ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ: https://drive.google.com/folderview?id=0B2R6tNC3qVhKako0Mm5FRkxqcWc&usp=sharing

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

ΩΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ Κ. ΚΥΡΙΑΚΟ ΚΥΡΙΑΖΟΠΟΥΛΟ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ:
Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΑΠΟ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ
ΚΑΙ Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΠΟ ΜΟΝΑΧΟΥΣ  Ή ΛΑΪΚΟΥΣ,
ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΑΠΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ, ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟ  Ή ΣΥΝΟΔΟ  ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ,
ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΕΙ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ;

Στὴν εργασία του αυτή ο κ. Κυριαζόπουλος αναφέρει τα εξής:
«Καλούμενος επίσκοπος ή ψευδοεπίσκοπος και ψευδοδιδάσκαλος» είναι εκείνος που είναι χειροτονημένος επίσκοπος και φέρει τον τίτλο του επισκόπου (επίσκοπος κατ’ όνομα), αλλά η θεία χάρη, ειδικά λόγω της αιρέσεώς του, και ενόσω παραμένει στην αίρεση, δεν μετανοεί για τις πλάνες του και δεν επιστρέφει στην (Αληθινή) Εκκλησία ως Σώμα Χριστού, δεν ενεργεί στα μυστήρια τα οποία τελεί, και μάλιστα πριν τη συνοδική του κρίση (όχι επίσκοπος κατ’ ενέργεια). Δηλαδή το ότι είναι δυνάμει καθηρημένος (δηλ. είναι καθαιρετέος λόγω αιρέσεως) και όχι ενεργεία καθηρημένος (δηλ. δεν έχει καταδικαστεί ακόμη από σύνοδο σε καθαίρεση λόγω της αιρέσεώς του), δεν σημαίνει ότι, μέχρι τη συνοδική καθαίρεσή του, η θεία χάρη ενεργεί στα μυστήρια τα οποία εκείνος τελεί, ενώ με την αποκήρυξη από αυτόν της αιρέσεώς του και την διακήρυξη της ορθόδοξης πίστης η θεία χάρη ενεργεί και πάλι στα τελούμενα από αυτόν μυστήρια. Σημειωτέον ότι το «δυνάμει» και «ενεργεία» δεν αναφέρονται στην αίρεση (δηλ. όχι δυνάμει αιρετικός ή ενεργεία αιρετικός), αλλά στις ποινές (π.χ. δυνάμει καθηρημένος ή ενεργεία καθηρημένος), κατά την ερμηνεία του Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτη στην υποσημείωση αριθ. 2 στον κανόνα Γ΄ Αποστολικό (Πηδάλιο, σ. 4-5). Η καταδίκη του από σύνοδο σε καθαίρεση λόγω αιρέσεως, εφόσον δεν μετανοήσει και δεν επιστρέψει στην ορθή πίστη, έχει σημασία μόνον αναγνωριστική της ήδη μη ενεργείας της θείας χάριτος στα τελούμενα από αυτόν μυστήρια, και όχι σημασία διαπλαστική (δηλ. της από την καθαίρεση και εφεξής μη ενεργείας της θείας χάριτος στα τελούμενα από εκείνον μυστήρια). 

Η απάντησή μας πάρθηκε από μία πρόσφατη συνομιλία που είχαμε με έναν αποτειχισμένο αδελφό επάνω στο ίδιο θέμα και δημοσιεύεται εδώ γιατί πιστεύουμε ότι θα βοηθήσει στον καλοπροαίρετο δημόσιο διάλογο με τον κ. Κυριαζόπουλο.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Ἀγαπητὲ ἐν Χριστῷ ἀδελφὲ Δημήτριε, εὐλογεῖτε.



Χάρηκα πάρα πολὺ μὲ τὴν ἀπάντηση ποὺ ἔλαβα, διότι ἀπὸ τὸ περιεχόμενο καὶ τὴν ἔκτασή της κατάλαβα ὅτι ἀσχοληθήκατε ὑπὲρ τοῦ δέοντος μὲ μένα τὸν ἀνάξιο.  Γι´αὐτὸ καὶ ἐγὼ προσπάθησα νὰ σᾶς ἀνταποδώσω τὴν τιμὴ ἐπιχειρῶντας νὰ γράψω μία ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ τεκμηριωμένη ἀπάντηση (ἐξ οὐ καὶ ἡ καθυστέρησις), ποὺ νὰ μὴν προσβάλει τὴν νοημοσύνη σας, τὴν ἰδιότητά σας, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν τὸν χρόνο σας.  



Ξεκινῶντας θὰ ἤθελα νὰ ἐκθέσω μερικές γενικὲς ἀλήθειες, ἡ ὑπενθύμιση τῶν ὁποῖων εἶναι σημαντικότατη γιὰ τὸ θέμα μας:
1) Ἡ βάσει τῶν Κανόνων καθαίρεσις χρειάζεται πάντα ἐπισκοπικὴ ἀπόφαση, γεγονὸς ποὺ μαρτυρεῖται ἀπὸ ὅλη τὴν Ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία (ὅπως θὰ δεῖτε κατωτέρω).

2) Τὶ εἶναι ὅμως οἱ Κανόνες; Σύμφωνα μὲ τὸν Ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη, << Κανὼν, κατὰ τὸν Ζωναρᾶν (ἐν τῇ ἑρμηνείᾳ τῆς λθ´. ἐπιστολῆς τοῦ μεγάλου Ἀθανασίου) κυρίως μὲν εἶναι ξύλον, κοινῶς πῆχυς ὀνομαζόμενον, τὸ ὁποῖον μεταχειρίζονται οἱ τεχνῖται διὰ νὰ ἰσάζουν τὰ ξύλα καὶ τὰς πέτρας, ὁποῦ δουλεύουσι. Βάλλοντες γὰρ τὸν πῆχυν τοῦτον εἰς τὰ δουλευόμενα παρ´αὐτῶν, ἐὰν ταῦτα εἶναι στραβὰ, ἔσω, ἢ ἔξω, ἰσάζουσιν αὐτὰ καὶ εὐθέα κατασκευάζουσιν. Ἐκ τούτου δὲ, κατὰ μεταφορὰν, ὀνομάζονται Κανόνες καὶ αἱ ψῆφοι καὶ ἀποφάσεις, τόσον τῶν Ἀποστόλων, ὅσον καὶ τῶν οἰκουμενικῶν καὶ τοπικῶν συνόδων καὶ τῶν κατὰ μέρος ἁγίων Πατέρων, οἱ εἰς τὴν παροῦσαν βίβλον περιεχόμενοι. Διατὶ καὶ αὐτοὶ , ὡσὰν τόσοι πήχεις εὐθεῖς καὶ ἴσιοι, ἀποβάλλουσι μὲν ἀπὸ τοὺς ἱερωμένους, κληρικοὺς τε καὶ λαϊκοὺς, κάθε ἀταξίαν καὶ στρεβλότητα τῶν ἠθῶν, προξενοῦσι δὲ εἰς αὐτοὺς κάθε εὐταξίαν καὶ ἰσότητα ἐκκλησιαστικῆς καὶ χριστιανικῆς καταστάσεως καὶ ἀρετῆς >>. (Πηδάλιον, σ. 7)    Ποιὸς ὅμως εἶναι ὁ τεχνίτης κάθε ἐποχῆς ποὺ μεταχειρίζεται τοὺς Κανόνες γιὰ νὰ φέρει τὴν Ἐκκλησιαστικὴ εὐταξία; Ἡ ἀπάντησις ἐδόθη στὴν προηγούμενη παράγραφο.
3) Ἡ θεωρία τῆς αὐτόματης ἀπώλειας τῆς θείας χάριτος (πρὸ Συνοδικῆς διαγνώμης) εἶναι παπικὸ δόγμα, τὸ ὁποῖο ἐμφανίζεται στὸ ἱστορικὸ προσκήνιο τὸν 12ο αἰῶνα.  Ἀξιοσημείωτο εἶναι δὲ τὸ γεγονὸς ὅ,τι πρὶν ἀπὸ τὸ σχίσμα μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσης δὲν ἀπαντᾶται σὲ καμμία πηγή.

4)  Ὑπάρχει ὅμως αὐτόματη ἀπώλεια τῆς Θείας Χάριτος πρὸ συνοδικῆς διαγνώμης; Ὁ Ἅγιος Νικόδημος εἶναι ἀπόλυτα ξεκάθαρος: <<Πρέπει νὰ ἠξεύρωμεν, ὅτι τὰ ἐπιτίμια ὁποῦ διορίζουν οἱ Κανόνες, ἤγουν τὸ καθαιρείσθω, τὸ ἀφοριζέσθω, καὶ τὸ ἀνάθεμα ἔστω, αὐτὰ κατὰ τὴν γραμματικὴν τέχνην εἶναι γ´. προσώπου προστακτικοῦ, μὴ παρόντος. Εἰς τὸ ὁποῖον διὰ νὰ μεταδοθῆ ἡ προσταγὴ αὕτη, ἐξ ἀνάγκης χρειάζεται νὰ εἶναι β´. πρόσωπον παρόν. Τὸ ἐξηγῶ καλλιώτερα. Οἱ Κανόνες προστάζουσι τὴν σύνοδον τῶν ζώντων ἐπισκόπων νὰ καθαίρουν τοὺς ἱερεῖς, ἢ νὰ ἀφορίζουν, ἢ νὰ ἀναθεματίζουν τοὺς λαϊκοὺς, ὁποῦ παραβαίνουν τοὺς κανόνας. Ὅμως, ἂν ἡ σύνοδος δὲν ἐνεργήσῃ ἐμπράκτως τὴν καθαίρεσιν τῶν ἱερέων, ἢ τὸν ἀφορισμὸν, ἢ ἀναθεματισμὸν τῶν λαϊκῶν, οἱ ἱερεῖς αὐτοὶ καὶ οἱ λαϊκοί, οὔτε καθῃρημένοι εἶναι ἐνεργείᾳ, οὔτε ἀφωρισμένοι ἢ ἀναθεματισμένοι. Ὑπόδικοι ὅμως, ἐδῶ μὲν   εἰς τὴν καθαίρεσιν καὶ ἀφορισμὸν ἢ ἀναθεματισμόν, ἐκεῖ δὲ εἰς τὴν θείαν δίκην.  Καθὼς καὶ ὅταν ἕνας Βασιλεὺς προστάξῃ τὸν δοῦλον του νὰ δείρη ἕναν ἄλλον, ὁποῦ τοῦ ἔσφαλεν, ἐὰν ὁ προσταχθεῖς δοῦλος δὲν ἐνεργήσῃ τοῦ Βασιλέως τὴν προσταγὴν, ἄδαρτος ἔμεινεν ἐκεῖνος ὁποῦ ἔσφαλεν εἰς τὸν Βασιλέα, ὑπόδικος ὅμως εἰς τὸν δαρμόν. Ὅθεν σφάλλουσι μεγάλως ἐκεῖνοι οἱ ἀνόητοι, ὁποῦ λέγουσιν, ὅτι εἰς τοὺς παρόντας καιροὺς ὅλοι οἱ παρὰ κανόνας χειροτονηθέντες ἱερωμένοι εἶναι ἐνεργείᾳ καθῃρημένοι. Ἱεροκατήγορος γλῶσσα εἶναι ἐκείνη ὁποῦ ἀνοήτως τὰ τοιαῦτα λόγια φλυαρεῖ, μὴ νοοῦσα ὅτι ἡ προσταγὴ τῶν Κανόνων, χωρὶς τὴν ἔμπρακτον ἐνέργειαν τοῦ β´. προσώπου, ἤτοι τῆς συνόδου, εἶναι ἀτέλεστος, ἀμέσως καὶ πρὸ κρίσεως μὴ ἐνεργοῦσα καθ´ἑαυτήν. Αὐτοὶ οἱ ἴδιοι θεῖοι Ἀπόστολοι φανερὰ ἐξηγοῦσι τὸν ἑαυτόν τους μὲ τὸν μς´. Κανόνα τους, ἐπειδὴ δὲν λέγουσι πῶς ἤδη εὐθὺς ἐνεργείᾳ εὑρίσκεται καθηρημένος, ὅποιος Ἐπίσκοπος ἢ Πρεσβύτερος δεχθῇ τὸ τῶν αἱρετικῶν βάπτισμα, ἀλλὰ καθαιρεῖσθαι προστάζομεν, ἤγουν νὰ παρασταθῇ εἰς κρίσιν, καὶ ἂν ἀποδειχθῇ πῶς τοῦτο ἔκαμε, τότε ἂς γυμνωθῇ μὲ τὴν ἰδικήν σας ἀπόφασιν ἀπὸ τὴν ἱερωσύνην, τοῦτο προστάσσομεν>>. (ό.π., σ. 18)
5)  Ὅσον ἀφορᾶ τὰ μυστήρια:  Ἄν τὸ μυστήριο εἶναι ἄκυρο, δὲν εἶναι μυστήριο. Δὲν ὑπάρχει Χριστὸς μολυσμένος ἢἄκυρος. Ἢ εἶναι Χριστὸς, ἢ δὲν εἶναι.
6) Πρὸ Συνοδικῆς διαγνώμης ποτὲ ἡ Ἐκκλησία  δὲν τελοῦσε ξανὰ  τὰ μυστήρια (πχ βαπτίσματος) γιὰ τοὺς κοινωνοῦντας μὲ τὴν αἵρεση. Ποτὲ! Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀποτελεῖ καὶ τὴν πιὸ τρανὴ ἀπόδειξη γιὰ τὸ τὶ πιστεύει ἡ Ἐκκλησία γιὰ τὰ μυστήρια τῶν αἱρετικῶν ποὺ δὲν ἔχουν ἀκόμη καταδικαστεῖ.  



Ὅταν οἱ Ἅγιοι μιλοῦν γιὰ μολυσμὸ πρό Συνοδικῆς διαγνὼμης, δὲν ἀναφέρονται στὴν Θεῖα Κοινωνία, ἀλλὰ σὲ ἐμᾶς προσωπικά, καὶ τοῦτο διότι ὁ μολυσμὸς ἀπὸ τὴν αἵρεση γίνεται στὴν πίστη ἐκάστου (τὸ μέγα μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ πίστις ὁδηγεῖ στὴν ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπίδα στὴν ἀγάπη. Ἡ πίστις εἶναι σκιὰ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος καὶ θεμέλιο τῆς Ἐκκλησίας). Συνεπῶς ἀγαπητὲ ἀδελφὲ πρέπει νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ μολυσμὸ συνειδήσεως καὶ ὄχι μυστηρίων, ἐὰν θέλουμε νὰ βαδίζουμε ἁγιοπατερικά.
Σᾶς ἀποστέλλω καὶ τὸ κεφάλαιο ἀπὸ τὸ βιβλίο ποὺ σᾶς ὑποσχέθηκα. Πιστεύω ὅτι θὰ σᾶς βοηθήσει ἔτι περαιτέρω στὴν θεάρεστη ἀναζήτησή σας.



Μὲ ἀγάπη Χριστοῦ, αἰτούμενος τῶν ἁγίων προσευχῶν σας
Παναγιώτης




 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου