆς: «Ταῦτα Λέων ἔθηκα δι’ ἀγάπην καὶ φύλαξιν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως».
Ἐπί δύο αἰῶνας οἱ Ῥωμαῖοι Ὀρθόδοξοι Πάπαι ἀρνήθησαν σθεναρῶς νά ὑποταχθοῦν εἰς τοῦς Φράγκους κατακτητάς τους εἰς τά θέματα τοῦ filioque καί τῶν εἰκόνων, τίς ὀποῖες οἱ τελευταῖοι κατεδίκασαν, καταδικάζοντας τήν Ζ΄ Ὀἰκουμενικήν Σύνοδον.
Ἐφ’ ὅσων οἱ κατακτηταὶ ἔβλεπον πὼς δὲν γινόταν τίποτε διὰ τοῦ «δογματικοῦ» πολέμου αὐτοῦ, ἄρχισαν οἱ Φράγκοι «ἐπίσκοποι» νά λαμβάνουν τήν «ἀποστολικὴ» τους διαδοχὴν μαγικῷ τῷ τρόπῳ, τουτέστιν, σφάζοντας τοῦς Ῥωμαίους προκατόχους τους! Ἐπέβαλον δηλαδή, κατά διαστήματα, διά τῆς βίας, φράγκους ἤ φραγκόφιλους (κατά τό σημερινό «Λατινόφρονες») πάπες, ὅπως ἤταν ὁ πάπας Νικόλαος ὁ Α΄ (858-867). Τό σπουδαῖον εἶναι ὅτι κατά τά διαστήματα αὐτά τά Πατριαρχεῖα, διέκοπταν τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τοῦς Φραγκόφιλους Πάπας.
Ἕνα πολύ σπουδαῖο γεγονός, διά τήν Ὀρθοδοξία, ἤταν ἡ καταδίκη τῶν μή ἀποδεχομένων τήν Ζ΄Οἰκουμενικὴν Σύνοδον καί ὁ ἀναθεματισμός τοῦ Φράγκικου filioque ἀπό τήν Σύνοδον τοῦ Μεγάλου Φωτίου, τότε Πατριάρχου Νέας Ῥώμης, τὸ 879-880. Ἡ Σύνοδος αὐτή, πού ἔγινε εἰς τόν Πάνσεπτο Ναὸ τῆς του Θεοῦ Σοφίας ἐν Κωνσταντινουπόλει, θεωρεῖται ἀπό ὅλους τοῦς μεγάλους Ὀρθοδόξους θεολόγους ὡς Ὀγδόη Οἰκουμενικὴ. Ἡ Σύνοδος αὐτή ἔγινε διὰ τῆς συμμετοχῆς καί τῶν 5 Πατριαρχείων, συμπεριλαμβανωμένου καί τοῦ τότε, Ὀρθοδόξου Ῥωμαίου Πάπα, τοῦ Ἰωάννου τοῦ Η΄ (872-882). Κὶ ὅλα αὐτὰ δὺο, καὶ κάτι, αἰῶνες πρὸ τοῦ λεγομένου Σχίσματος τοῦ 1054.
«Δηλαδὴ, ἔχομεν τρία στάδια αὐτοῦ τοῦ σχίσματος:
1) Πρώτα ἔχομεν σχίσμα μεταξύ ὅλων τῶν Ῥωμαίων καί τῶν Φράγκων πού οὐσιαστικά ἀρχίζει τό 794 μέ καθυστέρησιν τῆς καταδίκης τῶν αἱρετικών Φράγκων διά 85 χρόνια. Τοῦτο ἔγινε τελικά στήν Η' Οἰκουμενικήν Σύνοδον ὑπό τήν ἠγεσίαν τοῦ Πάπα τῆς Ῥώμης Ιωάννου Η' (872-882) καί τοῦ Πατριάρχου τῆς Κων/πόλεως Νέας Ῥώμης Μεγάλου Φωτίου (858-867, 877-886) τό 879. Εἰς τήν Σύνοδον αὐτήν οἱ καταδικασθέντες αἱρετικοί (Φράγκοι) δέν κατονομάζονται ἀπό φόβον ἀντιποίνων κατά τῶν ὑποδούλων εἰς τοῦς Φράγκους Δυτικών Ῥωμαίων.
2) Μετά ἔχομεν σχίσμα κατά διαλλείματα μεταξύ αἱρετικῶν Φραγκο-Λατίνων Παπῶν (983-984, 996-1000, 999-1003), τοῦς ὀποίους ἐπέβαλαν Φράγκοι-Λατίνοι Αὐτοκράτορες, καί τῶν τεσσάρων Ῥωμαίων Πατριαρχῶν στά ἐνδιάμεσα τὸ 985-996, 997-998, 1003 καὶ 1003-1009.
3) Ἐν συνεχείᾳ ἔχομεν διά πρώτην φορά σχίσμα μεταξύ αἱρετικῶν Ῥωμαίων παπῶν, τοῦς ὀποίους ἐπέβαλαν Φραγκο-Λατίνοι Αὐτοκράτορες, καί τῶν τεσσάρων Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων ἀπό τό 1009 μέχρι τό 1046.
4) Ἐν συνεχείᾳ ἔχομεν σχίσμα μεταξύ αἱρετικῶν Φραγκο-Λατίνων Παπῶν καί τῶν τεσσάρων Ῥωμαίων Πατριαρχῶν μέχρι πού τό 1054 ἔγινε μία σφοδρή ἐκδήλωσις ἑνός ἤδη ὑπάρχοντος σχίσματος 300 ἐτῶν μεταξύ αἱρετικῶν Φράγκων καί Ὀρθοδόξων Ῥωμαίων.» (π.Ἰωάννου Ῥωμανίδη, «Ὀρθόδοξος καὶ Βατικάνειος συμφωνία περί Οὐνίας», σελ.4)
Τό παραμυθάκι λοιπόν περί σχίσματος τοῦ 1054, μπορεῖ νά πάει ἕναν καλό περίπατο καί νά μάς ἀδειάσει τήν γωνιά…
«Διά τοῦτο ἀπό τήν ἐποχήν αὐτήν οἱ Ὀρθόδοξοι Ῥωμαῖοι ὀνομάζουν τόν πάπα αἱρετικόν, Φράγκον καί Λατίνον καί τήν «ἐκκλησίαν» του Φραγκικήν καί Λατινικήν. Παραταῦτα, οἱ καθηγηταί τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τῆς Χάλκης, Ἀθηνῶν καί τῆς Θεσσαλονίκης βάπτισαν τόν Φραγκο-Λατίνον πάπα μέ τό ὄνομα "Ῥωμαίον" καί τήν «ἐκκλησίαν» του "Ῥωμαϊκήν". Τοῦτο διότι οἱ Φραγκο-Λατίνοι Πᾶπες συνέχισαν νά χρησιμοποιοῦν τά Ρωμαϊκά ὀνόματα τῶν Ῥωμαίων παπῶν γενόμενοι πάπες, ὡς καί ὀνόματα Ῥωμαίος πάπας καὶ Ῥωμαϊκή Ἐκκλησία, διά νά συνεχίζουν οἱ ὐπόδουλοι Δυτικοί Ῥωμαίοι νά νομίζουν ὅτι ἔχουν ἀκόμη τόν ἐθνάρχήν τους στήν Ῥώμην. Γενόμενοι οἱ Νεο-Ἕλληνες κί αὺτοί ὐπόδουλοι στήν Φραγκο-Λατινικήν παράδοσιν ὀνομάζουν καί αὐτοί τόν πάπα μέ Ῥωμαϊκά ὀνόματα.» (ἐνθ. ἀν. σελ.6)
Τά ἀναθέματα τοῦ 1054 δέν ἦσαν λοιπόν οὔτε ἡ ἔναρξις, οὔτε ἡ αἰτία τοῦ σχίσματος, ὡς ἰσχυρίζονται πολλοί, οἴτινες διατείνονται ὅτι αἱ Ἐκκλησίαι Δύσεως καί Ἀνατολῆς ἦσαν ἡνωμέναι παρά τό ἐν τῇ Δύσει Filioque τό ὁποῖον ἔγινεν ἡ πρόφασις καί οὐδέποτε ὑπήρξεν, ὡς ἰσχυρίζονται, ἡ αἰτία τοῦ σχίσματος. Μάλιστα διατείνονταί τινές τῶν Δυτικῶν καί τῶν ἡμετέρων ὅτι τά Πατριαρχεῖα Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων δέν μετεῖχον εἰς τά ἀναθέματα τοῦ 1054 μεταξύ Ῥώμης καί Κωνσταντινουπόλεως καί ἄρα τό τότε ἐπιτελεσθέν σχίσμα δέν ἀφεώρα παρά μόνον τήν Κωνσταντινούπολιν καί τήν Ῥώμην. Μάλιστα ἰστορικοί τινές ἰσχυρίζονται, βάσει ἐσφαλμένων μεταφράσεων *(βλέπε π.Ἰωάννου Ρωμανίδου «Ρωμηοσύνη», σελ. 350, ὑπ. 22), ὅτι ὁ Πέτρος Ἀντιοχείας διεφώνησε μέ τόν Μιχαήλ Κηρουλάριον καί δέν ἀπεδέχθη τήν διαγραφήν τοῦ ὀνόματος τοῦ Πάπα ἀπό τά δίπτυχα τῆς Ἀντιοχείας. Βάσει τούτου ἰσχυρίζονται ὅτι τό ἴδιον συνέβη μάλλον καί εἰς τήν Ἀλεξάνδρειαν καί τά Ἰεροσόλυμα.
Ἰδού ὅμως ἡ ἰστορική περί τοῦ θέματος πραγματικότης:
Μετά τά γεγονότα τῶν ἀναθεματισμῶν τοῦ 1054 ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μιχαήλ Κηρουλάριος περιέγραψε τά συμβάντα εἰς δύο ἐπιστολάς του πρός τόν Πατριάρχην Ἀντιοχείας Πέτρον τόν Γ'. Ἐπειδή πρό τῆς πατριαρχείας του ὁ Κηρουλάριος ἦτο ἐν δημοσίᾳ ὑπηρεσίᾳ καί οὐχί ἐντρυφής περί τά τῆς ἐκκλησίας ἰστορικά ἐνόμιζεν ὅτι τό ὄνομα τοῦ Πάπα διεγράφη τῶν διπτύχων ἀπό τόν 7ον αἰώνα καί εἰς τό σημεῖον αὐτό ὁ Πέτρος τόν διορθώνει.
Πάντως εἶναι σαφές ὅτι ὁ Κηρουλάριος δέν διέγραψε τό ὄνομα τοῦ Πάπα ἀπό τά δίπτυχα, ἀλλ' ἐκληρονόμησε τό σχίσμα, διά τό ὁποῖον εἶχε τήν ἐντύπωσιν ὅτι ἦτο πολύ παλαιόν. Ὅτι πρόκειται περί πραγματικοῦ σχίσματος φαίνεται σαφῶς ἀπό τήν ἐξής πρός Πέτρον ἔντονον φράσιν, «καί ἔκτοτε καί μέχρι τοῦ νῦν ἀποτμηθῆναι τῆς καθ' ἡμάς ἁγιωτάτης καί Καθολικῆς Ἐκκλησίας τόν Πάπαν».
Ἀφοῦ πρῶτον διορθώνει τόν Κηρουλάριον εἰς τήν ἀναφερθεῖσαν ἰστορικήν παραδρομήν ὁ Πέτρος διαβεβαιοί ὅτι καί ἐν Ἀντιοχείᾳ δέν μνημονεύεται ὁ Πάπας ἀπό πολλῶν ἐτῶν. Μάλιστα κατά προσωπικήν τοῦ γνωριμίαν μέ τὸ θέμα πληροφορεῖ ὅτι κατά ἀκριβῶς τήν ἰδίαν ἐποχήν διεκόπη τό μνημόσυνο τοῦ Πάπα καί ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ὁ Πέτρος γράφει, «ἐπί δὲ τούτοις κἀγώ μάρτυς ἀπαράγραπτος, καί ἄλλοι σύν ἐμοί τῶν τῆς Ἐκκλησίας ἐλλογίμων πολλοί, ὅτι ἐπί τῷ μακαρίτῃ Πατριάρχῃ Ἀντιοχείας κυρῷ Ἰωάννη, ὁ Πάπας τῆς Ῥώμης Ἰωάννης καί αὐτός ἀκούων, ἐν τοῖς ἱεροῖς διπτύχοις ἀνεφέρετο». Πρόκειται δηλαδή περί τοῦ Πάπα Ἰωάννου τοῦ ΙΗ' τοῦ τελευταίου Ῥωμαίου καί ἐλληνοφίλου ὀρθοδόξου Πάπα τοῦ παραιτηθέντος δι' ἄγνωστον σήμερον αἰτίαν καί εἰς μοναστήριον ἀποσυρθέντος τῷ 1009. Ὁ Πέτρος συνεχίζει, «καὶ ἐν Κωνσταντινουπόλει δέ πρό χρόνων τεσσαράκοντα καί πέντε εἰσελθῶν, εὗρον ἐπί τοῦ μακαρίτου Πατριάρχου κυροῦ Σεργίου τόν δηλωθέντα Πάπαν ἐν τῇ θείᾳ μυσταγωγίᾳ μετά τῶν ἄλλων Πατριαρχών ἀναφερόμενον. Ὅπως δέ ὕστερον ἡ αὐτού ἐξεκόπη ἀναφορά, καί δι' ἥν αἰτίαν ἀγνοῶ». Δηλαδή, ὁ Πέτρος δέν γνωρίζει διατί διεκόπη τό μνημόσυνον τοῦ Πάπα Ἰωάννου ΙΗ', ἐνῷ ἐμνημονεύετο. Ἐξ ἄλλων πηγῶν γνωρίζομεν ὅτι παρητήθη καί ὅτι ὁ διάδοχος αὐτοῦ ὁ Τοσκανός Πάπας Σέργιος Δ' δέν συμπεριελήφθη εἰς τά δίπτυχα, ἐπειδή εἰς τήν ἐπί τῇ ἐνθρονίσει αὐτοῦ συστατικήν ἐπιστολήν πρός τοῦς τῆς Ἀνατολής Πατριάρχας συμπεριέλαβε τό Filioque.
Εἰς τήν πρώτην πρός Πέτρον ἐπιστολήν του ὁ Κηρουλάριος ἠρώτησεν, ἐάν ἀληθεύη ἡ φθάσασα εἰς τήν ἀκοήν του φήμη ὅτι μνημονεύει τόν Πάπαν εἰς τά δίπτυχα. Παραπονούμενος ὁ Πέτρος ἀπήντησεν, «ὅτι πρό ἐξετάσεως καί τελείας καταλήψεως τό μὴ γεγονός ὡς γεγονός ἐξ ἀκοῆς ματαίως παρέστησας. Πῶς γάρ καί ἔμελλον τέως αὐτόν ἐγώ ἀναφέρειν τόν Πάπαν, μή τῆς κατά σέ ἁγίας Ἐκκλησίας ἀναφερούσης αὐτόν, τρόφιμος ὤν ταύτης καί ζηλωτής εἰ καί τίς ἄλλος, ἔργῳ καί λόγῳ τά ταύτης πρεσβεῖα σεμνύων καί μεγαλύνων ἀεί»; Διά τοῦτο παρακάτω παραγγέλλει εἰς τόν Κηρουλάριον, "ἀλλά περί μέν τούτων οὖτως ἔχων, πλείον οὐδέν σέ βούλομαι περί τῆς τοῦ Πάπα ἀναφοράς προσεξεργάσασθαι".
Τά γραφόμενα ταῦτα τοῦ Πέτρου ἀπαντοῦν εἰς τοῦς ἐμφανίσαντας τόν Πατριάρχην Ἀντιοχείας ὡς διαφωνοῦντα πρός τόν Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Κηρουλάριον περί τοῦ μνημοσύνου τοῦ Πάπα καί τῆς ὑπάρξεως τοῦ σχίσματος καί ἰσχυριζομένους ὅτι τά ἀναθέματα τοῦ 1054 εἶναι ναί μέν ἡ ἀρχή τοῦ σχίσματος ἀλλά ἀφοροῦν μόνον εἰς τάς Ἐκκλησίας Ῥώμης καί Κωνσταντινουπόλεως καί ὅτι τά ἄλλα Πατριαρχεία παρέμειναν ἡνωμένα μετά τοῦ Πάπα μή δίδοντα οὔτε εἰς τό Filioque σημασίαν. Ἀλλά καί διά τό Filioque ὁ Πέτρος παραμένων πιστός εἰς τάς ἀποφάσεις τῆς Η' Οἰκ. Συνόδου γράφει, «κακόν δέ, καί κακῶν κάκιστον, ἡ ἐν τῷ ἀγίῳ Συμβόλῳ προσθήκη... Τοῦς δὲ προστιθέντας τὶ ἤ ἀφαιροῦντας τὶ, ἀναθεματίζομεν". (βλέπε π. Ἰωάννου Ρωμανίδου, «Δογματική καί Συμβολική Θεολογία», τόμ.Α΄ σελ. 78-81 καί τόμ. Β΄ 156-183).
Εικόνα
Ἐπίσης πολλοί Οἰκουμενισταί γιά νά δικαιολογήσουν τίς Οἰκουμενιστικές «εὐλογίες» Ὀρθοδόξων πρός Ἐτεροδόξους καί τό ἀντίστροφο, τί κάνουν; Λένε πώς ὁ Γεννάδιος Σχολάριος ὁ μέγας αὐτός, Ἀντι-Λατίνος Πατριάρχης, μοίραζε ἀντίδωρο σέ Λατίνους μετά τήν Θεία Λειτουργία. Πράγματι αὐτό εἶναι γεγονός. Ἀλλά ὁ Πατριάρχης δέν τό ἔκανε αὐτό ἐπειδή θεωροῦσε τοῦς Παπικοῦς ὡς σχισματικοῦς μόνον καί ὄχι ὡς αἱρετικοῦς, ὅπως οἱ σημερινοί Λατινόφρονες ὑποστηρίζουν. Εἶναι ἔτσι ὅμως; Ἀς δοῦμε τί ἔλεγε ὁ Σχολάριος γιά τούς Λατίνους:
Ἡ ἔνωσις μέ τοῦς λατίνους, ἔγραφε, «εἶναι χωρισμός ἀπό τό Θεό…Ὅποιος θά μνημονεύσει τόν Πάπα ἤ θά ἔχει ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ αὐτούς πού τόν μνημονεύουν ἤ θά συμβουλεύσει ἤ θά παραινέσει κάποιον νά μνημονεύσει, θά τόν θεωρήσω ὅπως ἀκριβῶς καί ἡ ἁγία μεγάλη Σύνοδος τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία ἐξέτασε τό λατινικό δόγμα καί καταδίκασε ὅσους τό πίστεψαν, τόν Βέκκο δηλαδή καί τοῦς ὁμόφρονές του…Μή γένοιτο νά κάνω αἱρετική τήν ἐκκλησία μου, τήν ἁγία μητέρα τῶν Ὀρθοδόξων, δεχόμενος τό μνημόσυνο τοῦ πάπα, ἐφόσων ὁμολογεῖ καί πιστεύει ἐκεῖνα, γιά τά ὁποῖα δέν τόν δέχεται ἡ ἐκκλησία μας. Ὅποιος ὁμολογήσῃ, ὅτι ὁ πάπας ὀρθοτομεῖ τώρα τόν λόγο τῆς ἀληθείας, ὁμολογεῖ ὅτι οἱ δικοί μας πρόγονοι εἶναι αἱρετικοί. Ἡ γνώμη μου λοιπόν ἦταν καί θά εἶναι αὐτή. Καί θά εἶμαι ὁπωσδήποτε ἀκοινώνητος πρός τόν πάπα καί ὅσους ἔχουν ἐκκλησιαστική κοινωνία μ’αὐτόν, ὅπως οἱ Πατέρες μας. Διότι, πρέπει νά μιμούμαστε τήν εὐσέβειά τους, ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥΣ.
Ὅταν δέ στίς 12-12-1452 Λατίνοι καί Ἕλληνες συλλειτούργησαν στόν ναό τῆς ἁγίας Σοφίας ἐπισφραγίζοντας τήν ἕνωσι, οἱ Ἀνθενωτικοί ἔτρξαν στό κελλί τοῦ Σχολαρίου καί τόν ρωτούσαν τί νά πράξουν. Τότε ὁ Γεννάδιος ἐπικόλλησε στήν πόρτα τού κελλίου του ἐπιγραφή μέ τά ἐξής:
«Ἄθλιοι Ῥωμαῖοι, εἰς τί ἐπλανήθητε καὶ ἀπεμακρύνατε ἐκ τῆς ἐλπίδος τοῦ Θεοῦ καὶ ἠλπίσατε εἰς τὴν δύναμιν τῶν Φράγγων καὶ σὺν τῇ Πόλει, ἐν ᾗ μέλλει φθαρῆναι, ἐχάσατε καὶ τὴν εὐσέβειάν σας; Ἵλεώς μοι, Κύριε· Μαρτύρομαι ἐνώπιόν σου, ὅτι ἀθῶός εἰμι τοῦ τοιούτου πταίσματος. Γινώσκετε ἄθλιοι πολῖται, τί ποιεῖτε; Καὶ σὺν τῷ αἰχμαλωτισμῷ, ὃς μέλλει γενέσθαι εἰς ὑμᾶς, ἐχάσατε καὶ τὸ πατροπαράδοτον σέβας καὶ ὡμολογήσατε τὴν ἀσέβειαν· Οὐαὶ ὑμῖν ἐν τῷ κρίνεσθαι»· V. Grecu, Ducas, Istoria turco-bizantină (1341-1462) (Scriptores Byzantini 1, Bucureşti 1958), XXXVI.3, p. 317.3-9
Ὅσο γιά τήν πράξη τοῦ Γενναδίου νά δίνει ἀντίδερο σέ λαϊκοῦς λατίνους θά βρεῖτε τήν αἰτία στήν σελίδα 56 τοῦ ἱεροῦ Πηδαλίου ἀλλά καί σέ αὐτήν τήν ἱστοσελίδα: http://simeron.wordpress.com/2011/09/21/den-yparxei-agios-pou-na-min-thewrei-tous-rwmaiokatholikoys-airetikoys-i-m-3/
Μετά ἀπό ὅλα αὐτά τά ἀτράνταχτα, θεολογικά καί ἱστορικά, στοιχεία βλέπουμε τόν λόγο γιά τόν ὁποίον οἱ οἰκουμενισταί δέν χρησιμοποιοῦν εἰς τά ἄρθρα τοῦς κανένα ἀπό τά παραπάνω στοιχεία. Διότι ἀπλούστατα δέν ὑπάρχει κανένα θεολογικό καί ἱστορικό στοιχείο πού νά δικαιολογεῖ τά γραφόμενα καί τά πιστεύω τους. Ἀρκοῦνται μόνον σέ παραλληρήματα «ἀγάπης» καί κυρίως σέ ὔβρεολόγια κατά τῶν ἀντιδρούντων χαρακτηριζοντάς τους ὡς «φονταμενταλιστές», «φανατικοῦς», «φαρισαίους» κτλ. Ὁ εὐσεβιστικός συναισθηματισμός, ὁ ρομαντισμός καί ἡ ἄκρατως ἀγαπολογία δίνουν καί πέρνουν ὅταν γράφονται κείμενα γιά οἰκουμενιστικές ἐκδηλώσεις, («Διερετῶμαι, μάλιστα γιατί οἱ περί τόν Ἀθηναγόρα κύκλοι καταδικάζουν ἐνίοτε τόν ὀργανωσιακό εὐσεβισμό…». π. Γ.Δ.Μεταλληνός). Τό θέμα εἶναι ὅτι, μέ τήν συμπεριφορά τοῦς αὐτή δημιουργοῦν ἕναν ἄλλου εἴδους φονταμενταλισμό καθῶς ἀρνοῦνται ὁποιονδήποτε ἐπιστημονικό διάλογο πάνω στά θέματα αὐτά ἀρκούμενοι σέ ἀθεολόγητες ἀνοησίες, εὐσεβιστικές ἀγαπολογίες καί φυσικά ἀρκετές ὕβρεις πρός τοῦς ἐναντίους. Γι’αὐτό καί ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας ὁ Α΄ ἔλεγε γιά τοῦς θεολόγους:
«Ἐγώ δέν εἶμαι θεολόγος. Οἱ θεολόγοι εἶναι κακοί. Τούς θεολόγους τοῦς ἀπεχθάνομαι, διότι αὐτοί λόγῳ τῶν δογματικῶν τῶν ἀπόψεων, εἰς ἅς ἐπιμένουν, ἐνσπείρουν τήν διχόνοια καί ἐμποδίζουν τήν ἕνωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν». (Ὀρθόδοξος Τύπος, (191-192) 1-15.8.1973, σελ. 1)

Ἐλπίζω σύν Θεῷ νά ἐπανέλθουμε πιό ἀναλυτικά.
Εὐχαριστῶ γιά τήν φιλοξενία.
Ῥωμηός

(ΠΗΓΗ: http://agiooros.org/viewtopic.php?f=14&t=6556 )

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Ο Θεός δεν μπορεί να δημιουργήσει κάτι κακό.

alt«Και είδεν ο Θεός ότι καλόν» (Γέν. 1:4. 10. 12. 18. 21. 25)
     Αδελφοί μου, μόνον αγαθά έργα εκπορεύονται απ’ τον Αγαθό Δημιουργό. Επομένως, ας σωπάσουν όλοι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι και τα αγαθά και τα πονηρά προέρχονται εξίσου από τον Θεό! Ύστερα από κάθε ενέργεια Του ο Θεός ο ίδιος επιβεβαιώνει ότι είναι καλό το έργο Του. Έξι φορές επανέλαβε ότι αυτό που δημιούργησε είναι καλό και μία τελευταία, την εβδόμη, όταν είδε τα πάντα στην ολότητά τους. Τέλος, αποφάνθηκε για όλα όσα δημιούργησε: «και ιδού καλά λίαν» (Γέν. 1, 31). Συνεπώς, επτά φορές επανέλαβε ότι ήταν όλα καλά, αυτά που «παρήγαγε εις το είναι», διά του αγίου θελήματός Του.
     Δεν είναι απορίας άξιον που ορισμένοι άνθρωποι εμφανίζονται υπέρμαχοι του άθεου επιχειρήματος ότι το καλό και το κακό εξίσου εκπορεύονται απ’ το Θεό; Ο Θεός γνωρίζοντας ότι θα εξαπολυθούν εναντίον Του τέτοιες συκοφαντίες, ή, ορθότερα, ότι τέτοιες συκοφαντίες θα εξαπολύονται συνεχώς ανά τους αιώνες -έλαβε θέση εκ προοιμίου- και την τοποθέτησή Του την επανέλαβε επτά φορές, για να την γνωρίζουν όλες οι γενιές εις αιώνας αιώνων. Το κακό προέρχεται από την αμαρτία και αμαρτία δεν υπάρχει στο Θεό! Ο Θεός δεν μπορεί να δημιουργήσει κάτι κακό. Ονομάζεται Παντοκράτωρ, διότι έχει τη δύναμη να δημιουργήσει καθετί καλό. Πονηροί και διεστραμμένοι είναι οι πολέμιοι του Θεού, που ισχυρίζονται ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος, επειδή μπορεί να κάνει το καλό αλλά και το κακό. Ο Θεός είναι η πηγή του αγαθού και από τίποτα δεν επισκιάζεται και τίποτα δεν μπορεί να προέλθει απ’ Αυτόν, το οποίο να είναι αντίθετο προς το αγαθό! Ας γνωρίζετε, αδελφοί μου, το εξής: όλοι όσοι ισχυρίζονται ότι υπάρχει δυϊκότητα στο Θεό, στην αιώνια Πηγή κάθε καλού, είναι εκείνοι ακριβώς που έχουν μέσα τους τη δυαρχία καλού και κακού. Ωστόσο, όλοι εκείνοι που αγαπούν το καλό, ακολουθούν το δρόμο του καλού και επιθυμούν το καλό. Έχουν μέσα τους μια ξεκάθαρη αποκάλυψη ότι ο Θεός είναι καλός και μόνο καλός!
     Αδελφοί μου, η πρώτη αποκάλυψη που μας διαμηνύει η Αγία Γραφή για τούτο τον κόσμο είναι ότι ο κόσμος προήλθε από το καλό και όχι από το κακό· από τον Θεό και όχι από κάποια δύναμη αντίθετη προς το Θεό ούτε από κάποια φανταστική αρχέγονη μείξη καλού και κακού.
Η δεύτερη αποκάλυψη για τον κόσμο τούτο, αδελφοί, είναι πως όλα όσα ο Θεός δημιούργησε είναι καλά! Το φως είναι καλό· το στερέωμα του ουρανού είναι καλό· η ξηρά είναι καλή· η θάλασσα είναι καλή· το χορτάρι, η βλάστηση εν γένει και όλα τα καρποφόρα δέντρα είναι καλά· τα φωτεινά ουράνια σώματα -ο ήλιος, η σελήνη και τα αστέρια- είναι καλά· τα ζωντανά πλάσματα στη Θάλασσα και τα πετεινό του ουρανού είναι καλά· όλα τα έμβια όντα, παντός είδους και γένους, είναι καλά· τα κτήνη, τα μικρά ζώα και τα θηρία της γης είναι καλά. Τέλος, ο άνθρωπος -ο υπό την δεσποτεία του Θεού κύριος πάσης της κτίσεως- είναι καλός.
«Και είδεν ο Θεός, ότι καλόν». Αυτός που ζυγίζει και εκτιμά την αξία αυτού του κόσμου δεν είναι και δεν μπορεί να είναι κάποιος που βλέπει αυτόν τον κόσμο επιφανειακά και αποσπασματικά, αλλά μόνον Αυτός που βλέπει συλλήβδην όλη την κτίση, αλλά και το κάθε μέρος της, εξατομικευμένα. Αυτός ο οποίος γνωρίζει το είδος, το γένος, τον αριθμό, το όνομα, τη σύνθεση και την ουσία κάθε κτιστού μέρους, καλύτερα απ’ ό,τι όλοι οι άνθρωποι επί της γης! «Και είδεν ο Θεός τα πάντα, όσα εποίησε,  και ιδού καλά λίαν (Γέν. 1, 31).
Ανέκαθεν υπήρχαν άνθρωποι που διέβαλλαν το έργο του Θεού, ισχυριζόμενοι ότι ο κόσμος αυτός είναι τάχα κακός στην ουσία του, ότι κάθε επιμέρους κτίσμα είναι κακό και ότι η ύλη, απ’ την οποία συντίθενται όλα τα επίγεια πλάσματα, είναι κάτι κακό.
     Αλλά το κακό βρίσκεται στην αμαρτία και η αμαρτία εκπορεύεται απ’ το κακό πνεύμα. Επομένως, το κακό κατοικεί στο πνεύμα του κακού και όχι στην ύλη! Το πνεύμα αυτό που εξέπεσε από το Θεό είναι ο σπορέας του κακού μέσα στον κόσμο. Από αυτό προέρχεται η ήρα που παρεισφρέει μέσα στο στάρι του Θεού!
Το πνεύμα του κακού άοκνα εργάζεται και αγωνίζεται να εκμεταλλευτεί το πνεύμα του ανθρώπου και την υλική κτίση εν γένει ως όπλα του, του κακού. Αυτό το πνεύμα είναι που ενσταλάζει στον νου του ανθρώπου τη σκέψη ότι ολόκληρος ο κτιστός κόσμος είναι τάχα κακός και ότι η ύλη, απ’ την οποία πλάστηκε η κτίση, είναι θεμελιωδώς κακή. Με άλλα λόγια, το πονηρό πνεύμα διαβάλλει τα έργα του Θεού για να κρύψει τα δικά του κακοποιά έργα κατηγορεί το Θεό για να μην κατηγορηθεί!
Ω αδελφοί μου, ας φυλάξουμε άτρωτους τους εαυτούς μας από τη μοχθηρία του κάκου πνεύματος. Ας διαφυλαχθούμε ιδιαίτερα από τούς πονηρούς λογισμούς που το πνεύμα της πονηρίας ενσπείρει μέσα μας.
     Όλα τα πλάσματα του Θεού και τα μέσα, με τα οποία ο αγνός και αναμάρτητος Θεός τα δημιούργησε, είναι αγνά και αναμάρτητα! Κάθε πλάσμα του Θεού είναι αγνό και αναμάρτητο, στο βαθμό που στρέφεται προς το Θεό και στο βαθμό που ούτε αποχωρίζεται από το Θεό ούτε Τον αποστρέφεται. Κάθε πλάσμα εκ φύσεως δοξάζει και υμνεί το Θεό, στο βαθμό που παραμένει αγνό και αναμάρτητο. Γι’ αυτό και ο Ψαλμωδός ψάλλει: «Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον. Αλληλούια!», (Ψαλμ. 150, 6). Κάθε έλλογο πλάσμα του Θεού αισθάνεται ότι ο φυσικός και πρωταρχικός σκοπός του είναι να δοξάζει το Θεό.
    Ρωτούν οι άνθρωποι, αδελφοί μου: «Αν είναι έτσι, τότε από πού προήλθε το κακό στον κόσμο;». Προήλθε από την αμαρτία και μόνον από την αμαρτία! Η αμαρτία διαστρέφει: διέστρεψε έναν φωτεινό άγγελο σε διάβολο. Ο διάβολος με τη θέλησή του έκανε τον εαυτό του όργανο της αμαρτίας και ύστερα έσπευσε να διαστρέψει και άλλα πλάσματα του Θεού σε παρόμοια με αυτόν όργανα. Με τη δική τους ελεύθερη βούληση και άλλοι άγγελοι συναίνεσαν στην αμαρτία, συνεργώντας με το διάβολο· στη συνέχεια οι πρωτόπλαστοι, Αδάμ και Εύα, συναίνεσαν και αυτοί. Γι’ αυτό και προήλθε ο συμφυρμός, το ανακάτεμα του καλού με το κακό μέσα στον κόσμο.
Ωστόσο, μέχρι σήμερα, αυτό που είναι δημιούργημα του Θεού είναι καλό, όπως ήταν τις πρώτες ημέρες της δημιουργίας. Το δηλητήριο προήλθε απ’ την αμαρτία, διότι η αμαρτία είναι πραγματικά δηλητήριο, το πιο πικρό δηλητήριο που υπάρχει στον κόσμο! Η αμαρτία ήταν η αιτία της κατάρας. Διότι επέφερε τον σκοτασμό του νου στους ανθρώπους και διέστρεψε τα δημιουργήματα του Θεού, στρέφοντάς τα εναντίον του Δημιουργού τους. Απομάκρυνε τον άνθρωπο από το Θεό, τον άνθρωπο από το συνάνθρωπο, τον άνθρωπο από τη φύση και τη φύση από τον άνθρωπο!
Αδελφοί μου, όλα τα προερχόμενα από το Θεό είναι καλά και όλα τα προερχόμενα από την αμαρτία είναι κακά. Δεν υπάρχει κανένα κακό, που να συνδέεται με το Θεό και δεν υπάρχει κανένα είδος κακού που να μην είναι σύμφυτο με την αμαρτία.
Πολλοί φιλόσοφοι εξέτασαν την ουσία του κακού και, εξαιτίας της σκοτισμένης διανοίας τους, ισχυρίστηκαν ότι το κακό βρίσκεται στην ύλη και ότι η ύλη είναι κάτι κακό. Όμως, μόνον εμείς οι χριστιανοί γνωρίζουμε ότι η αμαρτία είναι η ουσία του κακού και ότι το κακό δεν έχει καμία άλλη ουσία, παρεκτός την αμαρτία. Προφανώς, από αυτό συνάγεται ότι.

αν επιθυμούμε να προστατευθούμε από το κακό, πρέπει να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από την αμαρτία.
   Ω αναμάρτητε Κύριε, ικάνωσέ μας να φυλαχθούμε από την αμαρτία και από τη φθορά της αμαρτίας!
Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος» – Δεκέμβριος, εκδ. Άθως)
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑ ΝΙΚΟΛΑΟ ΕΝ ΒΟΥΝΑΙΝΟΙΣ






Μαρτυρία Νίκης Μυλωνά-Λουκά: «Άγιος Νικόλαος ο Νέος» Λάρισα 1992: Βροχή αίματος από τα δένδρα του Αγίου.
Διηγείται ο Ηλίας Κουρουξίδης, κάτοικος Κάτω Βουναίνων: «Εγώ έμεινα δύο φορές στον Άγιο Νικόλαο. Επειδή, για να πιστέψω, πρέπει να δω, γι’ αυτό λοιπόν έκανα το εξής τέχνασμα. Το 1965 πήγα μία εβδομάδα και φύλαξα κάτω από τα δένδρα του Αγίου Νικολάου. Πήγα μαζί μετονΠαλαμίδα.
Στον Άγιο Νικόλαο πήγα στις 22 Μαΐου. Τότε που γιορτάζουν οι παλαιοημερολογίτες. Φύλαξα όλη τη νύχτα. Οι Παλαιοημερολογίτες όλη τη νύχτα διάβαζαν και προσεύχονταν στην εκκλησία μέχρι το πρωί. Το πρωί μετά τη Θεία Λειτουργία βγήκαν έξω από την εκκλησία και διάβαζαν παράκληση. Δέκα με ένδεκα η ώρα έβγαλαν την εικόνα κάτω από τα δένδρα. Εκεί γονάτισαν κάτω όλοι. Εγώ ήμουν σε μία απόσταση 6-7 μέτρων. Όλοι γονατιστοί έψαλαν την παράκληση.
Γύρω στις 11 η ώρα ξαφνικά το δένδρο ρίχνει μία κόκκινη βροχή σαν χαλάζι. Έγινε χαλασμός. Εγώ φοβήθηκα και το έβαλα στα πόδια, έτρεξα ένα χιλιόμετρο, χωρίς να το καταλάβω. Μετά ξαναγύρισα.
Οι προσκυνητές μάζεψαν τη βροχή με τα ρούχα, με τα μαντήλια το βαμβάκι κλπ. Μετά μία ώρα ανέβηκαν στο πούλμαν και έφυγαν. Είδα κάτι τρομερό. Τους ρώτησα γιατί σε σας έγινε το θαύμα; Και εκείνοι απάντησαν, ότι εμείς το ζητάμε, κάναμε παράκληση και ο Άγιος μας το έδωσε . Εσείς δεν το ζητάτε…»




ΑΙΜΑ ΑΓΙΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ !!!Τό αίμα τού Αγίου Νικολάου τού έν Βουνένοις

Ενα απο τα χαρακτηριστικα θαυματα, το οποιο μαλιστα ειναι επαναλαμβανομενο ειναι το σημειο που μαρτυρησε ο Αγιος Νικόλαος και βρισκετε 3 χιλ. εξω απο την Λαρισα . Καθε χρονο , την παραμονη της εορτης του αναβλυζει απο τα δενδρα που βρισκονται γυρω από τον τοπο μαρτυριας του ενα κοκκινο υγρο σαν αιμα. Παραδοσιακα ο Αγιος γιορταζει στις 9 Μαιου, το φαινομενο συμβαινει με το σημερινο ημερολογιο στις 22 Μαιου, που ειναι 9 Μαιου με το παλαιο ημερολογιο .Σταδιακα ολοι οι παλαιοημερολογητες εξελαβαν αυτο το σημειο ως Θεια επιβεβαιωση της διατηρησης του παλαιου ημερολογιου στην Ορθοδοξη εκκλησια. Απο το σημειο και μετα συνεβει κατι που προσεβαλε την μνημη του Αγιου, οταν καποιοι εκοψαν το δεντρο απο τη βαση του , αλλα το θαυμα δεν σταματησε αφου στις 22 Μαιου απο το κεντρο του κορμου που ειχε μεινει στη γη, αναβλυζε σε μεγαλη ποσοτητα το αιμα του Αγιου. Ωστοσο καποιοι δεν εμειναν ευχαριστημενοι και τσιμεντωσαν εντελως τον κορμο, συμφωνα με καταγγελειες παλαιοημερολογητων, οι οποιοι θεωρησαν ως κακοηθεια καποιων φανατικων νεοημερολογητων, να εξαφανησουν το σημειο που συνεβαινε κατα το παλαιο ημερολογιο. Ομως αλλες οι βουλες του των ανθρωπων και αλλες οι βουλες του θεου....διοτι το αιμα συνεχιζε να ρεει απο απο τα φυλλλα των γυρω δεντρων.Το φαινομενο λαμβανει χωρα τις πρωτες πρωινες ωρες ,γυρω στις 5 το πρωι ,επι πλεον για 10 λεπτα ακουγετε ενα θαυμαστο βουητο σε μια ακτινα 10 μετρων ,απο το σημειο που μαρτυρησε ο Αγιος

Η προδοσία του αρχιεπισκόπου Κύπρου

Η προδοσία 


του αρχιεπισκόπου Κύπρου



του αρχιμ. Αθανασίου Σιαμάκη







                  και επι τα τεκνα υμών".

Δεν μας εκπλήττει το ότι ο δόλιος παπισμός με το στόμα των παπών του των τελευταίων χρόνων απάλλαξε τον Ισραήλ από την ευθύνη της σταυρώσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού· διότι ο αντίχριστος παπισμός και τον Ιούδα δήλωσε ότι θ’ απαλλάξει από την ευθύνη της προδοσίας, και το διάβολο θα τον βγάλει λευκό. 

Ο θεός πάπας των παπικών εξάλλου όλα τα μπορεί.

Ας μη λησμονούμε λοιπόν ότι ο παπισμός έχει εξοκείλει σε ανεπανόρθωτο χάος πλάνης, ώστε να εισηγείται και τα πλέον παράλογα ως λογικά και τα πλέον μυθώδη και φαντασιωτικά ως πραγματικά. 


Όλο το σύστημα της ηγεσίας του παπισμού, κατά τη γνώμη  σκεπτομένων οπαδών του που διέφυγαν από τους πλοκάμους της μαφίας και προσήλθαν στην Ορθοδοξία, είναι μία οργανωμένη χριστώνυμη μαφία, που έχει θέσει ως μοναδικό και απαράβατο σκοπό την αποπλάνηση των ανθρώπων από την αποκαλυφθείσα και σώζουσα εν Χριστώ αλήθεια, στο όνομα του Χριστού.

Μας εκπλήττει όμως το ότι ο αρχιεπίσκοπος της αρχαιοτάτης εκκλησίας Κύπρου Χρυσόστομος (κρίμα που έχει και το όνομα του Ιωάννου χρυσοστόμου) ενεργεί με απίστευτη ανωριμότητα και επιπολαιότητα, υπογράφοντας την παραπάνω διακήρυξη, ότι δεν φέρουν ευθύνη για τη σταύρωση του Χριστού οι Εβραίοι, ενώ οι ίδιοι είχαν πει «Το αίμα αυτού εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών». 


Τρία τινά μπορούν να εξηγήσουν το πράγμα· 

ή ότι παραφρόνησε, ή ότι είναι άπιστος και αιρετικός ταυτισμένος με τους παπικούς, και πιστεύει σε άλλο «ευαγγέλιο», ή ότι αλώθηκε από το πάθος της αυτοπροβολής.

Πάντως είναι γεγονός πανθομολογούμενο ότι το παράπτωμά του, και μάλιστα γραπτό και ενυπόγραφο, είναι ενσυνείδητη άρνηση του Χριστού, δεινή και απροκάλυπτη απόρριψη των θεοπνεύστων Ευαγγελίων, που αποτελούν τις μοναδικές πηγές πληροφοριών για το θέμα των σταυρωτών του Χριστού, γυμνή απιστία και ένταξή του στις παναιρέσεις του ιουδαϊσμού και του παπισμού, σύμπραξη με τον αντίχριστο κατά του Χριστού και της εκκλησίας του.


Διότι ποιός αμφιβάλλει ότι η συγκεκριμένη προσπάθεια των συγχρόνων Εβραίων, των οποίων σύνταξη και εισήγηση είναι η εν λόγω διακήρυξη (βλ. περιοδικό τους «Χρονικά», τεύχος Ιανουαρίου- Μαρτίου 2012, αρ. φ. 235), αποδεικνύει ακριβώς  ότι είναι οι σταυρωταί του Χριστού και τα τέκνα των σταυρωτών, που δεν ησύχασαν με τη σταύρωση του Χριστού και τρέφουν τώρα την αυταπάτη ότι με ένα κείμενο θα ξεπλυθούν από το άγος της θεοκτονίας, που τους βαρύνει εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια; 


Κάθε λογικός όμως διερωτάται· 

Πόσο μπορεί αυτό το κείμενό τους να είναι αξιόπιστο και σοβαρό, όταν εμφανίζονται σ’ αυτό ν’ αντιφάσκουν προς τον εαυτό τους και προς τις μαρτυρίες των ιερών Ευαγγελίων;   

Λίγο αργά δεν ξεκίνησαν τον άχαρο και αστήρικτο μαραθώνιο; Θα μπορούσαμε εδώ να επαναλάβουμε τα καυστικά λόγια του Χριστού προς τους προφητοκτόνους προγόνους των «Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί, ότι οικοδομείτε τους τάφους των προφητών και κοσμείτε τα μνημεία των δικαίων, και λέγετε· Ει ήμεν εν ταις ημέραις  των πατέρων ημών, ουκ αν ήμεν κοινωνοί αυτών εν τω αίματι των προφητών. ώστε μαρτυρείτε εαυτοίς  ότι υιοί εστε των φονευσάντων τους προφήτας» (Μθ 23,29-31). 

Οι υιοί των φονευσάντων εμφανίζονται σήμερα ότι δεν είναι οι φονεύσαντες! 
 Ούτε όλο το νερό του Ιορδάνου να περάσει από πάνω τους δεν τους ξεπλύνει από τα αιματοκυλίσματα των προφητών και του Προφήτου και Βασιλέως και Αρχιερέως.


Και πάλι στην Κύπρο. 
Δεν είναι άγνωστο σε όσους παρακολουθούν τη σύγχρονη εκκλησιαστική πραγματικότητα ότι ο προκαθήμενος της κυπριακής εκκλησίας από τις πρώτες κιόλας δηλώσεις του ως αρχιεπισκόπου είχε δείξει ότι, όχι μόνο άμοιρος θεολογικής καταρτίσεως και πνευματικής βιωματικής είναι, αλλ’ είναι περισσότερο πολιτικός και λιγότερο Χριστιανός, ή μάλλον, καθόλου Χριστιανός. 
Πολλώ μάλλον επίσκοπος και αρχιεπίσκοπος. 
Επιβεβαίωση ότι δεν είναι Χριστιανός, είναι η άκαιρη και δουλική επίσκεψή του στο Βατικανό, και η εκείθεν επαιτεία και προσδοκία βοηθείας, και τώρα η απρόσμενη γραπτή συμπόρευσή του με την αέναη προπαγάνδα και πρακτική  του αμετανόητου και εμπαθούς και φονικού ιουδαϊσμού. 
Ο άνθρωπος παραπαίει ωσάν άλλος πολιτικός και διπλωμάτης μικρονοϊκής εμβελείας. 
Πιθανότερο είναι να ελπίζει κανείς να πάρει γάλα από τον τράγο, παρά βοήθεια από τον πάπα των παπικών.


Στο σημείο αυτό είναι ανάγκη να διατυπώσουμε την εύλογη απορία· 
Οι άλλοι μητροπολίτες της μεγαλονήσου πώς ανέχονται το δεδηλωμένο αρνητή του Χριστού για αρχιεπίσκοπό τους; 
Δεν αισθάνονται την ανάγκη να εκφράσουν  μια διαφωνία έστω; γιατί σιωπούν; 
τί φοβούνται; 
αγνοούν ότι η σιωπή τους καθιστά συνενόχους αφενός, και αφετέρου ενθαρρύνει τον ασύδοτο να «αλωνίζει» χωρίς να ρωτάει κανέναν, λες και η εκκλησία της Κύπρου είναι ιδιοκτησία του, οι δε άλλοι μητροπολίτες ανύπαρκτοι, και τον εξωθεί και σε άλλες τολμηρότερες ενέργειες;


Αντιθέτως μια σοβαρή προειδοποίησή του, και σε περίπτωση μη συμμορφώσεώς του μία καθαίρεσή του, θ’ αποτελέσει ιστορική πράξη  της κυπριακής εκκλησίας, που άλλοτε δια στόματος Βαρνάβα και Παύλου κατακεραύνωσε το μάγο Βαριησού, και τώρα με την ίδια ζέση κατακεραυνώνει το νέο μάγο, που δυστυχώς φέρει το σχήμα του αρχιεπισκόπου. 
Η περίσταση είναι ιστορική. 
Κάθε αβελτηρία και παρέλκυση των μελών της κυπριακής συνόδου για λήψη αποφάσεως, των πολλών έναντι του ενός, θα σημάνει σιωπηρή αλλ’ ενσυνείδητη προδοσία, και θα βυθίσει το επισκοπικό σώμα της Κύπρου στο βυθό του καιροσκοπισμού, της κοσμικότητος, και της ανυποληψίας.

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΕΞΕΤΑΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ


Προ δυο μήνων είχαμε κάνει μια ανάρτηση υπό τον τίτλο «Οὐδέν γάρ ὄφελος βίου καθαροῦ, δογμάτων διεφθαρμένων· ὥσπερ οὖν οὐδέ τοὐναντίον, δογμάτων ὑγιῶν, ἐάν βίος ᾖ διεφθαρμένος» (᾿Ιω. Χρυσοστόμου) (Πατήστε πάνω εις τον τίτλο δια να αναγνώσετε το άρθρο).

Εκεί είχαμε κάνει μια μικρή ανάλυση και είχαμε αναφέρει ότι πρέπει να υπάρχει ΙΣΟΤΙΜΗ αναλογία ορθού βίου και ορθών δογμάτων.

Επίσης σε αρκετά άρθρα είχαμε αναφέρει δια την ''δικαίαν κρίσιν'' που εντέλλεται ο Κύριος, αλλά και δια το ''μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε'' με ανάλυση βεβαίως όχι δική μας, αλλά του ιερού Χρυσοστόμου Η ΚΑΚΗ ΚΡΙΣΗ (ΚΑΤΑΚΡΙΣΙΣ) ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΙΑ ΚΡΙΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ (ΠΑΤΉΣΤΕ ΔΙΑ ΝΑ ΑΝΑΓΝΏΣΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ).

και ΚΡΙΝΑΤΕ ΔΙΚΑΙΩΣ!


Εις την εντολή που μας δίνει ο Κύριος ''την δικαίαν κρίσιν κρίνατε'' είχαμε αναφέρει (όπως λέγουν οι άγιοι της Εκκλησίας μας), ότι η εντολή αυτή ισχύει δια ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ και μας επιτρέπεται η κρίση. Ενω δια την εντολή «μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε» που ισχύει δια ΗΘΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ δεν επιτρέπεται να κρίνουμε κανέναν.

Θα συνεχίσουμε με λίγα λόγια δια το εν λόγω θέμα κάνοντας μια περαιτέρω ανάλυση.

Ο όσιος Αναστάσιος ο Σιναίτης μας λέγει ότι είναι απαράδεκτη η στάση ορισμένων να κατακρίνουν τους κληρικούς. Η μοναδική περίπτωση που δείχνει κατανόηση στην συμπεριφορά αυτή των ανθρώπων, είναι όταν ο κληρικός που κατακρίνεται, «κάνει σφάλματα δογματικά» (Λόγος περί αγίας Συνάξεως Migne PG. 89, 848A).

Ωστόσο στο σημείο αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή γιατί η κρίση ενός δογματικού κειμένου και η διαπίστωση ενός δογματικού σφάλματος δεν είναι κάτι το εύκολο, ούτε του καθενός. Πολλές φορές ένας που δεν έχει σωστή θεολογική παιδεία ή κι ακόμη σωστή κρίση μπορεί να βρίσκει σφάλματα εκεί που δεν υπάρχουν. Κάτι ανάλογο συνέβηκε και με τον Μ. Βασίλειο, έτσι που χρειάστηκε να γράψει ενα μεγάλο γράμμα πάνω στο θέμα αυτό. Ένα χρήσιμο και διαφωτιστικό απόσπασμα του γράμματος αυτού παραθέτουμε στη συνέχεια

«Αν το σφάλμα σχετίζεται με θέματα πίστεως, να μας επιδειχθεί το γράμμα που το περιέχει. Αλλά και στην περίπτωση αυτή να επικρατήσει αντικειμενικότητα. Να διαβαστεί το εγκληματικό κείμενο. Και τότε να γίνει έλεγχος μήπως το έγκλημα οφείλεται μάλλον στην άγνοια του ανθρώπου εκείνου που διατύπωσε την κατηγορία, παρά στο περιεχόμενο του γράμματος. Είναι παρατηρημένο, ότι πολλά απο τα καλά, δεν φαίνονται ως καλά και σωστά σε ανθρώπους που δεν έχουν σωστή κρίση. Απο αυτή τη λαθεμένη κρίση βγάζουν πολλοί συμπεράσματα. Αλλά και το μέλι φαίνεται σε μερικούς πικρό, επειδή χάλασε η γεύση τους απο κάποια αρρώστια. Έτσι πάλι ενα μάτι με κακή όραση πολλά απο τα γύρω πράγματα δε βλέπει, ενώ φαντάζεται άλλα που δεν υπάρχουν. Κάτι ανάλογο γίνεται συχνά και με το νόημα των λόγων, όταν αυτός που τους κρίνει είναι κατώτερος διανοητικά απο το περιεχόμενο του κειμένου που διαβάζει. Για το λόγο αυτό πρέπει και αυτός που γράφει και αυτός που κρίνει τα γραμμένα να έχουν σχεδόν την ίδια μόρφωση. Όπως αυτός που δεν ξέρει γεωπονία δεν μπορεί να κρίνει τα γεωργικά έργα και όπως αυτός που δεν κατέχει τη μουσική παιδεία δεν μπορεί να διακρίνει πότε τα διάφορα μουσικά κομμάτια έχουν σωστό μέλος ή όχι, πως μπορεί να θέλει κανείς να γίνεται έτσι αμέσως κριτής των λόγων, όταν δεν έχει να παρουσιάσει δάσκαλο που τον δίδαξε ή να αναφέρει τον χρόνο που σπούδασε ή κι όταν πάλι δεν έχει ούτε πολύ ούτε λίγο ιδέα γύρω απο το λόγο; Το ίδιο πράγμα βλέπω και για τους λόγους του Πνεύματος, ότι δηλαδή δεν επιτρέπεται στον καθένα να εξετάζει τα λεγόμενα, παρά μόνο σ΄ αυτόν που έχει το πνεύμα της διακρίσεως...» (Μ. Βασιλείου, Επιστολαί 204, 5/ΒΕΠΕΣ 55, 236, 13).

«Το να αγωνίζεται κανείς για την εφαρμογή των νόμων του Θεού είναι απαραίτητη ανάγκη γιατί διαφορετικά θα γίνει με την αδιαφορία του αφορμή να τιμωρηθεί κι αυτός μαζί με αυτόν που αμαρτάνει. Να προσέχει μόνο αυτός που κρίνει να μη πέφτει στα ίδια σφάλματα με τον κρινόμενο....» (Μ. Βασιλείου, Όροι κατ΄ επιτομήν ΡΞΔ/ΒΕΠΕΣ 53, 295, 28).

Είναι σαφέστατος ο Μ. Βασίλειος!

Με λίγα λόγια μας διδάσκει τα εξής


1. Να γίνει πρωτιστώς έλεγχος της δογματικής κακοδοξίας. Να εξεταστεί εαν υπαίτιος είναι αυτός που κηρύττει την κακοδοξία, ή αξιόπιστος αυτός που ανακοίνωσε την είδηση δια την εν λόγω κακοδοξία. Δηλαδή να εξετάσουμε εαν αληθεύει η είδηση, δίχως να κρίνουμε ακόμη κανέναν.

2. Αυτός που θα ελέγξει και θα κρίνει θα πρέπει να έχει τις κατάλληλες γνώσεις δια να εξετάσει τα ζητήματα δογματικού περιεχομένου και βεβαίως να έχει σωστή διάκριση.

3. Να προσέξει αυτός που θα εξετάσει τέτοια σοβαρά ζητήματα να μην πέσει στα ίδια σφάλματα με τον κρινόμενο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ http://entoytwnika.blogspot.com/#ixzz1uSlvNliC
Under Creative Commons License: Attribution

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΣ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος  ο Τροπαιοφόρος ανήκει στη χορεία των μεγαλομαρτύρων και είναι από τους λαοφιλεστέρους Αγίους της Εκκλησίας μας. Έζησε κατά τα τέλη του 3ου αιώνος μ.Χ. και τας αρχάς του 4ου επί της βασιλείας του Διοκλητιανού.

 Η εποχή του υπήρξε εποχή σκληρών διωγμών και εξοντωτικών κατά της Χριστιανικής Πίστεως. Ο Γεώργιος είχε μεγάλο αξίωμα. Ήτο κόμης και διακρινόταν σ' όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις για την γενναιότητά του και την ανδρεία του.


Παρ' όλη τη δόξα όμως και τις τιμές δεν αρνήθηκε να θυσιάση τα πάντα και να ομολογήση με παρρησία ενώπιον του αυτοκράτορος και πολλών αρχόντων την χριστιανική του πίστιν. Υπέμεινε βασανιστήρια πολλά και φρικτά που στο τέλος τον ανέδειξαν Μεγαλομάρτυρα.

Πολλά είναι τα θαύματα του Αγίου Γεωργίου. Όχι μόνον αυτά που αναφέρονται στο μικρό αυτό φυλλάδιο, αλλά και πολλά άλλα που πάντοτε και σήμερα εκτελεί σ' όσους προσφεύγουν με πίστι στις πρεσβείες του. Πολλοί ναοί τιμώνται επ' ονόματι του Αγίου Γεωργίου, δείγμα κι' αυτό της αγάπης του λαού προς τον Άγιον, και πολλοί φέρουν το όνομά του. Δείγμα τιμής από μέρους μας προς τον Άγιον, αγαπητέ αναγνώστα, είναι βέβαια και ο εορτασμός της μνήμης του και αι πανηγύρεις, αλλά πιο μεγάλο δείγμα τιμής είναι η μίμησις της αγίας ζωής του, γιατί «τιμή μάρτυρος» είναι η «μίμησις μάρτυρος». Μίμησις της ομολογίας, της μαρτυρικής, της αγίας ζωής του.


Ομολογητής ο κόμης Γεώργιος

Ο Μεγαλομάρτυς Γεώργιος γεννήθηκε στην Καππαδοκία από ευσεβείς γονείς, και έμεινε ορφανός από πατέρα σε ηλικίαν δέκα ετών. Η μητέρα του τον έφερε μαζί της στην Παλαιστίνη όπου ήταν η Πατρίδα της και είχε και τα κτήματά της. Ο Γεώργιος καίτοι νεαρός κατατάχθηκε στο στρατό, όπου μάλιστα προήχθη σε μεγάλα αξιώματα, ώστε να παίρνη μέρος και στις συνελεύσεις των ανωτάτων αξιωματούχων του Κράτους. Ο Διοκλητιανός τον εκτιμούσε πολύ.

Από την εποχή του αυτοκράτορος Δεκίου μέχρι την εποχή που ανέλαβε τον θρόνον ο Διοκλητιανός, το 284 μ. Χ., η Χριστιανική Εκκλησία επειδή είχεν ειρήνη αυξήθηκε πάρα πολύ. Οι Χριστιανοί είχαν πάρει πολλές δημόσιες θέσεις, είχαν κτίσει πολλούς και μεγάλους ναούς, είχαν κτίσει σχολεία και είχαν οργανώσει και την διοίκηση και την διαχείρισι των εκκλησιών και της Φιλανθρωπίας.

Ο Διοκλητιανός όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του εργάσθηκε στην αρχή για την οργάνωσι του αχανούς Κράτους του. Προσέλαβε στρατηγούς ως βοηθούς του και τους ωνόμασε αυτοκράτορας και Καίσαρας και αφού επέτυχε να υποτάξη τους εχθρούς του Κράτους του, και να σταθεροποιήση τα σύνορά του, στράφηκε στα εσωτερικά ζητήματα. Δυστυχώς στράφηκε εναντίον της Χριστιανικής θρησκείας για ν' ανορθώση την ειδωλολατρίαν και θεοποιήση την ιδέα του αυτοκράτορος. Γι΄ αυτό λοιπόν τον λόγον εκάλεσε τους βοηθούς του Καίσαρα το 303 μ. Χ. και τους στρατηγούς στην πρωτεύουσα του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους σε τρεις γενικές συγκεντρώσεις. Μεταξύ τους βρισκόταν και ο Γεώργιος που διακρίθηκε πολλές φορές στους πολέμους.

Συγκεντρώθηκαν λοιπόν όλοι, για να πάρουν αποφάσεις για την εξόντωσι και τον αφανισμό της χριστιανικής πίστεως. Πρώτος εμίλησε ο Διοκλητιανός και επέβαλε σ' όλους ν' αναλάβουν τον εξοντωτικό αγώνα εναντίον του Χριστιανισμού. Όλοι υποσχέθηκαν ότι θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια, για να εξαλείψουν την Χριστιανική θρησκεία από το Ρωμαϊκό Κράτος. Τότε ο γενναίος Γεώργιος στάθηκε στον μέσον του συνεδρίου και είπε: Γιατί, βασιλεύ και άρχοντες, θέλετε να χύσετε αίμα δίκαιον και άγιον και να εξαναγκάσετε τους χριστιανούς να προσκυνούν και να λατρεύουν τα είδωλα; Και διεκήρυξε την αλήθεια της Χριστιανικής θρησκείας και την Θεότητα του Χριστού.

Μόλις ετελείωσε, συγχύσθηκαν όλοι με την ομολογία του αυτή, και προσπάθησαν να τον πείσουν να μετανοήση για όσα είπε για να καταπραϋνθή και ο Διοκλητιανός. Αλλά ο Γεώργιος ήταν σταθερός και με θάρρος διεκήρυττε την χριστιανικήν πίστιν του.

Στη φυλακή. Βασανιστήρια

Ωργισμένος ο Διοκλητιανός διέταξε να τον κλείσουν στην φυλακή και να του περισφίξουν τα πόδια του στο ξύλο και πάνω στο στήθος του να του βάλουν μεγάλη και βαρειά πέτρα, αφού τον ξαπλώσουν ανάσκελα.

Το άλλο πρωί ο Διοκλητιανός διέταξε να του παρουσιάσουν τον Γεώργιον, για να τον ανακρίνη. Και πάλιν ο Γεώργιος έμεινε ακλόνητος στην ομολογία του, και παρ' όλες τις κολακείες και τις υποσχέσεις που του έδωσε ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός, διεκήρυττε την πίστι του και μιλούσε για τους ουράνιους θησαυρούς. Τότε, αφού ωργίσθηκε ο Διοκλητιανός, διέταξε τους δημίους να δέσουν τον Άγιον σ' ένα μεγάλον τροχόν για να κομματιασθή το σώμα του. Μάλιστα ειρωνεύθηκε την ανδρεία του Αγ. και τον κάλεσε να προσκυνήση τα είδωλα. Ο Άγιος Γεώργιος ευχαρίστησε τον Θεόν που τον αξίωνε να δοκιμασθή και δέχθηκε με ευχαρίστησι να υποστή το φοβερό αυτό μαρτύριο, με το οποίον θα κομματιαζόταν σε μικρά και λεπτά κομμάτια ολόκληρο το σώμα του, επειδή γύρω - γύρω από τον τροχόν υπήρχαν μπηγμένα κοφτερά σίδερα, που έμοιαζαν με μαχαίρια. Πράγματι μόλις ο τροχός κινήθηκε, τα κοφτερά σίδερα άρχισαν να κόβουν το σώμα του. Τότε ακούσθηκε μια φωνή από τον ουρανόν που έλεγε: «Μη φοβάσαι Γεώργιε, γιατί εγώ είμαι μαζί σου» και αμέσως ένας άγγελος ελευθέρωσε τον άγιον, αφού τον έλυσε από τον τροχόν και θεράπευσε όλο το καταπληγωμένο σώμα του.

Ο Γεώργιος αφού απέκτησε το θαυμάσιο παράστημά του και με αγγελικήν όψι παρουσιάστηκε στο Διοκλητιανό που με άλλους είχε πάει να κάνη θυσία. Μόλις τον είδαν, έμειναν όλοι έκθαμβοι και απορημένοι. Μάλιστα μερικοί ισχυρίζοντο ότι είναι κάποιος που του μοιάζει, και άλλοι ότι είναι φάντασμα. Όπως εσχολίαζαν το γεγονός εμφανίσθηκαν μπροστά στο βασιλιά δύο από τους αξιωματικούς του, ο Πρωτολεών και ο Ανατόλιος με χίλιους στρατιώτες και ωμολόγησαν την πίστι τους στον Χριστό. Ο Διοκλητιανός θύμωσε τόσο που έγινε έξαλλος και διέταξε να τους σκοτώσουν, πράγμα που έγινε.

Έπειτα διέταξε να γεμίσουν αμέσως ένα λάκκον με ασβέστη και νερό και να ρίξουν μέσα τον Γεώργιον και να τον αφήσουν τρεις ημέρες και τρεις νύκτες, έτσι που να διαλυθούν και αυτά τα κόκκαλά του.

Οι δήμιοι πράγματι έρριξαν τον Άγιο στο ζεματιστό ασβέστη και έκλεισαν και το στόμιο του λάκκου. Ύστερα από τρεις ημέρες ο Διοκλητιανός έστειλε στρατιώτες ν' ανοίξουν τον λάκκο, οπότε βρήκαν τον Άγιον Γεώργιον όρθιον μέσα στον ασβέστη και προσευχόταν. Το γεγονός εντυπωσίασε και προκάλεσε θαυμασμό και ενθουσιασμό στο λαό που εφώναζε ότι «ο Θεός του Γεωργίου είναι Μεγάλος». Και ο Διοκλητιανός ζήτησε εξηγήσεις από τον Γεώργιον, πού έμαθε τις μαντικές τέχνες και πώς τις χρησιμοποιεί. Ο Γεώργιος τότε του απάντησε ότι ήταν τα γεγονότα αποτελέσματα της Θείας Χάριτος και Δυνάμεως και όχι έργα μαγείας και γοητείας.

Ο Διοκλητιανός ωργισμένος διέταξε να του φορέσουν πυρακτωμένα παπούτσια με σιδερένια καρφιά και να τον εξαναγκάζουν να περιπατή. Και ο άγιος προσευχόταν και περιπατούσε χωρίς να πάθη τίποτα. Πάλιν διέταξε να τον φυλακίσουν και σκέφθηκε να συγκαλέση τους άρχοντες, για να συσκεφθούν τι έπρεπε να κάμουν στον Γεώργιον. Και αφού τον έδειραν τόσον πολύ με μαστίγια και κατεπλήγωσαν ολόκληρο το σώμα του αγίου, τον παρουσίασαν στον Διοκλητιανό, ο οποίος έμεινε έκπληκτος βλέποντας τον Γεώργιον να λάμπη σαν Άγγελος. Σκέφθηκε λοιπόν, ότι αυτό το φαινόμενο γίνεται με τις μαγείες. Γι' αυτό κάλεσε τον μάγον Αθανάσιον, για να λύση τα μάγια του Γεωργίου.

Μένει αβλαβής απ' το δηλητήριον

Ήλθε πράγματι ο μάγος Αθανάσιος και κρατούσε στα χέρια του δυο πήλινα αγγεία, στα οποία υπήρχε δηλητήριον. Μάλιστα στο πρώτον υπήρχε το δηλητήριον που αν το έπινε κανείς θα τρελαινόταν και στο δεύτερο, τέτοιο, ώστε πίνοντάς το να πεθάνη.

 Πράγματι ωδήγησαν τον άγιο στο Διοκλητιανό και στον μάγο Αθανάσιον. Ο βασιλεύς διέταξε να του δώσουν να πιη το πρώτον δηλητήριον. Και ο άγιος χωρίς δισταγμό ήπιε το δηλητήριον του πρώτου δοχείου αφού προηγουμένως προσευχήθηκε λέγοντας «Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ο ειπών καν θανάσιμόν τε πίωσιν ου μη αυτούς βλάψη θαυμάστωσον νυν τα ελέη σου». Και δεν έπαθε τίποτα απολύτως.

Μόλις είδαν ότι δεν έπαθε τίποτα, ο βασιλεύς διέταξε να του δώση ο μάγος και το δεύτερον το θανάσιμον. Το ήπιε και αυτό χωρίς να πάθη το παραμικρό. Τότε όλοι έμειναν έκπληκτοι μόλις είδαν το θαύμα αυτό. Ο Διοκλητιανός εξακολουθούσε να επιμένη ότι για να μην πεθάνη ο Γεώργιος είχε δικά του μάγια. Ο μάγος Αθανάσιος που ήξερε πόσο δραστικά ήταν τα δηλητήρια που έδωσε στον Άγιο Γεώργιο αφού εγονάτισε μπροστά στον μάρτυρα ωμολόγησε την Πίστιν του στον Αληθινόν Θεόν. Τότε ο Διοκλητιανός διέταξε και εφόνευσαν τον Αθανάσιον αμέσως. Εκείνη την στιγμή έφθασε και η γυναίκα του Διοκλητιανού Αλεξάνδρα, η οποία ωμολόγησε την πίστιν της στον Αληθινόν Θεόν. Και ο σκληρός και άκαρδος Διοκλητιανός διέταξε να την φυλακίσουν και την επομένην να της κόψουν το κεφάλι. Η Αλεξάνδρα ενώ προσευχόταν στην φυλακή παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια του Θεού.

Μαρτυρικόν τέλος του Μεγαλομάρτυρος

Ο άγιος Γεώργιος κλείσθηκε στην φυλακή και την νύκτα είδε στο όνειρό του τον Χριστόν, ο οποίος του ανήγγειλε ότι θα πάρη τον στέφανον του μαρτυρίου και θα αξιωθή της αιωνίου ζωής. Σαν εξημέρωσε διατάχθηκαν οι στρατιώτες να παρουσιάσουν μπροστά του τον άγιον. Πράγματι ο Άγιος Γεώργιος εβάδιζε γεμάτος χαρά προς τον βασιλέα, επειδή προγνώριζε ότι έφθασε το τέλος του. Μόλις λοιπόν τον αντίκρυσε ο Διοκλητιανός του πρότεινε να πάνε στο ναό του Απόλλωνος για να θυσιάση στο είδωλόν του. Αφού μπήκε ο Γεώργιος στο ναό εσήκωσε το χέρι του και αφού έκανε το σημείο του σταυρού διέταξε το είδωλον να πέση. Αμέσως το είδωλον έπεσε και κομματιάσθηκε.

Ο ιερέας των ειδώλων και ο λαός τόσον πολύ εθύμωσαν που φώναζαν στον Βασιλέα να θανατώση τον Γεώργιον. Ο Διοκλητιανός εξέδωκε τότε διαταγήν, και ο δήμιος του απέκοψε την κεφαλήν.

Τα θαύματα του Αγίου μετά το μαρτύριον

1) Το θαύμα της μεταφοράς της κολώνας

Μια γυναίκα αγόρασε μια κολώνα και δεν μπορούσε να τη στείλη στην Ρώμη που κτιζόταν εκεί μια εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Είδε λοιπόν στο όνειρό της τον Άγιον ο οποίος μαζί της εσήκωσε την κολώνα και την έρριξαν στη θάλασσα. Η κολώνα βρέθηκε στη Ρώμη με μια επιγραφή, να τεθή στο δεξί μέρος της εκκλησίας.


2) Σωτηρία του αιχμαλώτου στρατιώτου

Στην Παφλαγονίαν του Πόντου τιμούσαν πολύ τον Άγιον και μάλιστα είχαν κτισθή προς τιμήν του πολλοί ναοί. Όλοι ετιμούσαν τον Άγιον τόσο ώστε κάθε οικογένεια να ονομάζη ένα από τα άρρενα παιδιά της Γεώργιον. Αυτό συνέβη και σε μια καλή και ευσεβή οικογένειαν. Εμεγάλωσε το παιδί της το οποίον ήταν φρόνιμο, ηθικό, συνετό και σε ηλικία είκοσι χρονών το κάλεσαν στον στρατόν. Στις μάχες που έγιναν εναντίον των βαρβάρων πολλοί χριστιανοί έπεσαν σε ενέδρα των βαρβάρων, μεταξύ των οποίων και ο νεαρός Γεώργιος, και άλλους κατέσφαξαν, άλλους εκράτησαν ως υπηρέτας και άλλους επώλησαν ως δούλους. Ο Γεώργιος έγινε υπηρέτης κάποιου αξιωματικού, ο οποίος τον εξετίμησε πολύ.

Οι γονείς του Γεωργίου για ένα ολόκληρο χρόνο επενθούσαν και έκλαιγαν απαρηγόρητοι για το χαμένο τους παιδί. Καθημερινά επήγαιναν στην εκκλησίαν και γονατιστοί παρακαλούσαν με θερμή πίστι τον θεόν να τους φανερώση τι απέγινε ο αγαπημένος τους υιός.


 Και ο Γεώργιος από την εξορίαν του προσευχόταν στον Θεό να τον απαλλάξη από την σκλαβιά και να τον αξιώση να συναντηθή με τους αγαπημένους του γονείς. Επέρασε λοιπόν ένας χρόνος από τότε που εξαφανίσθηκε. Έφθασε μάλιστα και η γιορτή του Αγ. Γεωργίου, και οι γονείς που πάντα είχαν την ελπίδα ότι ο υιός τους ζη εκάλεσαν τους συγγενείς τους για δείπνον.

Ο αξιωματικός αφέντης του Γεωργίου εζήτησε πριν από τον δείπνον να του πλύνη τα πόδια και γι' αυτό ο Γεώργιος εζέσταινε νερό. Ολόκληρη την ημέρα ο Γεώργιος έκλαιγε και παρακαλούσε τον Άγ. Γεώργιον που γιόρταζε, να τον ελευθερώση και να τον οδηγήση κοντά στους γονείς του. Μόλις το νερό έβρασε και το έβαλε στην στάμνα και το ετοίμασε για τον κύριόν του, εμφανίσθηκε μπροστά του ο Άγ. Γεώργιος έφιππος σ' ένα άσπρο άλογο και ανέβασε τον νέον στο άλογο και αμέσως τον έφερε στο σπίτι του την ώρα που ευρίσκοντο όλοι οι καλεσμένοι στο τραπέζει. Έμειναν όλοι έκθαμβοι και όταν συνήλθαν ερωτούσαν τον Γεώργιον να τους πη πως βρέθηκε εκεί. Και εκείνος τους αφηγήθηκε το θαύμα με κάθε λεπτομέρεια. Και όλοι γεμάτοι χαρά, εδόξαζαν τον Θεόν και τον Μεγαλομάρτυρα Γεώργιον.
       Υπάρχει και Βυζαντινή παράστασις του θαύματος αυτού, που έχει τον Άγιον στο άλογο και ένα νέον που κρατά την αργυράν στάμναν.


3) Το θαύμα της επιστροφής του υιού της χήρας

Ένα παρόμοιον θαύμα με το προηγούμενον είναι και αυτό με τον υιόν της χήρας.

Εις την Μυτιλήνην ήλθαν πειρατές από την Κρήτην για να κλέψουν, λεηλατήσουν και αιχμαλωτίσουν όσον το δυνατόν περισσότερους ημπορούσαν. Εσκέφθησαν να κάνουν την επιδρομή τους την ημέρα της γιορτής του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου που όλοι θα ευρίσκονταν στην εκκλησία συγκεντρωμένοι. Πράγματι οι κουρσάροι έκαναν την επίθεσίν τους και μεταξύ των αιχμαλωτισθέντων ήταν και ένας ωραιότατος νέος, ο υιός μιας πλουσίας χήρας.

 Οι κουρσάροι τον εχάρισαν στον Αμμούν της Κρήτης ο οποίος τον έβαλε υπηρέτην της τραπέζης του.
 Η μάνα του από τη στιγμή που χάθηκε ο γυιός της έκλαιγε και παρακαλούσε τον Θεόν και τον Άγ. Γεώργιον να της φανερώση το χαμένο της παιδί. Ο μεγαλομάρτυς Γεώργιος δεν εβράδυνε να εκπληρώση τον πόθον της πονεμένης εκείνης μάνας. Και ενώ ετοιμαζόταν ο νέος να προσφέρη στον Αμιράν κρασί, τον άρπαξε ο Άγ. Γεώργιος και τον μετέφερε στην μάνα του. Και οι δύο δεν επίστευαν στα μάτια τους για το συμβάν και όταν συνήλθαν εδόξαζαν τον Θεόν και τον Άγιον για τον παράξενον τρόπον της απελευθερώσεως.


4) Το θαύμα της ευεργεσίας του Αγίου προς το ευσεβές παιδί και η τιμωρία των ασεβών

Στην Παφλαγονία υπήρχε ένας μεγάλος Ναός προς τιμήν του Αγίου Γεωργίου, και στην πλατεία του ναού τα παιδιά έπαιζαν διάφορα παιγνίδια. Ένα από τα παιδιά αυτά δεν μπορούσε να νικήση σε κανένα από τα πολλά αγωνίσματα γι' αυτό το ειρωνεύονταν και το περιγελούσαν. Τότε στράφηκε προς την εικόνα του Αγίου Γεωργίου και τον παρεκάλεσε να τον βοηθήση να νικήση και υποσχέθηκε ότι θα του πρόσφερε ένα σφουγγάτον, δηλαδή φαγητό από αυγά τηγανισμένα με κρεμμύδια και μυρωδικά.

Μόλις έκανε το τάξιμο άρχισε να παλαίη με άλλα παιδιά τα οποία και ενίκησε. Αμέσως επήγε στο σπίτι του μόνος του έφτειαξε το σφουγγάτον και το έβαλε μπροστά στην εικόνα του Αγίου. Ύστερα από λίγη ώρα έφθασαν εκεί τρεις νέοι για να προσκυνήσουν και μόλις είδαν το σφουγγάτον σκέφθηκαν να το φάνε. Και είπαν μεταξύ τους: «Ο Άγιος τί τα θέλει αυτά; Μήπως πρόκειται να τα φάη;». Εκάθισαν λοιπόν και έφαγαν το σφουγγάτον στα σκαλοπάτια της εκκλησίας. Όταν θέλησαν να φύγουν δεν ημπορούσαν να σηκωθούν, διότι είχαν κολλήσει στα μαρμάρινα σκαλοπάτια. Έκαμαν τότε φτηνά τάματα στον Άγιον για να ξεκολλήσουν αλλά τίποτα. Όταν έκαμαν ακριβό τάμα, ήτοι να δώση ο καθένας από ένα φλωρί, τότε μόνο μπόρεσαν να ξεκολλήσουν και ν' απελευθερωθούν. Μόλις λοιπόν βγήκαν από την εκκλησία και πήραν θάρρος, είπαν προς τον Άγιον: «Άγιε Γεώργιε, τα σφουγγάτα σου τα πωλείς ακριβά και γι' αυτό και εμείς τίποτα πια δεν θα αγοράσουμε από σένα».


5) Θαύμα του Μεγαλομάρτυρος στον Σαρακηνόν

Κάποιος Σαρακηνός ταξειδιώτης, (ανεψιός του βασιλιά της Συρίας), σαν είδε την θαυμάσια εκκλησία του Αγ. Γεωργίου διέταξε τους υπηρέτες του να μεταφέρουν τις αποσκευές τους και να τις βάλουν στο νάρθηκα της εκκλησίας επειδή θα διέμεναν εκεί για να ξεκουραστούν και ύστερα θα συνέχιζαν το δρόμο τους. Όμως απήτησε να βάλουν και τας δώδεκα καμήλους μέσα στην εκκλησία. Οι ιερείς της εκκλησίας τον παρεκάλεσαν να μη βεβηλώση την εκκλησία τους. Αλλ' αυτός επέμενε και ανέβηκε σ' ένα ψηλό σημείο του ναού για να τις βλέπη και να τις παρακολουθή. Όταν τις ωδήγησαν λοιπόν στην εκκλησία αμέσως απέθαναν όλες. Και τότε το θαύμα διαδόθηκε και αποδόθηκε στον Άγιον Γεώργιον. Και ο Σαρακηνός εντυπωσιάσθηκε και ζήτησε να τις βγάλουν έξω και να τις θάψουν. Έμεινε στην εκκλησία μέχρι που ήλθε το πρωί ο ιερεύς για να λειτουργήση. Παρακολούθησε τότε ο Σαρακηνός τις κινήσεις του ιερέα και κατά την ώρα της μετουσιώσεως των Τιμίων Δώρων, είδεν, ότι ο ιερεύς αφού επήρε στα χέρια του ένα μικρό παιδί το έσφαξε, και το αίμα του χύθηκε στο άγιο Ποτήριον, και το σώμα του αφού το έκοψε σε μικρά τεμάχια το έβαλε στον ιερό δίσκο. Όταν ετελείωσε το Κοινωνικόν και είδε ο Σαρακηνός τον ιερέα να μεταδίδη στο λαό τις σάρκες και το αίμα του παιδιού, εθύμωσε πολύ. Ύστερα από αυτήν την οπτασία ο Σαρακηνός εζήτησε να μάθη λεπτομέρειες και να πάρη εξηγήσεις για τα όσα συνέβηκαν. Και ο ιερέας του εξήγησε σχετικά με την θείαν Ευχαριστίαν και ακόμη του είπε, ότι αξιώθηκε να δη ένα όραμα που μόνον οι Μεγάλοι Πατέρες είδαν. Εγώ, του λέει ο ιερέας, δεν αξιώθηκα ποτέ να δω το φρικτό αυτό Μυστήριον και βλέπω μόνον άρτον και οίνον. Εξήγησε κατόπιν στον άρχοντα Σαρακηνόν το θαυμαστό Μυστήριον. Τότε ο Σαρακηνός θέλησε να βαπτισθή, γιατί πλέον είχε πιστέψει ότι η χριστιανική πίστις ήταν η πιο σωστή και αληθινή. Ο ιερέας τότε του είπε να πάη στα Ιεροσόλυμα να βαπτισθή, γιατί όταν θα το επληροφορείτο ο θείος του Σαρακηνού, που ήταν βασιλιάς της Συρίας, θα τον εσκότωνε, θ' άρχιζε φοβερό διωγμό εναντίον των Χριστιανών και θα κατέστρεφε και όλες τις εκκλησίες. Έτσι λοιπόν ο Σαρακηνός επήγε στην Ιερουσαλήμ όπου υπήρχε άλλος ηγεμόνας και εβαπτίσθη από τον Πατριάρχην. Ύστερα μάλιστα από λίγες ημέρες συμβουλεύθηκε τον Πατριάρχη τι έπρεπε να κάνη για να σωθή. Τότε ο Πατριάρχης τον συνεβούλεψε να γίνη Μοναχός στο όρος Σινά. Πράγματι επήγε στο Σινά και έγινε Μοναχός.

Υστερα από τρία χρόνια επήρε άδεια από τον Ηγούμενόν του και έφυγε για να συναντήση τον ιερέα του Αγ. Γεωργίου που τον είχε συμβουλεύσει να βαπτισθή. Όταν έφθασε εκεί, ο ιερέας δεν τον ανεγνώρισεν. Αφού του απεκάλυψε ποίος ήταν του εξέφρασε την επιθυμίαν και τον πόθον να ιδή τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν. Ο ιερέας τότε εδόξασε τον Θεόν και του είπε: «Πήγαινε τέκνον μου στο θείο σου Αμιράν και ωμολόγησε την πίστιν σου τόσον σ' αυτόν όσον και σ' όλους τους Σαρακηνούς». O Μοναχός όταν άκουσε τα λόγια του θεοσεβούς ιερέως εσυγκινήθη και εξεκίνησε αμέσως να πάη στην πόλιν, όπου ο θείος του ήταν Άρχοντας. Όταν έφθασε λοιπόν εκεί περίμενε να νυκτώση και ανέβηκε στον μιναρέ του τζαμιού και άρχισε να φωνάζει: «Τρέξετε εδώ, Σαρακηνοί, διότι έχω να σας πω ένα λόγο». Τότε οι Σαρακηνοί έτρεξαν με λαμπάδες και όταν είδαν τον Μοναχόν ερώτησαν τι είχε να τους πη. Ο Μοναχός τους είπε: «Με ερωτάτε τι έχω να σας πω; Λοιπόν σας ερωτώ: Πού είναι ο ανεψιός του Αμιρά που έφυγε κρυφά;» Εκείνοι του απήντησαν: «Αν μας πης που ευρίσκεται θα σου δώσουμε όσα λεπτά θέλεις». Ο Μοναχός τους είπε: «Οδηγήστε με στον Αμιράν για να σας το πω».

 Αφού άρπαξαν λοιπόν τον Μοναχόν με μεγάλη χαρά τον ωδήγησαν στον Αμιράν λέγοντες: «Αυτός ο Μοναχός γνωρίζει που είναι ο ανεψιός σου». Ο Αμιράς τότε ρώτησε αν στα αλήθεια ξέρη που ευρίσκεται. Και εκείνος του απεκρίθη: «Ναι, τον ξέρω. Εγώ ο ίδιος είμαι. Όμως τώρα είμαι Χριστιανός και πιστεύω στον Πατέρα, τον Υιόν και το Άγ. Πνεύμα, την μία Θεότητα και ομολογώ ότι ο Υιός του Θεού εσαρκώθη εκ της Αειπαρθένου Μαρίας και έκαμε στο κόσμο μεγάλα και θαυμάσια και εσταυρώθη και τη Τρίτη ημέρα ανέστη και ανελήφθη στους ουρανούς και εκάθησε εν δεξιά του Θεού και Πατρός και μέλλει να έλθη να κρίνη ζώντας και νεκρούς». Μόλις ήκουσε αυτό ο θείος του ο Αμιράς εξεπλάγη και του είπε: «Τι έπαθες ταλαίπωρέ μου να αφήσης το σπίτι σου, τα πλούτη σου, την δόξαν σου και να περπατής έτσι περιφρονημένος σαν ζητιάνος; Επίστρεψε λοιπόν στη θρησκεία σου και παραδέξου ως προφήτην σου τον Μωάμεθ για να γυρίσης πάλιν στην πρώτην σου κατάστασι». Ο Μοναχός τότε του είπε: «Όσα καλά είχα όταν ήμουν Σαρακηνός, ήταν μερίδα του διαβόλου. Αυτό το τρίχινον ένδυμα που φορώ τώρα είναι τα καύχημα και ο πλούτος μου και κυρίως ο αρραβών της δόξης που πρόκειται ν' απολαύσω για την αληθινήν πίστιν του Χριστού μου. Τον Μωάμεθ που σας επλάνεψε, καθώς και την θρησκείαν του, αναθεματίζω και αποστρέφομαι εντελώς».

 Όταν ήκουσε αυτά ο Αμιράς είπε προς τους παρευρισκομένους Σαρακηνούς ότι ο ανεψιός του έχασε τα λογικά του και να τον διώξουν. Αυτό βέβαια το έκανε για να τον γλυτώση από το νόμο που προέβλεπε για τους υβριστές της θρησκείας θανατική ποινή. Εκείνοι μόλις ήκουσαν τον Αμιράν είπαν: «Αφήνεις ελεύθερον αυτόν που ύβρισε τον προφήτην και την θρησκείαν μας; Ας αρνηθούμε και εμείς λοιπόν την θρησκείαν μας και ας γίνωμε Χριστιανοί». Ο Αμιράς επειδή εφοβήθη τον όχλον μήπως εξαγριωθή περισσότερον, έδωκε την άδεια να τον κάνουν ό,τι θέλουν. Εκείνοι τον άρπαξαν ενώ έτριζαν τα δόντια τους με λύσσα και αφού τον ωδήγησαν έξω από την πόλιν, τον ελιθοβόλησαν ενώ εκείνος προσευχόταν και ευχαριστούσε τον Θεόν, γιατί τον ηξίωνε να μαρτυρήση για το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αυτό ήταν το τέλος του θαρραλέου ομολογητού Μοναχού ο οποίος εστεφανώθη με τον στέφανον του Μαρτυρίου.

Κάθε νύκτα πάνω από τον σωρό των πετρών φαινόταν ένα άστρον λαμπρόν και εφώτιζε τον τόπον εκείνον. Οι Σαρακηνοί μάλιστα εθαύμαζαν για το γεγονός. Ύστερα από αρκετό καιρό ο Αμιράς έδωκε άδεια στους Χριστιανούς να βγάλουν το άγιο λείψανον του Μάρτυρος από τις πέτρες για να το ενταφιάσουν. Όταν λοιπόν εσήκωσαν τις πέτρες βρήκαν το λείψανον σώον και αβλαβές και ανέδιδε ευωδίαν. Αφού το προσκύνησαν με ευλάβεια το ενεταφίασαν με ύμνους και ψαλμωδίες δοξάζοντες τον Κύριον.


6) Το θαύμα του δράκοντος

Στην Ανατολική επαρχία της Ατταλείας και στην πόλι Αλαγία εβασίλευε κάποιος Σέλβιος που ήταν πολύ χριστιανομάχος. Είχε βασανίσει πολλούς χριστιανούς για ν' αρνηθούν την πίστι τους και έπειτα τους εφόνευε.

 Κοντά στην πόλι υπήρχε ένας δράκοντας φοβερός που καθημερινά άρπαζε ανθρώπους ή ζώα και τα κατέτρωγε. Οι κάτοικοι είχαν πανικοβληθή και απέφευγαν να περνούν απ' εκεί. Κάποτε ο βασιλιάς συνεκέντρωσε τον στρατό του και πήγαν για να σκοτώσουν το άγριο θηρίο. Όμως τίποτα δεν επέτυχαν και επέστρεψαν άπρακτοι.

Όταν είδαν οι κάτοικοι ότι ο βασιλιάς απέτυχε να σκοτώση τον δράκοντα, πήγαν να τον ερωτήσουν γιατί δεν μπόρεσε να βρη τρόπους να εξοντώση το φοβερό θηρίον. Τότε ο βασιλιάς ύστερα από συμβουλήν που του έδωσαν οι ιερείς των ειδώλων, είπε προς το πλήθος: «Γνωρίζετε ότι επιχειρήσαμε αρκετές φορές να φονεύσωμε το θηρίον και δεν το κατορθώσαμε, γιατί έτσι ήταν το θέλημα των θεών. Τώρα λοιπόν κατά την εντολή τους θα πρέπει ο καθένας μας να στέλνη το παιδί του για να το τρώγη ο δράκοντας. Ακόμα και εγώ θα στείλω την μοναδική μου κόρη, όταν θα έλθη η σειρά της». Έτσι λοιπόν ο λαός υπήκουσε στη διαταγή του βασιλιά γιατί δεν ημπορούσε να κάνη και διαφορετικά. Έστελναν λοιπόν τα παιδιά τους με δάκρυα και με θρήνους για να καταβροχθίζωνται από το θηρίον.

Όταν ήλθε και η σειρά της κόρης του βασιλιά ξετυλίχθηκαν τραγικές σκηνές. Ο βασιλιάς κτυπούσε το στήθος του, το πρόσωπόν του, τραβούσε τα γένεια του και με λυγμούς έλεγε: «Αλλοίμονον σε μένα τον ταλαίπωρον! Τι να πρωτοκλάψω γλυκύτατόν μου παιδί; Τον χωρισμόν μας ή τον ξαφνικόν σου θάνατον που πρόκειται να ίδω σε λίγο; Τι να πρωτοθρηνήσω, αγαπημένο μου παιδί, το κάλλος σου ή τον τρόμον που σε λίγο θα νοιώσης καθώς θα σε κατασπαράζη το άγριο θηρίο; Αλλοίμονον, κόρη μου, που έλαμπες σαν πολύφωτη λαμπάδα στο παλάτι μου και επερίμενα την ώραν που θα εώρταζα τους χαρούμενους γάμους σου. Πού θα βρω πια παρηγοριά και πώς θα ζήσω μακρυά σου; Τι τη θέλω την ζωή και τα παλάτια χωρίς εσένα;» Αυτά έλεγε ο απαρηγόρητος βασιλιάς. Έπειτα γύρισε προς το πλήθος και είπε: «Αγαπητοί μου φίλοι και άρχοντες, σας ζητώ να με ελεήσετε και να με συμπονέσετε. Σας προσφέρω πλούτη όσα θέλετε, και ακόμη την βασιλείαν μου, αλλά να μου κάνετε μίαν χάρι. Να μου χαρίσετε το αγαπημένο και μονάκριβο παιδί, αλλοιώς αφήστε με κι εμένα να πάω μαζί της». Κανένας όμως δεν συγκινήθηκε από τα λόγια του βασιλιά γιατί αυτός ήταν που εξέδωσε διαταγή, για να βρίσκουν τα παιδιά τους τέτοιο οικτρό τέλος. Έτσι με μια φωνή όλοι του είπαν ότι έπρεπε να εφαρμοσθή και στο παιδί του η διαταγή του.

Μη μπορώντας να κάνη διαφορετικά ο βασιλιάς την συνώδευσε μέχρι την πύλη της πόλεως. Αφού την αγκάλιασε και την κατεφίλησε κλαίοντας την παρέδωσε στους ανθρώπους για να την οδηγήσουν κοντά στην λίμνη. Πράγματι οι άνθρωποι την άφησαν εκεί και έφυγαν. Ο λαός έβλεπε μέσα από τα τείχη την κόρη που καθόταν κοντά στη λίμνη και επερίμενε να έλθη το θηρίον για να την κατασπαράξη.

 Εκείνον τον καιρό ο Μέγας Γεώργιος, που δεν είχε ακόμη ομολογήσει την Χριστιανικήν του πίστιν, ήτο κόμης και αρχηγός στρατιωτικής μονάδος στο στράτευμα του Διοκλητιανού. Επέστρεφε μάλιστα στην Καππαδοκία από ένα πόλεμον που συνεξεστράτευσε με τον Διοκλητιανόν. Κατ' οικονομίαν Θεού επέρασε και από την λίμνην και όταν είδε το νερό θέλησε να ποτίση τον ίππον του και να ξεκουρασθή και ο ίδιος. Όταν είδε την κόρη να κλαίη ασταμάτητα και να διακατέχεται από αγωνία και τρόμον την επλησίασε και την ερώτησε γιατί έκλαιγε και ακόμη ποιος ήταν ο λόγος που την παρακολουθούσε ο λαός μέσα από τα τείχη. Η κόρη του είπε ότι αδυνατούσε να του διηγηθή τα όσα συνέβησαν και τα όσα επρόκειτο να συμβούν και τον παρεκάλεσε να ιππεύση τον ίππον του και να φύγη όσον πιο σύντομα ημπορούσε, γιατί κινδύνευε να χάση την ζωή του και ήταν τόσο νέος και ωραίος». Ο Άγιος επέμενε να μάθη τι της συνέβη. Και αυτή του είπε: «Είναι μακρά η αφήγησις, κύριέ μου, και δεν μπορώ να σου διηγηθώ τα καθέκαστα αυτήν την ώρα. Μόνον σου λέγω και σε παρακαλώ να φύγης τώρα αμέσως για να μην θανατωθής μαζί μου άδικα». Και ο άγιος της είπε: «Πες μου την αλήθεια, γιατί κάθεσαι εδώ και ορκίζομαι στον Θεό που πιστεύω εγώ, ότι δεν θα σε αφήσω μόνη, αλλά θα σε ελευθερώσω από τον θάνατον. αλλοιώς θ' αποθάνω μαζί σου».

Τότε η κόρη εστέναξε πικρώς και διηγήθη στον άγιον τα όσα συνέβησαν. Αφού άκουσε ο άγιος τα γεγονότα ερώτησε την κόρην: «Ο πατέρας σου και η μητέρα σου και ο λαός σε ποιόν θεόν πιστεύουν;» Και εκείνη απεκρίθη: «Πιστεύουν στον Ηρακλή και στην μεγάλη θεάν Άρτεμιν». Ο Άγιος τότε της είπε: «Από σήμερα να μη φοβάσαι ούτε και να κλαις. Μόνον πίστεψε στον Χριστόν που πιστεύω εγώ και θα δης την δύναμιν του Θεού μου». Η βασιλοπούλα απήντησε στον άγιον: Πιστεύω, κύριέ μου, μ' όλη μου την ψυχή και μ' όλη μου την καρδιά». Ο άγιος συνέχισε: «Έχε θάρρος στο θεό που εδημιούργησε τον ουρανό και την γην και την θάλασσα διότι ο Χριστός πρόκειται να καταργήση την δύναμιν του θηρίου και θα ελευθερωθούν και ακόμη θα διώξουν το φόβο του θηρίου όλοι οι κάτοικοι του τόπου αυτού. Μείνε λοιπόν εδώ και μόλις ιδής το θηρίον να έρχεται, φώναξέ με».

Τότε ο Άγιος έκλινε τα γόνατά του στη γη και αφού ύψωσε τα χέρια του προς τον ουρανό προσευχήθηκε λέγοντας: «Ο Θεός ο Μέγας και Δυνατός, ο καθήμενος επί των Χερουβίμ και επιβλέπων αβύσσους, ο ων ευλογητός και διαμένων εις τους αιώνας, Συ γνωρίζεις τας καρδίας ότι είναι μάταιες. Συ, Φιλάνθρωπε Δέσποτα, ο των προαιωνίων θαυμασίων Θεός, τον οποίον ούτε έννοια ημπορεί να συλλάβη ούτε λόγος να ερμηνεύση επίβλεψον και τώρα επ' εμέ τον ταπεινόν και φανέρωσέ μου τα ελέη σου. Υπόταξε υπό τους πόδας μου το πονηρόν αυτό θηρίον, για να γνωρίσουν όλοι ότι υπάρχεις μαζί μου και είσαι Συ ο μόνος θεός και εκτός από εσένα άλλος δεν υπάρχει». Τότε ηκούσθη φωνή από τον ουρανόν η οποία έλεγε: «Εισηκούσθη η δέησίς σου, Γεώργιε, και κάνε όπως θέλεις, διότι εγώ θάμαι πάντοτε μαζί σου». Μόλις ετελείωσε την προσευχή ο Άγιος εφάνη το άγριο θηρίον. Όταν το είδε η κόρη εφώναξε: «Αλλοίμονόν μου, κύριέ μου. Έρχεται το θηρίο για να με κατασπαράξη».

Τότε ο Άγιος έτρεξε για να συναντήση το θηρίον. Ήτο το θηρίον φοβερόν. Έβγαζε από τα μάτια του φωτιά και ήταν τόσο εξαγριωμένο και απαίσιον ώστε παρουσίαζε ένα θέαμα φοβερόν. Αμέσως ο Άγιος έκαμε το σημείον του Τιμίου Σταυρού και είπε: «Κύριε ο Θεός μου, ημέρεψε για χάρι μου, που είμαι δούλος σου, το θηρίο αυτό για να πιστέψη ο λαός στο όνομά Σου το Άγιον». Έτσι και έγινε. Ο φοβερός δράκοντας με τα μεγάλα δόντια έπεσε στα πόδια του ίππου του αγίου και ενώ κυλιόταν, εβρυχάτο. Μόλις η βασιλοπούλα είδε το θέαμα αυτό ένοιωσε μεγάλη χαράν. Και ο Άγιος της είπε: «Βγάλε την ζώνη σου και δέσε μ' αυτήν τον δράκοντα από τον λαιμόν». Αμέσως τότε η κόρη άφοβα έβγαλε την ζώνην της και έδεσε τον δράκοντα, και ευχαριστούσε τον Άγιον που την εγλύτωσε από τον βέβαιον θάνατον. Ο Άγιος αφού ανέβηκε στο άλογό του είπε προς την βασιλοπούλα: «Σύρε τον δράκοντα με την ζώνη σου μέχρι την πόλι».

Όταν είδαν οι κάτοικοι το παράξενον συμβάν ότι δηλαδή μια κόρη σύρει τον δράκοντα δεμένον, ετράπησαν σε φυγήν. Ο Άγιος Γεώργιος τους εφώναξε: «Μη φοβείσθε, σταθήτε και θα δήτε την δόξαν του Θεού και την σωτηρία σας». Τότε εσταμάτησαν όλοι απορημένοι και επερίμεναν να δουν τι θα τους δείξη. Τους προέτρεψε λοιπόν να πιστέψουν στον Αληθινόν Θεόν και αυτοί δέχτηκαν με χαρά. Αφού εσήκωσε το χέρι του εκτύπησε με το ακόντιον τον δράκοντα και το φοβερό τέρας εσκοτώθη. Έπειτα αφού επήρε από το χέρι την βασιλοπούλα την παρέδωσε στον βασιλιά. Όλοι ένοιωσαν μεγάλη και ανέκφραστη χαρά και αφού εγονάτισαν, καταφιλούσαν τα πόδια του Αγίου και ευχαριστούσαν τον Πανάγαθον Θεόν, διότι τους ελευθέρωσε από το θηρίο κι έτσι σταμάτησε η θυσία των παιδιών τους.

Ο Άγιος Γεώργιος εκάλεσε από κάποια πόλι της Αντιοχείας τον Επίσκοπον Αλέξανδρον και εβάπτισε τον βασιλιά και τους άρχοντας και ολόκληρο τον λαόν. Μέσα σε δεκαπέντε μέρες εβάπτισε σαρανταπέντε χιλιάδες.

Αφού λοιπόν εβαπτίσθηκαν όλοι και έγινε μεγάλη χαρά στη γη και στον ουρανόν έκτισαν και μια μεγάλη εκκλησία επ' ονόματι του τρισυποστάτου Θεού. Ο Άγιος επήγε να την ιδή. Μόλις μπήκε στο Άγ. Βήμα και προσευχήθηκε εβγήκε πηγή αγιάσματος και σκορπίσθηκε ευωδία στο Ναό. Η πηγή αυτή σώζεται μέχρι σήμερα.


Ο Διάβολος του στήνει ενέδρα

 Ο Άγιος αφού απεχαιρέτησε τον βασιλέα και τον λαόν έφυγε για την πατρίδα του Καππαδοκία. Στο δρόμο του τον συνάντησε ο διάβολος μετασχηματισμένος σε μορφή ανθρώπου. Εκρατούσε και δύο ραβδιά πάνω στα οποία στηριζόταν σαν γέρος. Φαινόταν μάλιστα σαν νικημένος και καταφρονημένος στρατιώτης. Είπε λοιπόν με ταπείνωσιν προς τον Άγιον: «Χαίρε Γεώργιε». Ο Άγιος αμέσως αντελήφθη ότι επρόκειτο περί διαβόλου και του είπε: «Ποιος είσαι και πως με ξέρεις; Εάν δεν ήσουνα πονηρός διάβολος δεν θα ημπορούσες να με ξέρης, εφ' όσον ποτέ δεν μ' έχεις ξαναδεί». Ο διάβολος είπε: «Πώς τολμάς να υβρίζης τους Αγγέλους του Θεού και ρωτάς ποιος είμαι εγώ; Μάθε να μιλάς καλά». Ο Άγιος τότε απεκρίθη: «Αν είναι έτσι όπως μου τα λες και είσαι Άγγελος ακολούθησέ με. Αν όμως είσαι πνεύμα πονηρόν να μην μετακινηθής από τη θέση σου». Μόλις ετελείωσε τον λόγο του αυτό ο Άγιος, ο διάβολος βρέθηκε δεμένος και εφώναξε δυνατά: «Αλλοίμονόν μου! Τι κακή ώρα ήταν αυτή που σε συνάντησα! Τι κακόν έπαθα να πέσω στα χέρια σου ο ταλαίπωρος!».

Ο Άγιος βεβαιώθηκε ότι ήταν πνεύμα πονηρόν και του είπε: «Σε ορκίζω στο Θεό, να μου πης τι επρόκειτο να μου κάνης». Και ο δαίμονας είπε: «Εγώ, Γεώργιε, είμαι από το δεύτερον τάγμα του σατανά και όταν ο Θεός έκαμε τον ουρανόν και διεχώριζε την γην από τα ύδατα ήμουνα παρών. Εγώ έκαμα φοβερές βροντές και αστραπές, εγώ έδεσα κεφαλές και τώρα εξ αιτίας της υπερηφάνειάς μου κατάντησα κάτω στον Άδη και έγινα δαίμονας.  Αλλοίμονόν μου, Γεώργιε, γιατί ζήλεψα την χάριν που σου δόθηκε και ήλθα να σε παραπλανήσω να με προσκυνήσης. Αλλά επλανήθηκα και απατήθηκα. Αλλοίμονόν μου τι κακόν εζήτησα να πάθω και δεν ημπορώ να λυθώ! Σε παρακαλώ, Γεώργιε, ενθυμήσου την προηγούμενή μου ευτυχία και μην με αφήσης να επιστρέψω στην άβυσσον γιατί σου τα είπα όλα». Τότε ο Άγιος αφού ύψωσε τα χέρια στον ουρανόν είπε: «Σ' ευχαριστώ, Κύριέ μου, διότι μου παρέδωκες στα χέρια μου τον πονηρόν δαίμονα, ο οποίος πρόκειται να σταλή σε σκοτεινόν τόπον για να τιμωρήται αιώνια». Μόλις είπε αυτά ο Άγιος επετίμησε και απέλυσε το πονηρόν πνεύμα.
Έκτοτε ο Άγιος προεγνώρισεν ότι είναι θέλημα Θεού να μαρτυρήση για την αγάπη του Χριστού. Έτσι επήγε στον Διοκλητιανόν όπου με θάρρος διεκήρυξε την πίστιν του και εμαρτύρησε δίνοντας το αίμα του για την αγάπη του Χριστού.

Περί των θαυματουργών εικόνων του Αγίου Γεωργίου εν τη Ιερά Μονή του Ζωγράφου εν Αγίω Όρει ευρισκομένων

α) Περί της εκ της Μονής Φανουήλ θαυμασίως μεταφερθείσης

Επί της βασιλείας του Λέοντος Σοφού (886-912) ήσαν τρεις γνήσιοι αδελφοί, Μωϋσής, Ααρών και Βασίλειος και η καταγωγή τους ήταν από την μεγαλούπολι Λιγχίδα η οποία μετωνομάσθηκε αργότερα σε Όχριδα. Αυτοί λοιπόν απεφάσισαν να εγκαταλείψουν τον κόσμον, τον πλούτον, την δόξαν και να πάρουν το Αγγελικό Σχήμα. Έφθασαν στο Άγιον Όρος και αφού βρήκαν ήσυχον τόπον κατεσκεύασαν τρεις σκηνές όπου έμειναν γι' αρκετό διάστημα και συνηντώντο μόνο την Κυριακήν. Διεδόθη λοιπόν η φήμη της αρετής τους και γι' αυτό  πολλοί προσήρχοντο κοντά τους και δεν έφευγαν.
 Βρήκαν και ένα χώρο όπου έκτισαν Μοναστήρι. Αφού έκτισαν και τον Ναόν εσκέπτοντο πώς να τον ονομάσουν. Άλλοι έλεγαν να τον αφιερώσουν στον Άγιο Νικόλαο, άλλοι στον Άγιο Κλήμεντα Αρχιεπίσκοπον Αχρίδος που ήταν και συμπατριώτης τους και ο καθένας λοιπόν ήθελε να δώση στο ναό το όνομα του Αγίου που έτρεφε μεγαλυτέραν ευλάβειαν. Επειδή λοιπόν δεν συμφωνούσαν απεφάσισαν να προσφύγουν δια της προσευχής στο Θεό και να δεηθούν ώστε Αυτός να αποφασίση και διατάξη σε ποιόν από τους Αγίους Του θα αφιερώσουν τον Ναόν και ποια εικόνα θα ζωγραφίσουν στην σανίδα που ετοίμασαν. Προσευχήθηκαν λοιπόν και οι τρεις ο καθένας στο ησυχαστήριό του. Κατά την διάρκεια που προσηύχοντο διεχύθη από τον νεόκτιστον Ναόν ένα ασυνήθιστον φως λαμπρότερον από τις ακτίνες του ηλίου γύρω από τα κελλιά των μοναχών. Οι μοναχοί κατελήφθησαν από φόβον και απορία και έμειναν προσευχόμενοι ολόκληρη την νύκτα.

Την επομένη το πρωί όταν κατέβηκαν οι μοναχοί στην Εκκλησίαν είδαν με θαυμασμό ότι στη σανίδα που ετοίμασαν να ζωγραφίσουν, εζωγραφήθη η εικόνα του Αγ. Μεγαλομάρτυρος και Τροπαιοφόρου Γεωργίου. Απ' αυτήν μάλιστα έβγαινε η λάμψις που εφώτιζε τα ταπεινά ησυχαστήρια. Έτσι λοιπόν αφιερώθη η εκκλησία στον Άγιο Γεώργιον και η Μονή ωνομάσθη του Ζωγράφου.

Η θαυματουργική εικόνα υπήρχε στην Μονή του Φανουήλ που βρίσκεται στη Συρία κοντά στη Λύδδα. Κατά την μαρτυρία του Καθηγουμένου της Μονής Φανουήλ, Ευστρατίου, όταν κάποτε ο Θεός ηθέλησε και δικαίως, να τιμωρήση την Συρία και να την παραδώση στους Σαρακηνούς, η ζωγραφιά της εικόνος ξαφνικά απεχωρίσθη από την σανίδα και αφού ανυψώθη κρύφτηκε σε άγνωστον μέρος. Οι μοναχοί τότε επειδή εφοβήθηκαν και ελυπήθηκαν από το θαύμα, αφού εγονάτισαν προσηύχοντο στο Θεό θερμά και με δάκρυα και τον παρακαλούσαν να τους αποκαλύψη που εκρύβη το πρόσωπον του Αγ. Μεγαλομάρτυρος και Τροπαιοφόρου Γεωργίου. Ο Πανάγαθος Θεός άκουσε την δέησιν των Μοναχών γι΄αυτό και παρουσιάσθηκε στον Καθηγούμενον Ευστράτιον ο Άγ. Γεώργιος, ο οποίος του είπε: «Μη λυπείσθε για μένα. Εγώ βρήκα για τον εαυτόν μου Μονήν της Παναγίας στον Άθω. Εάν θέλετε σπεύσετε και σεις προς τα εκεί γιατί η οργή του Κυρίου είναι έτοιμη να πέση στην διεφθαρμένη Παλαιστίνη και σχεδόν σ' όλη την οικουμένη εξ αιτίας των αμαρτιών των Χριστιανών».

Αφού συνεκέντρωσε όλους τους Μοναχούς ο Καθηγούμενος τους ανακοίνωσε τα συμβάντα. Έπειτα εκάλεσε και τους εγκρίτους της πόλεως Λύδδης, τους ανήγγειλε τα όσα συνέβησαν περί της αγίας εικόνος και τους παρήγγειλε τα εξής: «Εμείς φεύγουμε για την αγία Πόλιν της Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσουμε τον Άγιον Τάφον του Κυρίου και ας γίνη το θέλημά Του. Εσείς εγκατασταθήτε στη Μονή για να την προφυλάξετε.

Με δάκρυα και με λύπη έπειτα ξεκίνησαν. Αφού έφθασαν στην Ιόππη βρήκαν πλοίον και ανεχώρησαν για το Όρος Άθω. Ύστερα από αρκετές ημέρες έφθασαν και επήγαν στην Μονή Ζωγράφου. Όταν μπήκαν στο Ναό, προς θαυμασμόν και έκπληξίν τους, είδαν την ζωγραφιά του Αγ. Γεωργίου, που είχαν στη Μονή Φανουήλ, νάναι προσκολλημένη χωρίς καμμιά αλλοίωσιν σε μια νέα σανίδα. Τότε με συγκίνησι και δάκρυα εγονάτισαν μπροστά στην εικόνα και έλεγαν: «Γιατί μας προξένησες τόση λύπη, Μεγαλομάρτυς Γεώργιε;» Οι Μοναχοί της Ζωγράφου απορούσαν, γιατί συνέβαιναν όλα αυτά τα παράξενα. Όμως εκείνοι τους διηγήθηκαν τα συμβάντα και όλοι εδόξαζαν ολοψύχως τον Κυρίον και τον Άγ. Γεώργιον. Τον Καθηγούμενον Ευστράτιον τον έκαμαν Ηγούμενόν τους.

 Από τότε άρχισαν να γίνωνται από την αγίαν εικόνα πολλά θαύματα γι' αυτό και ο κόσμος επήγαινε στη Μονή Ζωγράφου, να προσκυνήση τον Τροπαιοφόρον Γεώργιον. Η φήμη των θαυμάτων έφθασε μέχρι και τον βασιλέα Λέοντα Σοφόν, ο οποίος ήτο πολύ ευσεβής. Μάλιστα απεφάσισε να πάη αυτοπροσώπως στο Άγιον Όρος για να προσκυνήση και να ευφρανθή πνευματικώς με τις ψυχωφελείς συζητήσεις που θα έκανε με τους ασκητάς Μωϋσή, Ααρών και Βασίλειον που έγιναν ξακουστοί για την αρετή τους. Ύστερα από τον Λέοντα επεσκέφθη την Μονή και ο βασιλιάς των Βουλγάρων Ιωάννης από το Τίρνοβον. Με την πλουσία βοήθεια αυτών άρχισε να κτίζεται η μεγαλοπρεπής Μονή του Ζωγράφου. Αργότερα η Ιερά Μονή κατεδαφίσθη από τους βαρβάρους και τους πειρατές. Η υφιστάμενη Μονή κτίσθηκε από τον Ηγεμόνα της Μολδαυΐας Στέφανον.

Η αγία εικόνα έχει μέχρι σήμερα το άκρον του δακτύλου ενός Επισκόπου που χαρακτηριζόταν για την ολιγοπιστίαν του ως προς την θαυματουργικήν δύναμι της εικόνος. Ο Επίσκοπος αυτός καταγόταν, κατά την παράδοσι, απ' τα Βοδενά (Έδεσσα) και όταν άκουσε για τα θαύματα της εικόνος θέλησε μαζί με την συνοδεία του να πάη να διαπιστώση εάν πράγματι ήσαν αληθινά τα όσα διεδίδοντο ή ήσαν εφευρέσεις των Μοναχών, για λόγους φιλοχρηματίας. Όταν έφθασε στο Άγιον Όρος επήγε και στην Μονή του Ζωγράφου όπου οι εκεί Μοναχοί τον υποδέχθηκαν με την πρέπουσαν τιμήν. Εν συνεχεία τον ωδήγησαν στον Ναόν για να προσκυνήση τον Άγ. Γεώργιον. Αλλ' ο Επίσκοπος αντί να φανή ταπεινός και σεμνός εξ αιτίας και του επισήμου σχήματός του εφάνη υπερήφανος και ολιγόπιστος. Αφού με αδιαφορία είδε τον Ναόν στάθηκε μπροστά στην εικόνα του Αγ. Γεωργίου και με αλαζονικόν ύφος είπε προς τους Μοναχούς: «Ώστε αυτή είναι η θαυματουργός εικόνα του Αγ. Γεωργίου;». Και άγγιξε με τον δάκτυλόν του την παρειά του Αγίου. Αμέσως όμως το δάκτυλόν του εκόλλησε στην εικόνα και μάταια προσπαθούσε να τον ξεκολλήση. Η αγωνία του και ο φόβος του εμεγάλωνε όσο αγωνιζόταν και εδοκίμαζε να τον ξεκολλήση. Κάθε φοράν που προσπαθούσε να το αποχωρήση από την εικόνα ένοιωθε και πόνους γιατί το δάκτυλό του είχε κολλήσει πολύ δυνατά. Στο τέλος ο δυστυχής Επίσκοπος δέχθηκε, παρά την θέλησίν του, να του κόψουν ύστερα από επέμβασιν τον δάκτυλόν του και έτσι έμαθε καλά εξ ιδίας πείρας την γνησιότητα, την αλήθεια και την δύναμιν των θαυμάτων του ενδόξου Τροπαιοφόρου Γεωργίου.

Η εικόνα του Αγ. Γεωργίου είναι στολισμένη με αργυρούν ένδυμα το οποίον κατεσκευάσθη στην Πετρούπολι, τη ευλογία του Μητροπολίτου Σεραφείμ, καθώς αναγράφεται και στο κράσπεδον του κάτω μέρους του ενδύματος. Η αγιογράφησις της εικόνος είναι Βυζαντινή, αλλά εξ αιτίας της παρόδου του χρόνου είναι σκοτεινή.


β) Περί της εικόνος που ήλθε μέσω θαλάσσης από την Αραβίαν

Υπάρχει κοντά στον κίονα του αριστερού χορού που ευρίσκεται η εικόνα του Αγ. Γεωργίου η εξής χειρόγραφος διήγησις.

Η αγία εικόνα ήλθε από την Αραβίαν και βρέθηκε στο λιμάνι της Μονής Βατοπαιδίου. Η απροσδόκητη άφιξις της εικόνος προκάλεσε ταραχή και θόρυβον στο Άγ. Όρος. Διότι η φήμη ξαπλώθηκε γρήγορα και συνέρρεαν μοναχοί απ' όλα τα Μοναστήρια για να προσκυνήσουν την αγίαν εικόνα που με θαύμα εφανερώθη στο λιμάνι. Μάλιστα κάθε Μοναστήρι επεδίωκε ν' αποκτήση τον θησαυρό αυτό και οι Γέροντες ηρνούντο να την δώσουν στην Μονή Βατοπαιδίου. Τελικά απεφάσισαν να βάλουν κλήρον και να δεχθούν την απόφασι της αγίας εικόνος. Πράγματι επήραν ομοφώνως απόφασιν όλοι οι Γέροντες να φορτώσουν την εικόνα, σ' ένα ξένο και άγριο νέο ημίονο που δεν ήξερε τους δρόμους και τα Μοναστήρια και αφού τον αφήσουν ελεύθερον να τον ακολουθήσουν από μακρυά. Εκεί που θα εσταματούσε θα έπρεπε να μείνη η ιερά εικόνα. Έτσι και έγινε. Αφού ωδήγησαν τον ημίονο στο δρόμο Θεσσαλονίκης - Αγίου Όρους τον άφησαν στην θέλησί του. Και ο ημίονος με αργό και ισόμετρο περπάτημα σαν να ένοιωθε ότι μετέφερε ιερό φορτίο επέρασε από δύσβατους τόπους, δάση και υψώματα και έφθασε στη Μονή Ζωγράφου και στάθηκε ακίνητος σ' έναν ωραιότατον λόφον.

Μ' αυτό τον τρόπο επληροφορήθησαν όλοι ότι η θέλησι του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου ήταν να μείνη η ιερή του εικόνα στη Μονή Ζωγράφου. Όλοι οι Μοναχοί δέχθηκαν στη Μονή με χαρά και με πνευματική πανήγυρι την ιερή εικόνα και την ετοποθέτησαν στον κίονα του αριστερού χορού. Ο ημίονος που μετέφερε των αγίαν εικόνα μόλις του την ξεφόρτωσαν εξέπνευσε και τον έθαψαν στον τόπον εκείνον. Σε ανάμνησι για τον ερχομό της ιερής εικόνος του Αγ. Γεωργίου έκτισαν στον λόφο ένα κελλί και μικρή εκκλησία στο όνομα του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου.


γ) Περί της αγίας εικόνος που αφιέρωσε ο Ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας Στέφανος

Στον βορειοδυτικό κίονα, στον οποίο στηρίζεται και ο τρούλλος, είναι ανηρτημένη και άλλη εικόνα του Αγ. Γεωργίου, για την οποίαν υπάρχει η εξής χειρόγραφος διήγησις στη Μονή Ζωγράφου.

 Ο Ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας Στέφανος είχε, ως γνωστόν, συνεχώς πολέμους με τους Τούρκους. Κάποτε συνεκεντρώθησαν τα τούρκικα ασκέρια, που ήσαν αναρίθμητα, αποφασισμένα να τον αφανίσουν. Όταν είδε ο Στέφανος το πλήθος του εχθρού εφοβήθη. Αμέσως όμως συνήλθε και με θερμή προσευχή κατέφυγε στον Κύριον τον Θεόν και επεκαλέσθη με δάκρυα την βοήθειάν του. Με την εκ βάθους καρδίας προσευχήν του απεκοιμήθη. Μόλις τον επήρε ο ελαφρός ύπνος του εμφανίσθηκε ο Μεγαλομάρτυς Γεώργιος που τον περιέλουζε ένα λαμπρό και θαυμάσιον φως, τα μάτια του άστραφταν και η ουράνια δόξα τον περιέβαλλε. Ο Στέφανος αν και εκοιμόταν εφοβήθη και ετρόμαξε. Τότε ο Άγιος του είπε: «Έχε θάρρος στον Κύριό σου και μη φοβάσαι το πλήθος αυτό. Αύριον συγκέντρωσε όλο το στράτευμά σου και οδήγησέ το εναντίον των εχθρών του Χριστού με φωνές πανηγυρικές και σάλπιγγες και θα ιδής την δύναμι του Θεού μας που πάντα σε βοηθεί. Γι' αυτό τον λόγο στάθηκα εδώ, για να σου αποκαλύψω ποιος θα νικήση και να σου αναφέρω ότι η δύναμις του Θεού είναι μαζί σου και ότι ακόμη και εγώ θα σε βοηθήσω στη μάχη αυτή. Για όλα αυτά ανακαίνισε την Μονή Ζωγράφου που είναι αφιερωμένη στ' όνομά μου, και που ερημώθηκε. Στείλε μάλιστα και την ιδική μου εικόνα που έχεις μαζί σου».

Ο Στέφανος επήρε θάρρος από την εμφάνισι του Αγίου και ακόμη από την υπόσχεσι που του έδωσε ότι θα τον εβοηθούσε, θεία χάριτι. Αφού μάλιστα έφερε και την αγία εικόνα μαζί του με την φωνή των σαλπίγγων επέπεσε ξαφνικά σαν λαίλαπας δυνατός στον όγκο των Οθωμανών και τους συνέτριψε χωρίς χρονοτριβή και τους διέλυσε. Ύστερα απ' ολίγον καιρό έστειλε και την αγίαν εικόνα στο Άγιον Όρος και ανακαίνισε την Μονή Ζωγράφου, σύμφωνα με την θέλησιν του Αγίου, αφού αφιέρωσε σ' αυτή και πολλά αφιερώματα.

 Κάποιος Ρώσσος συγγραφέας αναφερόμενος στην αγία εικόνα του Αγ. Γεωργίου γράφει τα εξής: «Κατά τον 15ον αιώνα εφάνη και άλλος ευεργέτης της Μονής Ζωγράφου ο Στέφανος που ήταν επίσημος Ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας, ο οποίος ηγωνίσθη πολλές φορές εναντίον των Οθωμανών πάντοτε τροπαιοφόρως.  Όταν τον περικύκλωσαν κάποτε αμέτρητα πλήθη εχθρού σκεφτόταν με ποιο τρόπο θα ημπορούσε να σώση τους περιβόλους του φρουρίου. Τότε φάνηκε πάνω στο τείχος η μάνα του, η οποία του είπε: «Δεν θα επιτρέψω ποτέ στους εχθρούς σου να ανοίξουν τις πύλες του φρουρίου σου. Εάν δεν νικήσης και δεν ημπορέσης να αντισταθής σ' αυτούς στο πεδίον της μάχης, ελάχιστη ελπίδα σου απομένει για τους περιβόλους».

Εκείνο λοιπόν το βράδυ εφάνη ο Άγ. Γεώργιος προς τον συγχυσμένο ηγεμόνα Στέφανον και του υπεσχέθη την νίκην. Επίσης τον διέταξε ν' αποστείλη την αγίαν εικόνα που είχε πάντοτε μαζί του ο Στέφανος στην Μονή Ζωγράφου, και να την ανακαινίση γιατί ήδη ήταν ερημωμένη. Η νίκη έστεψε τα όπλα του ηγεμόνος που κατετρόπωσε τον εχθρόν. Ο Στέφανος εξεπλήρωσε την εντολή του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου και την εικόνα απέστειλε και την Μονή μεγαλοπρεπώς ανακαίνισεν.

Και οι τρεις εικόνες του Αγίου Γεωργίου είναι περιβεβλημένες με ωραιότατα αργυρά ενδύματα που είναι κοσμημένα με πολύτιμους λίθους. Μάλιστα όλος ο διάκοσμός τους ετεχνουργήθη στη Ρωσία.

Περί της θαυμαστής εικόνος του αγίου Γεωργίου που βρίσκεται στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος.

Στον Άγιον Όρος σώζεται η αρχαία προφορική παράδοσις και για την αγίαν εικόνα που υπήρχε κατά τους χρόνους των ασεβών και κακοδόξων εικονομάχων που με βασιλικά διατάγματα εκαίοντο οι άγιες και σεβαστές εικόνες.

Στα χρόνια εκείνα λοιπόν οι υπηρέται του παρανόμου βασιλιά ερευνούσαν και προσπαθούσαν να βρίσκουν τις άγιες εικόνες για να τις συντρίβουν και να τις ρίχνουν στη φωτιά. Βρήκαν λοιπόν και την αγία αυτήν εικόνα και την έρριξαν στη φωτιά για να καή. Αλλά μάταια εκοπίαζαν οι ανόητοι, διότι η αγία εικόνα έμεινε άφλεκτος μέχρι που έσβησε τελείως η φωτιά. Οι εικονομάχοι όταν είδαν ότι ελάχιστα η φωτιά επείραξε τα ενδύματα του Αγίου και το πρόσωπόν του τίποτα δεν έπαθε, εξεπλάγησαν. Ένας μάλιστα περισσότερον ασεβής έμπηξε μαχαίρι στο πηγούνι του Αγίου και αμέσως έτρεξε αίμα καθαρόν. Τότε όλοι όσοι είδαν το θαύμα έφυγαν ο καθένας για το σπίτι του. Ένας ευσεβής χριστιανός αφού παρέλαβε την αγίαν εικόνα και ήλθε στον γιαλόν, προσευχήθηκε θερμά προς τον Κύριον για να σταματήση η φρικτή θύελλα της εικονομαχίας. Έπειτα αφού εγύρισε προς την αγίαν εικόνα είπε: «Μεγαλομάρτυρα του χριστού Τροπαιοφόρε Γεώργιε, Συ ο οποίος και στη ζωή αλλά και μετά θάνατον έκαμες τόσα πολλά θαύματα και που μόλις τώρα άφησες άφλεκτον την αγία σου εικόνα, διεφύλαξε και τώρα αυτήν και από την θάλασσα και μετέφερέ την όπου συ γνωρίζεις και επιθυμείς προς δόξαν του Θεού μας». Και μόλις ετελείωσε έβαλε την εικόνα στη θάλασσα.
 Ο Χριστιανός εκείνος έφυγε. Ο Μεγαλομάρτυς Γεώργιος εφρόντισε ώστε η αγία του εικόνα να φθάση στο Άγιον Όρος όπου και άλλες εικόνες η θεία Πρόνοια ωδήγησε. Η εικόνα ετοποθετήθη κοντά στην Μονή Ξενοφώντος όπου έρρεαν τα ιαματικά όξινα νερά. Υπήρχε μάλιστα εκεί ένα Μονύδριον αφιερωμένο στον Μεγαλομάρτυρα Δημήτριον. Ακόμη σώζεται ο ναΐσκος αυτός όπου οι μοναχοί όταν είδαν την εικόνα του Αγ. Γεωργίου την μετέφεραν εκεί γεμάτοι χαρά και ευλάβειαν. Ύστερα έκτισαν Ναόν κοντά στο ναΐδριον. Όταν αυξήθηκαν οι μοναχοί και εμεγάλωσε και η Μονή ωνομάσθη του Αγ. Γεωργίου. Οι Μοναχοί εορτάζουν καθημερινώς μαζί με τον Άγιον Γεώργιον και τον Μεγαλομάρτυρα Δημήτριον και τους μνημονεύουν κατά τας απολύσεις των ακολουθιών.

Η αγία εικόνα ευρίσκεται στον μεγάλον Καθολικόν νέον Ναό του Αγίου Γεωργίου στον ανατολικό κίονα του δεξιού χορού και έχει ζωγραφισμένο ολόσωμο τον Μεγαλομάρτυρα και σε ένδειξι του θαύματος φέρει και την πληγή στο πηγούνι και το αίμα του είναι πηγμένο σ' αυτήν. Μέχρι σήμερα το θαυμαστό φαινόμενο κηρύττει περίτρανα τα πάμπολλα θαύματα που επετέλεσε και επιτελεί ο Άγιος Μεγαλομάρτυς και Τροπαιοφόρος Γεώργιος.

Η μνήμη του εορτάζεται την 23ην Απριλίου.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ  Ήχος δ'
Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής, και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ
Ήχος δ'. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ

Γεωργηθείς υπό Θεού ανεδείχθης, της ευσεβείας γεωργός τιμιώτατος, των αρετών τα δράματα συλλέξας σ' εαυτώ, σπείρας γαρ εν δάκρυσιν, ευφροσύνη θερίζεις. αθλήσας δε δι' αίματος, τον Χριστόν εκομίσω και ταις πρεσβείαις Άγιε ταις σαις, πάσι παρέχεις, πταισμάτων συγχώρησιν.


               ΕΚΔΟΣΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ  "Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ"