ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ: https://drive.google.com/folderview?id=0B2R6tNC3qVhKako0Mm5FRkxqcWc&usp=sharing

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2015

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ.



Αγαπητοί αδελφοί,

Βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε ότι από σήμερα η σελίδα μας απέκτησε cloud σκληρό δίσκο, μέσω του οποίου μπορείτε να κατεβάζετε  ψυχωφέλημα αρχεία. Η ενέργειά μας αυτή έγινε για να αποφύγουμε σελίδες τύπου scribd, στις οποίες για να κατεβάσεις ένα κείμενο πρέπει να αφιερώσεις πολύ χρόνο. Στο cloud που επιλέξαμε, η ανάγνωση και το κατέβασμα γίνεται με ένα κλίκ του ποντικιού σας.     Η ευλογημένη αρχή γίνεται με την δημοσίευση όλων των τευχών του περιοδικού Αγιορείτης, εκδότης του οποίου ήταν ο μακαριστός πατέρας Θεοδώρητος Μαύρος.

Σύνδεσμος:
https://drive.google.com/folderview?id=0B2R6tNC3qVhKako0Mm5FRkxqcWc&usp=sharing


Σας  ευχαριστούμε πολύ
Γ´ Νηστειῶν.

Τς Σταυροπροσκυνήσεως.


            Οἱ ὀρθόδοξοι, πάροικοι ἐπὶ γῆς ὁδοιποροῦν πρὸς τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ. Ὡς ἄλλο πανδοχεῖο-ὄασι ἀναπαύσεως, εὑρίσκουν ἀναψυχὴν καὶ ἐνίσχυση τὴν ἑορτὴν ταύτην, ὑπὸ τὴν σκιὰ καὶ τὸ φῶς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.
             Πληροῦται χαρᾶς τὸ στόμα καὶ εἰρήνης ἡ ψυχή, ψάλλοντας: Χαῖρε Σταυρὲ Πανάγιε, ἡ ἐλπὶς τῶν ὀρθοδόξων, ἡ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν, τῶν ἀπελπισμένων ἡ ἐλπίς. Χαῖρε Σταυρὲ Τίμιε, τῶν θλιβομένων ἡ ἄνεσις τῶν πολεμουμένων τὸ τεῖχος, τῶν προφητῶν καὶ ἀποστόλων τὸ κήρυγμα. Χαῖρε πευκοκεδροκυπάρισσον Ξύλον, ὅπου ἐσταυρώθη Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, καύχημα μαρτύρων, θεμέλιος Ἐκκλησίας, ἀδυνάτων δύναμις, νοσούντων ἰατρός. Χαῖρε Σταυρέ, πεινώντων ἄρτος, διψώντων πηγή, γυμνῶν πίστεως ἔνδυμα, δένδρον ἀθανασίας, φωτισμὸς θεογνωσίας!
            Μνήμη Σταυροῦ καὶ προσκύνησις Σταυροῦ, ἑορτὴ καὶ εὐλογία. Σταυρός, ἑορτῶν τὸ κεφάλαιον, θησαυρὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τῶν Εὐαγγελίων ὁ Τίμιος μαργαρίτης. Δεῦτε προσκυνήσωμεν, εὐχαριστοῦμεν τὸν φοβεροχάριτον καὶ ὡραιοκόσμητον σταυρόν, ἀσπαζόμενοι μετὰ φόβου καὶ πόθου καὶ πίστεως, διὰ νὰ λάβομε χάριν καὶ συγχώρησιν ἁμαρτιῶν. Μὲ φόβο διὰ τὶς ἁμαρτίες μας, μὲ πόθο καὶ χαρὰ διὰ τὴν σωτηρία μας. Προσκυνήσωμεν, αἰτούμενοι τὴν θεία βοήθεια διὰ νὰ φυλάξομεν τὰς θείας ἐντολάς. Μὲ τὴ ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ἂς ἑτοιμάσωμεν ἑαυτοὺς εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν, ὁμολογοῦντες τὴν ΑΛΗΘΕΙΑΝ τῆς ὀρθοδοξίας, βαστάζοντες τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ “μικροῦ ποιμνίου”, μακρὰν τῆς κοινωνίας τῶν καινοτόμων ποιμένων καὶ τῶν μνημονευόντων αὐτούς. Ἁγνίσωμεν ψυχὴ καὶ σῶμα πολιτευόμενοι σωφρόνως-δικαίως καὶ εὐσεβῶς κοινωνοῦντες τὰ Ἅγια Μυστήρια, Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ. Προσκυνοῦμεν τὸν Σταυρὸν καὶ εἰς μνήμην φέρομεν τὸν θάνατον τοῦ Ἐσταυρωμένου Σωτῆρος ἡμῶν, ποὺ ἐθανάτωσε τὸν θάνατον.
            Φιλάνθρωπε καὶ ἀγαθὲ Δέσποτα, σὺ τοὺς αἰχμαλώτους ἡμᾶς ἐλύτρωσες. Εἰρηνοποιὲ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, τὴν υἱοθεσίαν μᾶς ἐχάρισες. Βασιλεῦ ἀληθῶς καὶ πλούσιε Σωτήρ, σὺ ἐπτώχευσας, διὰ νὰ πλουτίσωμεν μὲ τὴν πτωχεία Σου, τὴν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν μᾶς ἐχάρισες δημιουργὲ τῶν πάντων. Φῶς ἀληθῶς, θεὲ Λόγε καὶ ἀληθῶς ζωὴ σὺ τοὺς νεκρωθέντας ἐζωοποίησας, μᾶς ἐνέδυσες ἀφθαρσίαν. Ἂς προσέχωμεν μήπως κατηγοροῦντες τοὺς χριστοκτόνους, Ἰουδαίους ἑαυτοὺς κατακρίνομεν πράττοντες ὅμοια κατὰ τοῦ Κυρίου ἀναξίως τῆς χριστιανικῆς κλήσεως πολιτευόμενοι. Ὅσον κι᾽ἂν κοπιάσωμεν, ἂν δὲν ἔχωμεν ΑΓΑΠΗ εἰς τὸν πλησίον, ματαίως κοπιῶμεν...
            Ἑορτὴ σήμερον... ἀλλὰ καὶ πᾶσαν ἡμέραν λέγει ἡ Ἁγία Γραφὴ ἑορτὴν ἔχομεν, ὅταν δὲν ἁμαρτάνομεν μὲ ἔργα μὲ λόγια καὶ μὲ λογισμούς.
Ὤ τοῦ φοβεροῦ τρόπου τῆς ΝΙΚΗΣ! Μ᾽αὐτὰ ποὺ νίκησε ὁ διάβολος, μ᾽αὐτὰ ἐνικήθηκε ἀπ᾽τὸν Χριστό. Παρθένος (ἡ Εὔα), ξύλον (ὅπου ἔγινε ἡ παράβασις τῆς ἐντολῆς) καὶ θάνατος (τὸ ἐπιτίμιον). Ἰδοὺ πάλι τὰ αὐτὰ παρθένος, ξύλον, θάνατος, σύμβολα ΝΙΚΗΣ. Ἀντὶ τῆς Εὔας ἡ Θεοτόκος, ἀντὶ τοῦ ξύλου τῆς παρακοῆς, ὁ Σταυρός, ἀντὶ τοῦ θανάτου τοῦ Ἀδάμ, ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ.
Ποῖος λόγος ἀνθρώπινος εἶναι ἄξιος νὰ περιγράψει καὶ νὰ δοξάσει τὰ βασιλικὰ κατορθώματα τοῦ Σωτῆρος; Μὲ τὸν θάνατόν Του μᾶς δώρισε τὴν αἰώνιον Βασιλείαν Του!... Ὁ ἀγὼν τοῦ Δεσπότου καὶ ὁ στέφανος τῆς ΝΙΚΗΣ ἡμέτερος, οἱ ὀρθόδοξοι διὰ τοῦτο ψάλλουν τὴν ἐπινίκιον ὠδήν: “Ποῦ σου, θάνατε τὸ νῖκος; ποῦ σου, ἅδη, τὸ κέντρον;”
Χαῖρε Σταυρέ, τρόπαιον κατὰ δαιμόνων, μάχαιρα κατὰ τῆς ἁμαρτίας. Σταυρὸς τὸ θέλημα τοῦ Πατρός, ἡ δόξα τοῦ Μονογενοῦς, τὸ ἀγαλλίαμα τοῦ Πνεύματος, ἡ ἀσφάλεια τῆς Ἐκκλησίας, τὸ Φῶς πάσης τῆς Οἰκουμένης.
Σταυρός! Τὸ πρὶν ὄργανον καταδίκης καὶ σύμβολον κατακρίσεως, νῦν ὑπόθεσις σωτηρίας. Τοὺς μακρὰν τοῦ Θεοῦ ἀνθρώπους, ἐγγὺς τοῦ Θεοῦ ἐποίησε. Διὰ τοῦ Σταυροῦ τὴν ἀληθινὴν ὁδὸν ἐγνωρίσαμεν, τῆς πλάνης ἐλευθερώθημεν, τὸν ΝΥΜΦΙΟΝ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ΚΑΛΟΝ ΠΟΙΜΕΝΑ ἔχομεν! Οἱ δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ διαβόλου, κατὰ χάριν Θεοί!
Ὅπου θυσία ἐκεῖ ἀναίρεσις ἁμαρτιῶν, ἐκεῖ συμφιλίωσις μὲ τὸν Θεόν ἐκεῖ ἑορτὴ καὶ χαρά!
 Καινὴ καὶ παράδοξη θυσία! Ὁ Αὐτός (ὁ Χριστός) καὶ θυσία καὶ ἱερεύς! Θυσιαστήριον ὁ Σταυρός, Θυσία μὲν κατὰ τὴν σάρκα, ἱερεὺς κατὰ τὸ πνεῦμα. Ἔξω τῆς πόλεως καὶ τῶν τειχῶν ἐσταυρώθη ὁ Κύριος διὰ νὰ πληρωθῆ τό: “ Ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη.” Ὁ Σταυρὸς τὸν κλεισμένον παράδεισο ἤνοιξε. Ο εὐγνώμων ληστὴς ἐπιτιμᾶ τὸν βλασφημοῦντα ἕτερον ληστήν: “Οὐδὲ σὺ φοβῇ τὸν Θεόν, ἄξια ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν”. Βλέπεις τὴν ἐξομολόγησιν τοῦ ληστοῦ; Βλέπεις φιλοσοφία ἐν τιμωρίᾳ καὶ εὐλάβεια ἐν κολάσει; Ὁμολογεῖ διὰ τὸν Χριστόν: “Οὗτος οὐδὲν πονηρὸν ἐποίησε.” Πρῶτον ἐξομολογούμενος ὁ εὐγνώμων ληστής, ἔπειτα λέγει: “Μνήσθητί μου Κύριε, ἐν τῇ Βασιλεία Σου.” Ἡ ἐξομολόγησις τὸν παράδεισον ἤνοιξε. Ὁ ληστὴς ὡς νὰ ἔλεγε· “Βασιλέα τὸν Σταυρωθέντα ὀνομάζω, διότι βασιλέως ἴδιον τὸ ν᾽ἀποθνήσκει διὰ τὸν λαόν του.” Σταυρὸς σύμβολον Βασιλείας!
Ὁ Χριστὸς ὑπὲρ τῶν σταυρωτῶν ἔλεγε: “Πάτερ ἄφες τὴν ἁμαρτίαν, οὐ γὰρ οἴδασι τὶ ποιοῦσι.” Ἂς μιμηθοῦμε κι᾽ἐμεῖς τὸν Σωτῆρα, εὐχόμενοι ὑπὲρ τῶν ἐχθρῶν, τῶν ἀδικούντων, τῶν ὀνειδιζόντων ἡμᾶς.
Ὁ Δαυῒδ ψάλλει: “Ἐσημειώθη ἐφ᾽ἡμᾶς τὸ φῶς τοῦ προσώπου Σου, Κύριε.” Φῶς ὁ Σταυρός! Πρόσωπον τοῦ Πατρός, ὁ Χριστός. Φῶς τοῦ προσώπου, δηλαδὴ τοῦ Κυρίου, ὁ ΣΤΑΥΡΟΣ. Τοῦτον ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι προσκυνοῦν, διὰ τὸν σταυρωθέντα ἐν αὐτῷ, ἑκουσίως Χριστὸν ἐν σαρκί. Πάλι ὁ προφητάναξ Δαυῒδ βοᾶ: “ Ἔδωκας σημείωσιν, τοῦ φυγεῖν ἀπὸ προσώπου τόξου.” Τόξον ἡ πλάνη, τοξότης ὁ διάβολος, βέλη οἱ πονηροὶ λογισμοί, πληγὲς οἱ ἁμαρτίες.
Χαῖρε Σταυρὲ τῶν μετανοούντων, ἀήτητον ὅπλον! Σταυροῦ ὄνομα, ἁγιάζει καὶ γλῶσσα καὶ ἀκοὴ καὶ ὅλον τὸν ἄνθρωπον. Σταυρὸν ὁ φέρων ἐπὶ τῶν ὤμων, μιμητὴς Χριστοῦ γίνεται καὶ συνδοξάζεται μ᾽Αὐτόν. Χαῖρε Σταυρὲ χαριτόβρυτε, εἰς Σὲ τὰς χεῖρας ἁπλώσας ὁ Θεοῦ Υἱὸς καὶ Λόγος ἀγκάλιασε τὸ ἀνθρώπινον γένος καὶ ἐπανέφερε εἰς τὸν ἐπουράνιον Πατέρα. Χαῖρε Σταυρέ, τὸ νικοποιὸν ὅπλον τοῦ θεανθρώπου Χριστοῦ.
“Εὐλογεῖτε Ξύλον, διὰ τοῦ ὁποίου ἔγινε ἡ σωτηρία” ἀναφωνεῖ ὁ Σολομών. Σταυρὸν προσκυνοῦμεν καὶ εἰς μνήμην φέρομεν τοὺς κεκοιμημένους, δεόμενοι ὑπὲρ ἀναπαύσεως αὐτῶν.
Σταυρὸν προσκυνοῦμεν καὶ ὑπὲρ εἰρήνης Ἐκκλησίας εὐχόμεθα, ἵνα τὸ καταστρεπτικὸ πῦρ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀντιμετωπισθῆ καὶ ἐπιλυθεῖ ἐκκλησιαστικῶς-συνοδικά.
Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ-σύμβολον ΝΙΚΗΣ!! ὦ ὄνομα ἱερὸν καὶ μυστήριον, Σταυρὸς Χριστοῦ!! Πηγὴ χάριτος ἀνεκφράστου καὶ θείας δυνάμεως. Χαῖρε Σταυρὲ τοῦ Χριστοῦ, χορηγὲ ἐπουρανίων ἀγαθῶν, ἰατρὲ ἀσθενῶν, ὁδηγὲ μετανοούντων! Προσκυνοῦμεν τὸν Σταυρόν, βαστάζοντες τὸν ἡμέτερον σταυρὸν καὶ νικῶμεν τὸν ἐχθρὸν διάβολον. “Τιμῆς ἡγοράσθητε” λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Τιμὴ, δηλαδὴ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ χυθὲν εἰς τὸν Σταυρόν. Ὁ Σταυρός, τὸ καύχημα τῶν ὀρθοδόξων, τὴν γῆν οὐρανὸν ἐποίησε, τοὺς ἀνθρώπους ἀγγέλους καὶ τὸν θάνατον ὕπνον. Λάλει, εὔχου, δοξολόγησον Θεόν, προσκύνησον τὸν Τίμιον Σταυρόν! “ἔτι λαλοῦντος σου, ὁ Κύριος ἐνώπιόν σου, λέγων: “ Ἰδοὺ πάρειμι” εὐλογῶν σε. Θέλει ὁ φιλάνθρωπος Σωτὴρ τὴν μετάνοια, νὰ φεύγουμεν τὰς ἁμαρτίας καὶ νὰ πράττομε τὶς ἐντολές Του, ἐν τῇ ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ καὶ τότε ... ἀκούει ἡμῶν, ἀναπαύει ἡμᾶς, ἁγιάζει ἡμᾶς.
Ὁ ἀγὼν μὲ τὰ πάθη μας, τὸν κόσμον καὶ τὸν διάβολον, εἶναι αἱματηρὸς καὶ σκληρός, Βλέποντας τὸ τέλος τῆς στενῆς αὐτῆς ὁδοῦ, ὅτι ὁδηγεῖ εἰς τὴν βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, λαμβάνομεν δύναμη ἀπ᾽τὴν ἐλπίδα, προγευόμενοι τὴν Ἀνάστασιν.
Μέγα κήρυγμα ψυχωφελέστατον, ἡ θέα τοῦ Σταυροῦ. Ὅταν βλέπομε Αὐτόν, μᾶς ὑπενθυμίζει τὴν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν ἄνθρωπον. Ποτὲ δὲν πρέπει νὰ ἀπελπιζόμαστε, νὰ μὴν ἁμαρτάνομεν. Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς σταυρώνεται-πεθαίνει ὡς ἄνθρωπος καὶ μᾶς ἐλευθερώνει ἀπ᾽τὴν αἰχμαλωσία τοῦ διαβόλου. Ὁ ἐσταυρωμένος Ἰησοῦς μας, προνοεῖ διὰ ὅλα καὶ ὅλους μὲ τὶς ἀφανεῖς καὶ φανερὲς εὐεργεσίες Του. Ἡ σταυρικὴ ζωὴ τοῦ Εὐαγγελίου, θέλει νὰ σταυρώνουμε κάθε κακὴ ἐπιθυμία μας, κάθε θέλημά μας ποὺ εἶναι ἀντίθετο μὲ τὸ θεῖον θέλημα. Βαστάζοντας ὁ πιστὸς τὸν Σταυρόν τηρῶντας τὶς ἐντολές τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ὑπομένοντας τὸν Γολγοθᾶ τῆς καθάρσεως-φωτισμοῦ-ἁγιασμοῦ, ἀξιώνεται τῆς θέας τοῦ ἀκτίστου φωτός, ποὺ εἶναι αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ θεότης. Διὰ μέσου τοῦ Σταυροῦ -φθάνοντας εἰς τὴν κορυφὴ τῶν ἀρετῶν- γίνεται ὁ φιλόθεος καὶ θεοτοκόφιλος, θεόπτης.
Γιατὶ σημειώνουμε μὲ τὸ δεξὶ χέρι μας τὸ τύπον τοῦ Σταυροῦ εἰς τὸν ἑαυτόν μας; Γιὰ νὰ ἔχομε πάντοτε κατὰ νοῦ τὴν σταυρικὴ θυσία τοῦ Σωτῆρος μας. Γιὰ νὰ εἴμεθα εὐγνώμονες πρὸς Αὐτόν, εὐχόμενοι ἀδιαλείπτως. Γιὰ νὰ μᾶς ὑπενθυμίζει τὸ μυστήριον τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ τὴν θείαν ΑΓΑΠΗΝ πρὸς ἡμᾶς. Γιὰ νὰ ζοῦμε σταυρικὴ ζωὴ ὡς τέκνα φωτός, ἀποστρεφόμενοι κάθε πονηρό-αἰσχρὸ λογισμό, ἵνα ἀξιωθῶμεν ἐν ἡμέρα κρίσεως τῆς δεξιᾶς μερίδος τῶν σωζομένων εἰς δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ ἡμῶν.

ΑΜΗΝ, ΓΕΝΟΙΤΟ!

Γερ. Ἀλύπιος
Ἱ.Κ. Ἁγ. Νικολάου

Καψάλα - Ἅγιον Ὄρος

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

Ἅγιε Γρηγόριε πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.



Ὀρθοδοξίας ὁ φωστήρ, Ἐκκλησίας τὸ στήριγμα καὶ διδάσκαλε, ἱκέτευε διαπαντός, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὁ χαρίσας εἰς ἡμᾶς τοιοῦτον Ἅγιον, διδάσκαλον τῆς Ἐκκλησίας, φωστῆρα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ποιμενάρχη Θεσσαλονίκης.
Ἑπταετὴς ὁ μικρὸς Γρηγόριος ἐδυσκολεύετο εἰς τὰ μαθήματα, ἔβαλε κανόνα εἰς ἑαυτόν του πρὶν ἀρχίσει τὴ μελέτη νὰ κάνει τρεῖς μεγάλες μετάνοιες καὶ προσευχὴ γονυκλινὴς εἰς τὴν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου... Εὗρε τὴν λύσιν παντὸς προβλήματος, ἀγάπησε τὴν Θεοτόκον, τὴν βαστάζουσα τὸν βαστάζοντα πάντα, τὸν Θεάνθρωπον Σωτήρα Ἰησοῦν Χριστόν. Σ᾽Αὐτὴν ἤλπιζε, αὐτὴν ἐπεκαλεῖτο...
        Ἀργότερα ὡς μοναχὸς δύο ἔτη ἐβόα ἀδιαλείπτως: “Φώτισόν μου τὸ σκότος, φώτισόν μου τὸ σκότος.” Τοῦ ἐφάνη ὁ Ἅγ. Ἀπόστολος Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος λέγων: “ Ἀπεστάλην ἀπὸ τὴν Θεοτόκο νὰ σ᾽ἐρωτήσω διατί συνεχῶς κράζεις: Φώτισόν μου τὸ σκότος;” Καὶ ὁ ταπεινὸς Γρηγόριος ἀπαντᾶ: “Τί ἄλλο ἐγὼ ὁ ἁμαρτωλὸς ἔχω ἀνάγκη παρὰ νὰ ἐλεηθῶ καὶ νὰ φωτισθῶ ἀπ᾽τὸν Θεόν;” Ὁ Κύριός μας προσέθετε φωτισμὸ εἰς τὴν ψυχή του, δύναμη λόγου καὶ εὐλογία.
        Ἡ ἐργασία τῆς νοερᾶς, ἀδιαλείπτου Εὐχῆς χαρίζει τὴν ἀγάπη ὅπως καὶ οἱ ἅγιοι λέγουν... Ὅποιος ὡς ἄλλος Φαρισσαῖος πιστεύει ὅτι πορεύεται σωστὰ πρὸς Θεόν, συγκρίνοντας ἑαυτὸν μὲ τοὺς ἄλλους... (καὶ ὄχι μὲ τὸν Θεὸν καὶ τοὺς ἁγίους), ἀγνοεῖ τὴν θεία φώτιση, περιφρονεῖ τὴν σωτηρία του, ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν ΕΥΧΗ (= τὸ μυστικὸ αὐτὸ ὅπλο, ποὺ γίνεται καὶ τροφὴ ψυχῆς καὶ φάρμακα ψυχῆς καὶ παρηγορία-φωτισμὸς ψυχῆς)
        Ἀργότερα ὁ ἅγιος, ὅταν ἀσκήτευε εἰς τὸ ἀσκητήριον τοῦ ἁγ. Σάββα, Ἱ.Μ. Μεγίστης Λαύρας εἶδε ὅραμα ὅτι εἶχε ἕνα δοχεῖο γάλατος καὶ ἀνέβλυζε ὡς πηγὴ μεταβαλλόμενο εἰς εὐωδιάζοντα οἶνον. Ἕνας ἱεροπρεπὴς τοῦ εἶπε: “Διατί ὦ Γρηγόριε, δὲν μεταδίδεις καὶ εἰς ἄλλους καὶ τὸ ἀφήνεις νὰ χύνεται;” Ὅταν ὁ ἅγιος ἀπήντησε, ὅτι δὲν εἶναι ἱκανὸς νὰ διδάσκει καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχουν αὐτοὶ ποὺ τὸ ἔχουν ἀνάγκη, ἤκουσε: “ Ἂν καὶ πρὸς τὸ παρὸν δὲν ζητοῦν αὐτὸ ἐκ πόθου ἐσὺ κάμε τὸ χρέος σου, τὴν καρποφορία ἄφησέ την εἰς τὸν Θεόν, καθ᾽ὅσον γνωρίζεις τὴν παραβολὴν τοῦ κρύψαντος τὸ τάλαντο.”
Ἂς ζητᾶμε λοιπὸν μὲ πόθο λόγον σωτηρίας, λόγον ἀληθείας, λόγον Ὀρθοδοξίας, ἐν τοὺς καιροὺς μάλιστα τῆς παναιρέσεως καὶ ἀποστασίας ὅπου παροικοῦμε. Ἂς μελετοῦμε τὶς ὁμιλίες του καὶ τὰ ἔγα του!
Χαῖρε διδάσκαλε τῆς Ἐκκλησίας, κήρυξ τῆς χάριτος, ἅγιε Γρηγόριε!
Ἐπαληθεύει τὸν προφητικὸν λόγον ὁ ἅγιος: “Καὶ ὁ πραῢς ἔστω μαχητής.” Εἰς τὶς κακοδοξίες τοῦ καλαβροῦ μοναχοῦ Βαρλαὰμ ἀπαντᾶ ἐλέγχοντας κάθε ἑτεροδιδασκαλία καὶ καταφρόνηση τῶν Ἱερῶν Παραδόσεων. Ὑπερμαχεῖ εἰς τὶς πανορθόδοξες συνόδους, λάμπει τὸ Φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας!! Εἰς τὸν αἱρετικὸ Βαρλαὰμ λέγει: “ Ἐφ᾽ὅσον ὑβρίζεις τὴν εὐσέβεια-Ὀρθοδοξία, ἐμένα ὑβρίζεις.”
Μᾶς ἄφησε ἔργῳ καὶ λόγῳ ἀθάνατα κριτήρια καὶ μέτρα πνευματικῶν ἀξιῶν διὰ νὰ γνωρίζουμε καὶ ν᾽ἀκολουθοῦμε τοὺς καλοὺς ποιμένας καὶ ὄχι τοὺς ψευδοδιδακάλους. Διότι αὐτὸ εἶναι ὑπόθεση τῆς σωτηρίας μας. Λέγει ὁ θαυματουργὸς ἅγιός μας: “ Ὅσοι δὲν εἶναι τῆς Ἀληθείας, δὲν εἶναι τῆς Ἐκκλησίας.” Οἱ σημερινοὶ οἰκουμενιστὲς ἐκκλησιαστικοὶ ποιμένες δὲν ὁμολογοῦν τὴν μοναδικότητα τῆς Ἀληθείας, ἀναγνωρίζουν τοὺς αἱρετικοὺς ὡς ἀδελφοὺς καὶ φίλους Θεοῦ, καὶ γίνονται ἔτσι ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ. Πλανῶντες καὶ πλανώμενοι, αἴτιοι ἀπωλείας ἑαυτῶν καὶ ὅσων τοὺς ἀκολουθοῦν μνημονεύοντάς τους.
Ὁ οὐρανὸς γιὰ ὅλα αὐτὰ ἔθεσε τὴν σφραγίδα του μ᾽ἕνα ὅραμα:  Ἔγκλειστος μοναχὸς Ἁγιορείτης -εἶδε τότε- ὅτι εὑρέθη εἰς Σύνοδο Ἀρχιερέων εἰς Ἁγία Σοφία Κων/λεως καὶ ὅτι ὑπεδέχθησαν μὲ τιμὰς τὸν ἅγιον Γρηγόριον καὶ τὸν ἐκάθισαν μεταξὺ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, Μεγάλου Ἀθανασίου, Φωτίου καὶ ἄλλων πατέρων λέγοντες: “Τὰ κατὰ διαφόρους καιροὺς θεολογηθέντα ἀπὸ αὐτοὺς εἰς τοὺς ἐσχάτους χρόνους, ὁ ἅγιος μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, ὀρθῶς ἐξήγησε.”
Οἱ τελευταῖες λέξεις, τοῦ στηρήγματος καὶ διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας, ἁγίου Γρηγορίου ἦτο: “Τὰ ἐπουράνια, εἰς τὰ ἐπουράνια.” Καὶ ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνη, πλημμυρίζοντας τὸ δωμάτιό του Θεῖο Φῶς. Εἰς ὅλη τὴν ἐπίγειον παροικία του, τὰ “ἐπουράνια” ζητοῦσε καὶ πρὸς αὐτὰ ὡδηγοῦσε.
Ἂς κρατήσουμε ἀπ᾽τὰ ἄπειρα δῶρα ποὺ ἔχει ὁ χαριτόβρυτος βίος του, ἀρχίζοντας ἀπ᾽τὴν ἀδιάλειπτη εὐχὴ “Φώτισόν μου τὸ σκότος.” καὶ τὴν προσευχὴ εἰς τὴν Θεοτόκον. Ἔχοντας πάντα τὴν ἐλπίδα μας εἰς τὰ “ἐπουράνια”, διότι ἔτσι δὲν θὰ παρασυρθοῦμε ἀπ᾽τὰ πρόσκαιρα, γήϊνα καὶ ἁμαρτωλά.
        Προσευχή, πίστη ὀρθή (ποὺ μὲ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου, γίνεται βασιλεία οὐρανῶν), ταπείνωση, ὑπομονή, ἁγνότητα, ἐγκράτεια, ἐλεημοσύνη καὶ κυρίως φυλάσσοντες ἑαυτοὺς ἀμόλυντους ἀπὸ τὴν κοινωνίαν κακοδόξων, καταφρονητῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ Ἱερᾶς Παραδόσεως.
        Εἰς καιρὸν τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τὸ “μικρὸν ποίμνιον” σώζεται ἐντὸς τῆς “κιβωτοῦ” (Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας) καὶ ὄχι κοινωνῶντας μὲ συναγωγὲς πονηρευομένων (ποὺ ὄνομα ἔχουν χριστιανῶν, εἶναι ὅμως τόποι διαβόλου)
       

Φώτισόν μου τὸ σκότος Κύριε,
ἅγιε Γρηγόριε πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.



Γερ.  Ἀλύπιος.
Ἱ.  Κελλίον  Ἁγίου  Νικολάου
καὶ  ὁσίου  Νικοδήμου  τοῦ  Ἁγιορείτου.
Καψάλα-­‐  Ἅγιον  Ὄρος. 


Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

ΟΜΙΛΙΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥ ΙΕΡΕΩΣ, ΠΑΤΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΓΓΕΛΑΚΑΚΗ, ΚΥΡΙΑΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2013

Γράμμα εις καρκινοπαθή…



Θεσσαλονίκη
 29-03-14

Θεία Γιούλα,
Εύχομαι το γράμμα τούτο να σε βρίσκει γεμάτη δύναμη και αισιοδοξία σε αυτές τις δύσκολες ώρες. Έμαθα και για το εγγονάκι. Εύχομαι να σας ζήσει και όλα στη ζωή του να του πηγαίνουν κατ’ ευχήν. Ο θείος Παναγιώτης τι κάνει;
Ο λόγος που σου στέλνω αυτό το γράμμα είναι για να μοιραστώ μαζί σου μερικές πολύ σημαντικές σκέψεις.  Όχι με ελαφρά καρδία, αλλά με όλο το σεβασμό που σου αξίζει και έπειτα από πολύωρη σκέψη. Δυστυχώς όμως, θα χρειαστεί να γράψω πολλά γεγονότα από τη ζωή μου και ίσως γίνω κουραστικός κάποια στιγμή, όμως στο τέλος εσύ θα κρίνεις αν τα όσα σου είπα σε εκφράζουν ή όχι.  Το σίγουρο είναι ότι τα γράφω με πόνο και αγάπη, αλλά και κατανόηση προς εσένα και τη δοκιμασία που περνάς.
Γνωρίζω τον πόνο και την οδύνη που νιώθεις, ψυχική και σωματική. Ο φόβος για το αύριο, η μοναξιά (ποιος άραγε μπορεί να καταλάβει το μαρτύριό σου;), οι ναυτίες,  οι εμετοί, οι καμένες φλέβες… Σε νιώθω θεία μου. Μην ξεχνάς ότι έκανα δύο φορές χημειοθεραπείες. Μάλιστα την δεύτερη φορά, οι θεραπείες κρατούσαν μία εβδομάδα συνεχόμενα, μέρα και νύχτα.
Θυμάμαι τότες τις ατελείωτες νύχτες όπου το κρεβάτι έμοιαζε να ανοίγει και να με ρίχνει στην άβυσσο της απελπισίας και της αβεβαιότητας. Τότε, μέσα στους αφόρητους πόνους και την μοναξιά, ήρθε στο μυαλό μου το αμείλικτο ερώτημα: Είμαι 15 χρονών και πιθανόν θα πεθάνω. Δεν θα φτάσω τα βαθιά γεράματα όπως ονειρευόμουν, να βλέπω τα εγγόνια μου να παίζουν στο κήπο. Αν πεθάνω αύριο, τότε ποιο το νόημα της ζωής; Ποιό το νόημα των 15 χρόνων επιβίωσης; Ομολογώ θεία ότι μέχρι τότε ήμουν ΑΘΕΟΣ και δεν είχα καμία πνευματική ανησυχία.
Υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο, ή όταν πεθάνω όλα θα χαθούν; Οι σκέψεις μου, οι ελπίδες μου, οι έρωτές μου, οι φόβοι μου, όλα θα θάβονταν στη γη και στη λήθη μαζί με το κορμί μου; Όμως όχι! Η εκδοχή της αθανασίας ήταν πολύ αφελής για μένα. Δεν την πίστεψα. .. Τότε απέμεινα να παλεύω για τη ζωή μηχανικά, χωρίς ελπίδα, Θεό, όνειρα, ηθικούς φραγμούς. Ζούσα και πάλευα μόνο με το ένστικτο της επιβίωσης (όπως αφελώς νόμιζα).
Όταν έγινα καλά, ανακήρυξα τον εαυτό μου Θεό! Αυτό που μόνος μου πέτυχα, ήταν άθλος. Δεν ζήτησα καμία βοήθεια από τους ‘’παπάδες και τους θεούς τους’’. Άρχισα να κάνω τα πάντα! Οι επιθυμίες μου ήταν για μένα νόμος Θεού. Έβλεπα τους άλλους σαν κατώτερα όντα που ζουν χωρίς να ξέρουν το νόημα της ζωής όπως εγώ. Παρ’ όλα αυτά, το αμείλικτο ερώτημα συνέχιζε να βασανίζει την ταλαιπωρημένη μου ύπαρξη: Αν πέθαινα, τότε θα χανόμουν; Μηδέν;
Έπειτα από ένα χρόνο περίπου (μετά την σωματική ίαση), ένα καινούριο κεφάλαιο άνοιξε στη ζωή μου. Η πρόνοια του Θεού είχε άλλα σχέδια για μένα. Η Αγία Τριάδα άρχισε σιγά- σιγά να μου φανερώνει ότι υπάρχει. Η ύπαρξή της; Γλυκιά και γεμάτη αγάπη, με απόλυτο σεβασμό στην ανθρώπινη ελευθερία. Το ένα θαύμα ακολουθούσε το άλλο∙ κάποια τα είδα και με άλλους ανθρώπους δίπλα μου. Τότε σκέφτηκα: υπάρχει Θεός! Μου φανερώθηκε. Δεν γίνεται να μην τον πιστέψω. Και τον πίστεψα.
Τι απαντούσε όμως ο Χριστός στο ερώτημά μου; Ότι υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο, δεν θα χαθείς. Όμως ανάλογα με τη ζωή μου θα κέρδιζα τον Παράδεισο ή την Κόλαση. Ναι υπάρχει μετά θάνατον ζωή, πλέον το παραδέχονται και οι επιστήμονες. Όσοι γύρισαν από τον θάνατο, είπαν ότι έζησαν μία άλλη, πνευματική πραγματικότητα. Το σώμα τους κείτονταν νεκρό για ώρες, ενώ η ψυχή τους ζούσε. Όταν επέστρεφαν στην παρούσα ζωή, συνήθως μετά από ηλεκτροσόκ, ένιωθαν απέραντη θλίψη , ενώ μάλιστα περιέγραφαν γεγονότα που δεν θα μπορούσαν  ‘’λογικά’’ να ξέρουν, όπως τι συνέβη έξω από το δωμάτιό τους κτλ.                                                                                            
Υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο, το ομολογεί ο μπαμπάς της Εύης, η γιαγιά Όλγα που είδε ολοζώντανη την νεκρή της εγγονή να κρατάει το Θείο Ευαγγέλιο. Το μαρτυρεί και ο Απόστολος Παύλος όταν λέει πως αν δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών, η πίστη μας είναι μάταιη και ήμαστε οι ελεεινότεροι  όλων των ανθρώπων (Κορινθ. Α’, στχ. 12 κ.ε.).
Με αυτό το δεδομένο θεία μου, πρέπει να δούμε τη ζωή με άλλο μάτι. Να γεμίσουμε αισιοδοξία για τις παρούσες θλίψεις που περνάμε. Ο γέροντας Παίσιος έλεγε ότι από όταν ήρθε ο καρκίνος, γέμισε ο Παράδεισος. Όμως για να πάμε επιτυχώς στον Παράδεισο, όποτε ο Θεός θελήσει να πεθάνουμε, πρέπει να φύγουμε κατάλληλα προετοιμασμένοι, όπως όταν φεύγουμε ταξίδι από την μία χώρα στην άλλη. Θέλουμε διαβατήριο κτλ.
Ποιο είναι όμως το διαβατήριό μας για την άλλη ζωή, σύμφωνα με τη διδασκαλία του Χριστού; Είναι η μετά πίστεως μετάληψη της Θείας Κοινωνίας. Όποιος δεν τρώει το σώμα και το αίμα μου, δεν έχει αιώνια ζωή, μας είπε. Η Αγία μας Εκκλησία διδάσκει ότι ο δρόμος προς τον Παράδεισο είναι ο εξής και ισχύει για όλους ανεξαιρέτως: Μετάνοια, Εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία.              Πρέπει πρώτα να μετανιώσω για ότι με βαραίνει, να το εξομολογηθώ σε Ιερέα για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες μου και μετά να κοινωνήσω.
Θεία, την πρώτη φορά που κοινώνησα είχα 40 πυρετό. Έγινα αμέσως καλά. Κοινωνώντας και ζητώντας το έλεος του Θεού, είμαι σίγουρος ότι και πολλά έτη θα ζήσεις και την αιώνια χαρά θα κερδίσεις. Ο Χριστός ελεεί τον μετανοούντα ακόμα και την τελευταία στιγμή, όπως έκανε με το ληστή. Αν δεν ακούσεις την εκ βάθους καρδίας και πλήρους αγάπης συμβουλή μου, και χίλια χρόνια να ζήσεις, η πορεία της ψυχής σου μετά θάνατον θα είναι αμφίβολη…
Γέμισε χαρά θεία μου και μη φοβάσαι. Η ασθένεια, και ειδικά ο καρκίνος, είναι θείο δώρο. Εξομολογήσου, κοινώνησε και ζήσε από την παρούσα ζωή τη γλυκύτητα του Παραδείσου και την αγάπη του καλού Θεού. Αμήν.

Με αγάπη
Παναγιώτης  
 


Σ.σ. Τα γεγονότα και τα πρόσωπα είναι αληθινά. Η θεία Γιούλα κοιμήθηκε χωρίς ποτέ να προλλάβει να λάβει αυτό το γράμμα. Αυτός είναι και ο λόγος δημοσίευσής του, εις αιώνιον μνημόσυνον της ψυχής της.



πηγή: hellas-orthodoxy