ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ: https://drive.google.com/folderview?id=0B2R6tNC3qVhKako0Mm5FRkxqcWc&usp=sharing

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013


Χρυσόστομος Σμύρνης, 

κήρυξ Οικουμενισμού (2)



ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ   
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ  ΣΜΥΡΝΗΣ:


Ο ΠΡΩΤΟΣ ΦΛΟΓΕΡΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ

ΤΗΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ  
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ





Β΄ ΜΕΡΟΣ


Συνεχίζουμε τὴν ἀνάρτηση ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ. 
Τὸ Β΄ μέρος περιλαμβάνει τὶς σελ. 123-136.



Ὅμως θά ἔλθωμε καί στίς ἑπόμενες ἐπιστολές καί λόγους του, διότι καθῆκον μας εἶναι νά παρουσιάσωμε ὅλα τά «πιστεύω»   τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης, ἀπό τά ἴδια του τά λόγια, ὥστε νά φανῆ ὁ σκοπός αὐτῶν πού τόν ἁγιοποίησαν. Ἀναφέρουμε λοιπόν, ὅπως τόν παρουσιάζει ἡ ἐφημερίδα «Ἐκκλησιαστική Ἀλήθεια», (ἐπίσημη ἔκδοσι τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν) ἕναν ἐπικήδειο λόγο τοῦ Χρυσοστόμου Καλαφάτη, τόν ὁποῖο ἐξεφώνησε στήν κηδεία ἑνός Ἀγγλικανοῦ ἐπισκόπου, ὁ ὁποῖος ἐρχόταν στήν Σμύρνη διά νά χρίση τά παιδιά τῶν Ἄγγλων μέ τό ἀγγλικανικό μῦρο! Ὁ ἐπίσκοπος αὐτός ἦτο ὁ Γιβραλτάρης Οὐΐλλιαμ Κόλλενς καί ἀπέθανε στό πλοῖο ἐνῶ ἔπλεε πρός τήν Σμύρνη:

«Μία εἰδική περίπτωση θανάτου ἑνός Ἀγγλικανοῦ Ἐπισκόπου γνωστοῦ στήν ἐποχή του γιά τίς ἐπαφές του μέ τούς Ὀρθοδόξους ἦταν ἐκείνη τοῦ Γιβραλτάρης Οὐΐλλιαμ Κόλλενς πού ἀπέθανε στίς 13 Μαρτίου 1911 πάνω στό ἀτμόπλοιο «Σαγαλιέν».  Ἔφθασε ἐκεῖ ὁ Ἀγγλικανός Ἐπίσκοπος γιά νά χρίσει τούς Ἀγγλόπαιδας  τῆς Σμύρνης, ἀλλά τό μοιραῖον τέλος του συνέβη προτοῦ ἀκόμα πατήσει τό πόδι του στήν Σμύρνη. Ἡ κηδεία του καί ὁ ἐνταφιασμός του ἔγιναν στήν Ἀγγλικανική Ἐκκλησία στήν Πούντα τῆς Σμύρνης. Στήν κηδεία παρέστη καί ὁ Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος Σμύρνης Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἐξεφώνησε περίφημο ἐπικήδειο λόγο. Τόν λόγο αὐτό, πού εἶναι ἕνα κείμενο μέ ξέχωρο θεολογικό καί λογοτεχνικό ὕφος παραθέτω πιό κάτω.

«Ἀμήν, Ἀμήν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ  τόν  λόγον μου ἀκούων καί πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωήν αἰώνιον καί εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλά μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν»  (Ἰωάν. 5,24).

Χριστιανοί μου ἀδελφοί, ὁπόσην ἀθλιότητα καί θλῖψιν καί ἀνωμαλίαν καί ἀταξίαν ἔφερεν ἡ ἁμαρτία εἰς τόν κόσμον. Ἐξ οἴων καί οἶα παριστάμεθα μάρτυρες καί θεαταί.  Ἀνεμένομεν τόν ἐν Χριστῷ ἀδελφόν νά ἔλθῃ κομίζων τήν ζωήν τήν ἐν Χριστῷ, τήν σφραγίδα τῆς δωρεᾶς, τό χρῖσμα τό ἅγιον εἰς τά νεαρά τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, καί ἐδεξάμεθα αὐτόν φεῦ! νεκρόν καί ἀναίσθητον λάφυρον τοῦ θανάτου.

Βεβαίως τήν ἀθλιότητα ταύτην καί ἠθικήν ἀταξίαν καί δυσαρμονίαν δέν ἐδημιούργησεν ὁ Θεός·  ταύτης δημιουργός εἶναι ἡ προπατορική ἁμαρτία.  Ὁ Θεός ἔπλασε τά πάντα καλά λίαν, ἀλλ' εἰσῆλθεν ἡ ἁμαρτία καί διά τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καί διά τοῦτο ἀπό τοῦ ἑνός ἄκρου τοῦ κόσμου ἕως τοῦ ἄλλου ἡ ἱστορία τῶν ἀνθρώπων, ἡ ἱστορία τῶν οἰκογενειῶν, ἡ ἱστορία τῶν λαῶν, ἡ ἱστορία ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος δέν εἶναι ἄλλο τι εἰ μή ἱστορία πόνου, θλίψεως, δυστυχίας καί θρήνων, καί ὅλοι εἴμεθα ἠναγκασμένοι νά βαστάζωμεν τήν κατάστασιν ταύτην, τήν ὁποίαν δέν δυνάμεθα νά μεταβάλωμεν.

Περικυκλοῦμεν μέ ὑγρούς τούς ὀφθαλμούς καί καταβιβάζομεν μέ τρεμούσας ἐκ τῆς συγκινήσεως τάς χεῖρας τόν σεπτόν τοῦτον νεκρόν ἐργάτου τοῦ Κυρίου, καίτοι γνωρίζομεν ὅτι καί τό ν' ἀποθάνῃ τις εἶναι τόσον φυσικό ὅσον καί τό νά γεννηθῇ, καί ὅτι πᾶν ὅ,τι ἐγεννήθη θ' ἀποθάνῃ, πᾶν ὅ,τι ἤνθησε θά μαραθῇ, πᾶν ὅ,τι ὑψώθη θά πέσῃ, καί περιπλέον καίτοι καλῶς γνωρίζομεν ὅτι, ὅταν κλείωνται οἱ ὀφθαλμοί τοῦ σώματος, ἀνοίγονται οἱ ὀφθαλμοί τῆς ψυχῆς, καί ὅταν φεύγῃ ὑπό τούς πόδας μας ὁ παρών κόσμος, διανοίγονται ἡμῖν νέοι κόσμοι τελειοτέρας καί ὡραιοτέρας καταστάσεως, καί μεταβαίνομεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ἀληθῆ καί βεβαίαν ζωήν, τήν ὁποίαν ἡτοίμασεν ὁ Θεός διά τούς ἀκούοντας τόν λόγον αὐτοῦ καί πιστεύοντας εἰς τό ὄνομα αὐτοῦ καθῶς γέγραπται: «Ἀμήν, ἀμήν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τόν λόγον μου ἀκούων καί πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωήν αἰώνιον, καί εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλά μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν»  (Ἰωάν, 5, 24).

Παρά πάντα ταῦτα τά μεγάλα καί παρήγορα διδάγματα τῆς ἡμετέρας πίστεως ἡμεῖς κλαίομεν ἀπαρηγόρητοι διά τήν βαρεῖαν ἀπώλειαν καί τήν στέρησιν, ἥν ἐπί τῷ θανάτῳ τοῦ ἀειμνήστου τούτου ἀνδρός ἐδοκίμασεν ὄχι μόνον ἡ ἰδία ἐκκλησιαστική αὐτοῦ παροικία, καί ἡ θεοσεβής ποίμνη καί σύμπασα ἡ ἀδελφή Ἀγγλικανική Ἐκκλησία, ἀλλά καί ὅλοι οἱ φίλοι τῆς ἀναμέσον τῶν Ἐκκλησιῶν τοῦ Χριστοῦ εἰρήνης καί τόσον ποθητῆς Ἑνώσεως, ὑπέρ ὧν γίνονται αἱ καθημεριναί δεήσεις τῶν, οὐχί μόνον λόγῳ, ἀλλ' ἔργῳ καί ἀληθείᾳ Χριστιανικῶν καί  Ὀρθοδόξων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν.

Ὁ ἀείμνηστος εἰς τό μέγα τοῦτο ἔργον τῆς εἰρηνεύσεως καί ἑνώσεως ἀναμέσον τῆς Ἀνατολικῆς καί τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας ἀφιέρωσε μεγίστας καί καλλίστας τοῦ ἀρχιερατικοῦ αὐτοῦ βίου προσπαθείας, διότι βαθέως ἐδόνουν καί συνεκίνουν τά μύχια τῆς καρδίας του οἱ συγκινητικοί ἐκεῖνοι λόγοι τῆς μεγάλης ἀρχιερατικῆς προσευχὴς τοῦ Ἰησοῦ πρός τόν οὐράνιόν του Πατέρα, ὅν ἱκέτευε λέγων «Θέλω, πάτερ, ἵνα οὗτοι ἕν ὧσιν... ἵνα ὧσιν ἕν καθώς ἡμεῖς».

Ἐγνώριζε καί ἠσθάνετο εἴπερ τις καί ἄλλος ὁ ἀείμνηστος ὅτι μία τοιαύτη ἕνωσις ἀναμέσον τῆς Ἀνατολικῆς καί τῆς Ἀγγλικανικῆς, ἕνωσις ἐν τῇ μιᾷ καί τῇ αὐτῇ πίστει, μιᾷ καί τῇ αὐτῇ ἐλπίδι, μιᾷ καί τῇ αὐτῇ γνησίᾳ χριστιανικῇ ἀγάπῃ, θ' ἀπέβαινεν ἡ μεγίστη καί ὑψίστη κινητήριος δύναμις τῶν ἁγνοτάτων βουλῶν καί πράξεων διά τήν εὐδαιμονίαν καί εἰρήνην τοῦ σύμπαντος κόσμου.

Πλήν, ἐνῶ ἀνεμένομεν νά ἐναγκαλισθῶμεν αὐτόν καί ἀναπαύσωμεν ἐν τῇ ἀγάπῃ τῶν καρδιῶν μας καί ἑνωτισθῶμεν τῶν βαθέως σοφῶν καί ἐξόχων ἐνδιαφερόντων πάντα ἡμᾶς λόγων τοῦ ἀειμνήστου καί στοχασμῶν περί τοῦ μεγίστου τούτου διά τήν παροῦσαν κατάστασιν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ζητήματος, ζητήματος, τό ὁποῖον δέον ν' ἀποτελῇ τό ὕψιστον ἰδεῶδες, πρός ὅ δέον νά κατευθύνωνται ὅλων ἡμῶν οἱ πόθοι καί αἱ εὐχαί, ἐπέπρωτο νά ὑπουργήσωμεν σήμερον διά τήν αἰωνίαν τοῦ ἀειμνήστου ἀνάπαυσιν καί τήν παρακατάθεσιν τοῦ νεκροῦ σκήνους του ἐν ταῖς ἀγκάλαις τῆς γῆς.

Ἐξ οἶων ὄντως εἰς οἶα μετεπέσαμεν.

Εὐξώμεθα, ἀδελφοί, ὅπως ὁ Θεός τῶν πνευμάτων καί πάσης σαρκός παραλάβῃ παρ' ἑαυτῷ τό ἐκλεκτόν τοῦτο πνεῦμα, τοῦ ὁποίου τό γήινον σκῆνος ἐν μέσῳ ἀλαλήτων στεναγμῶν καί εὐχῶν καταβιβάζομεν σήμερον εἰς τήν γῆν, ὅπως τήν εὐγενῆ καί θεοσεβῆ αὐτοῦ ψυχήν, ἥτις καλῶς ἐδιδάχθη ὅτι «αὕτη ἐστίν ἡ αἰώνιος ζωή, τό νά γινώσκωσι τόν Πατέρα ὡς τόν μόνον ἀληθινόν Θεόν, καί ὅν ἀπέστειλεν οὗτος Ἰησοῦν Χριστόν»  ἀναπαύσῃ ἐν ταῖς σκηναῖς τῶν δικαίων, ἔνθα ἀπέδρα πᾶσα ὀδύνη, θλῖψις καί στεναγμός καί ὅπου εἶναι ἐσπογγισμένον πᾶν δάκρυον καί ὅπου εἶναι ἡτοιμασμένος ὁ τόπος νά μεταβαίνωσι οἱ ἀκούοντες τόν λόγον του, οἱ πιστεύοντες τῷ πέμψαντι τόν υἱόν Σωτῆρα τοῦ κόσμου, καί οἱ γινώσκοντες τόν μόνον ἀληθινόν Θεόν, καί τέλος ὅπως ἀναστήσῃ ἐν τῇ ἀδελφῇ Ἀγγλικανικῇ Ἐκκλησίᾳ καί ἄλλους τῆς σοφίας καί ἀρετῆς καί τοῦ ἱεροῦ ζήλου τοῦ ἀειμνήστου Ἐπισκόπου Γιβραλτάρης, πεπληρωμένους ἐργάτας, ἵνα οὕτως εἰς τοιαύτας ὁσίας καί δεξιάς χεῖρας καταλειπόμενους τό ὡραῖον καί θεοφιλές ἔργον, ὑπέρ οὗ τοσοῦτον ἁγνῶς εἰργάσθη ὁ ἀείμνηστος, προαχθῇ καί στεφανωθῇ διά πλήρους ἐπιτυχίας πρός δόξαν τοῦ ἐν Ὑψίστοις Θεοῦ καί διά τήν ἐπί γῆς εἰρήνην καί διά τήν ἐν τοῖς ἀνθρώποις εὐδοκίαν τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν» (Τεῦχος 1-10-1994).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου