ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ: https://drive.google.com/folderview?id=0B2R6tNC3qVhKako0Mm5FRkxqcWc&usp=sharing

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Ἀπάντησις στὴν Ἐγκύκλιο τῆς ΜΦλωρίνης



Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει 5-12-2016 ἐκἡμ.
 Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Σάββα τοῦ ἡγιασμένου
καὶ ἁγιορειτῶν Καρεωτῶν ὁσιομαρτύρων ἐπὶ Βέκκου



 λεγομένη γία καὶ Μεγάλη Σύνοδος υἱοθετώντας ἐπισήμως καὶ πανορθοδόξως τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦθεσμοθετώντας πλέον καὶ τὴν ἀνάγκη νὰ διδάσκεται αὕτη ὡς ὀρθόδοξη διδασκαλίαἔκανε δυνατὴ καὶ τὴν ἐμφάνιση τέτοιου εἴδους καὶ “θεολογίας μητροπολιτικῶν ἐγκυκλίωνΣτοὺς ἐπαΐοντες βεβαίως εἶναι γνωστὸ ὅτι συντάκτης της δὲν εἶναι  σεβασμιώτατος κΘεόκλητοςμὰ ἄλλος κληρικὸς τοῦ ἀμέσου περιβάλλοντός του
          Στὸ μικρὸ χῶρο ἑνὸς σημειώματος θὰ ἐπιχειρήσουμεἀκροθιγῶς ἔστωνὰ ἀπαντήσουμε στὰ κύρια σημεῖα τῆς ἐγκυκλίουπαρότι τὰ θέματα τὰ ὁποῖα ἀνοίγει εἶναι πολλὰ καὶ τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν κεντρικὰ στοιχεῖα τῆς ΑΙΡΕΤΙΚΗΣ νέας ἐκκλησιολογίας τοῦἄνευ ποιμνίουψευδεπισκόπου Περγάμου Ἰωάννου Ζηζιούλα.
          Κατ᾽ἀρχὰς γίνεται λόγος γιὰ τὴν “λεγομένη «ἀποτείχησι»” καὶ  τρόπος ποὺ εἶναι διατυπωμένη  ἀναφορὰ στὴν συγκεκριμένη ἐκκλησιαστικὴ πράξη προδίδει τήνκατ᾽ἀρχάςἀμηχανία τοῦ συντάκτη τῆς ἐγκυκλίουὅσο καὶ τὴν ἀντίθεσή τουΞεχνᾶ νὰ ἐνημερώσει βεβαίως τοὺς ἀναγνῶστες του ὅτι  συγκεκριμένη ἔκφραση εὑρίσκεται στὸν 15ο κανόνα τῆς πρωτοδευτέρας ὀνομαζομένης συνόδου τοῦ 861 ἐπὶ ΜΦΩΤΙΟΥὍπως δὲ σημειώνει καθολικὰ ἀποδεκτὸς ἀπὸ τοὺς ὀρθοδόξουςκανονολόγος τῆς Ἐκκλησίαςὅσιος Νικόδημος  Ἁγιορείτης συγκεκριμένη σύνοδος εἶναι Οἰκουμενικοῦ κύρους (παρενθετικὰ ἁπλῶς νὰ σημειωθεῖ ὅτι ΔΕΝ ἀποδέχονται πλεῖστες ὅσες καίριες ὑποδείξεις τοῦ ὁσίουκατὰ πάντα στοιχοῦσες πρὸς σύνολη τὴν ἁγιοπνευματικὴ πατερικὴ παράδοση καὶ εἰδικὰ τὶς ἀναφερόμενες στοὺς αἱρετικοὺς λατίνουςοἱ νέοι λατινόφρονες συνοδοιπόροι τοῦ Ζηζιούλαμὲ πρῶτον διδάξαντα τὸν ἴδιο). Νὰ θυμήσουμε ἐδῶ ὅτι  ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης στὴ παράγραφο 3 τῆς Ἐγκυκλίου της κάνοντας ἀναφορὰ σὲ Οἰκουμενικὲς καὶ μείζονες Τοπικὲς συνόδους τῆς Ἐκκλησίας “ξεχνᾶ” ὅλες τὶς μεγάλες ἀντιλατινικὲς συνόδους τοῦ 18ου αἰῶνακυρίως ὅμως τὴν προαναφερθεῖσα σύνοδο τοῦ ΜΦωτίου τοῦ 861 (τυχαῖο;).
          Τὸ ἐὰν εἶναι  προβαλλόμενος ὡς λόγος τῆς μὴ μνημονεύσεως πρόβλημανὰ ἀπαντήσει ἕνας μόνος του  ἐὰν εἶναι  ὄχι πρόβλημα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεωςἀκούγεται κωμικόὅταν  ἐπισκοπικὴ διακονία συνίσταται στὴν διαποίμανση τῶν λογικῶν προβάτων μὲ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ τὴ σωτηρία τῶν ποιμαινομένων ἀπὸ τὴ λύμη τῶν αἱρέσεωνΤὸ τονίζουμε αὐτὸ διότι  καθηγούμενος τῆς .ΜἉγΓρηγορίου Παλαμᾶ ἀρχΠαΐσιος ἀνακοίνωσε τὴ διακοπὴ μνημοσύνου καθηκόντως καὶ συμφώνως πρὸς τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες διὰ λόγους συμμετοχῆς τοῦ ἐπισκόπου του στὴν παναίρεση τοῦ ΟἰκουμενισμοῦὬφειλε  ἐπίσκοπος ν᾽ ἀπαντήσει δίνοντας ὁμολογία τῆς πίστεώς τουκαθησυχάζοντας τόσο τὸν γερΠαΐσιο ὅσο καὶ τὸ κατασκανδαλισμένο ποίμνιό τουἈντ᾽αὐτοῦσυνεχίζει νὰ μνημονεύει τὸν αἱρεσιάρχη Βαρθολομαῖο καὶ νὰ ὑπογράφει “ἐγκυκλίους” πλήρεις αἱρετικῶν θέσεων· δυστυχῶς σεβασμιώτατε ἀφήσατε ἄλλους νὰ σᾶς πάρουν στὸ λαιμό τους...
          Ἂς ἔλθουμε τώρα στὸ κυρίως ΑΙΡΕΤΙΚΟ περιεχόμενο τῆς ἐγκυκλίουτὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ καρπὸ μελέτης τῆς ΚΔιαθήκης(!), τῶν ἁγίων πατέρων(!) καὶ -κυρίωςσυγχρόνων δοκίμων ἐπισκόπων καὶ διδασκάλων τῆς δογματικῆς θεολογίαςἈντιπαρερχόμαστε τὰ περὶ ΚΔιαθήκης καὶ ἁγίων πατέρων ὡς φαιδράκαθότι θὰ ἀνέμενε  κάθε ἐχέφρων ἀναγνώστης τῆς ἐγκυκλίουἔστω καὶ μία ἀναφορὰ καινοδιαθηκικὴ  πατερική ὁποία ὅμως δὲν ὑπάρχει καὶ τὸ ἐρώτημα ποὺ γεννᾶται εἶναι γιατί ἀπάντηση οὔτε δύσκολη εἶναιοὔτε σύνθετηοἱ βλάσφημες θέσεις τοῦ κειμένου περὶ ἀποστόλωνἱερωσύνηςμνημονεύσεωςἐγκυρότητος τῶν μυστηρίων κλπἔχουν μία καὶ μόνη πηγήτὴ νέα ἐκκλησιολογία τῶν συγχρόνων δοκίμων ἐπισκόπωνδηλαδὴ τοῦ αἱρεσιάρχου Ἰωάννου Ζηζιούλα (καθὼς καὶ τῶν μαθητῶν τουὅπως π.χ Προύσης Ἐλπιδοφόρος   Ἀβύδου Κύριλλος Καταρέλος),  ὁποῖος ἀπὸ τὸ 1965 “διακονεῖ” τὴν ἀποδόμηση τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας εἰς ὄφελος τῆς νέας “εὐχαριστιακῆς ἐκκλησιολογίας”πιστῆς ἀντιγραφῆς τῆς ἐκκλησιολογίας communio τῆς Β´Βατικανῆς “συνόδου” (1962-1965). Κατὰ γενικὴν ὁμολογίαν νέου τύπου ἐκκλησιολογία εἶναι καρπὸς τῆς οἰκουμενι(στι)κῆς ἀναζήτησης μίας νέας θεώρησης -ἀποδεκτῆς ἀπὸ τοὺς πάντεςτοῦ παπικοῦ πρωτείου θεμελίωση τοῦ πρωτείου ὤφειλε νὰ δομηθεῖ ἐπὶ τῆς -νέου τύπου κυριαρχικῆςθέσης τοῦ ἐπισκόπου ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίαςὥστε τελικὰ  ἔννοια τοῦ πρώτου (δηλαδὴ τοῦ ἐπισκόπουνὰ λάβει (νέαθεολογικὰ χαρακτηριστικάἄγνωστα ἕως τώρα στὴν ὀρθόδοξο παράδοσημὲ ἀποτέλεσμα μία πυραμιδικοῦ χαρακτῆρα ἐκκλησιολογίασυμφώνως πρὸς τὴν ὁποίαν τελικῶς πρῶτος τῶν πρώτων εἶναι πλέον ἄνευ ἴσωνΣυνέπεια γιὰ τὸν ὀρθόδοξο χῶρο εἶναι καὶ  πρωτοφανὴς ὀνομασία τοῦ ἑκάστοτε πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ὡς “προκαθημένου τῆς Ὀρθοδοξίας” τελικὴ ἕνωση μὲ τὸν παπισμὸ θ᾽ἀποκαταστήσει -κατὰ Ζηζιούλατὴ χαμένη ἑνότητα πλήρη ὅπως τὴν ὀνομάζειμὲ τὸν πάπα τελικὴ κεφαλὴ καὶ πρῶτο ὅλων.
          Τὰ μέσα καὶ οἱ σκοποὶ τῆς νέας ἐκκλησιολογίαςποὺ ἀκροθιγῶς παρουσιάσαμε ἀποτυπώνονται δυστυχῶς ἀνάγλυφα στὸ κείμενο τῆς ἐγκυκλίου:
1.    Κατ᾽ἀρχὰς γίνεται ἀναφορὰ στὴν καθαρῶς παπικῆς ἔμπνευσης καὶ παντελῶς ἀμάρτυρη στὴν λειτουργικὴ παράδοση τῆς Ἀνατολῆς τακτικὴ τῆς ἀποστολῆς μερίδας ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο πρὸς τοὺς ἱερεῖς τῶν ἐνοριῶνΤοῦτο παραπέμπει στὴ θεωρία περὶ ἐλλειματικῆς ἱερωσύνης τοῦ πρεσβυτέρουτὴν ὁποίαν παραδέχεται ἀποκλειστικῶς καί μόνον  παπισμὸςκαὶ κατὰ τὴν ὁποίαν  “ἱερέας” λειτουργεῖ ὡς ἀντιπρόσωπος τοῦ ἀντιπροσώπου (δηλαδὴ τοῦ ἐπισκόπου τουτοῦ πάπαΑὐτὴ  ἀθεολόγητη καὶ βλάσφημη παπικὴ θεώρησηβρίσκει δυστυχῶς “χῶρο” στὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογίαγιὰ πρώτη φοράστὴ διδακτορικὴ ἐργασία τοῦ Ζηζιούλα τὸ 1965. Μόνον προσφάτως ὅμως  συγκεκριμένη θέση ἔχει λάβει καθολικὴ ἀποδοχήμιᾶς καὶ οἱ οἰκουμενιστέςἀρχικὰ μέσῳ τῆς πλήρους ἐπικρατήσεώς τους στὶς θεολογικὲς σχολὲς καὶ τελικῶς διὰ τῆς ἀναδείξεώς τους ὡς ἐπισκόπωνὁρίζουν κυριαρχικὰ τὸ τί εἶναι “ὀρθό” καὶ τὸ τί ὄχικατὰ τὸ πρότυπο τοῦ “πολιτικῶς ὀρθοῦ” λόγου.
2.    Ἔχοντας θεμελιώσει στὴν προηγούμενη παντελῶς ἀνιστόρητη καὶ ἀθεολόγητη θέση περὶ τῆς δῆθεν ἰδιαίτερης καὶ ἀποκλειστικῆς λειτουργίας τοῦ ἐπισκόπου στὴν ΘΕὐχαριστίαπροχωρᾶ τώρα στὴν ἑπόμενηἐπίσης ἀθεολόγητη καὶ ἀμάρτυρη θέσηὅτι δηλαδὴ “ἔγινε καὶ  πολύτιμη ἐκχώρησι ἀπὸ τὸν χειροτονοῦντα Ἐπίσκοπο στὸ χειροτονούμενον πρεσβύτερο τὸ δικαίωμα (sic) νὰ τελεῖ τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας”Καὶ μόνον αὐτὴ  βλάσφημη θεώρηση περὶ τοῦ βαθμοῦ τοῦ πρεσβυτέρουποὺ ἀπειχεῖ τὴν προαναφερθεῖσα παπικὴ θεώρηση περὶ ἐλλειποῦς ἱερωσύνης τοῦ πρεσβυτέρουἀρκεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ καθαίρεση τὸν εἰσηγητή τηςΓιατὶ ὅμως υἱοθετεῖται  πρωτάκουστη -γιὰ ὀρθόδοξα ὦτατούτη θεωρία λόγος εἶναι ἁπλὸς καὶ μᾶς τὸν παραθέτει  συγγραφέας τῆς ἐγκυκλίου ὡς συνέχεια τῆς προηγούμενης πρότασής του χειροτονῶν ἐπίσκοπος ὅμως κράτησε ἕναν ὀμφάλιο λῶρο ἁγίου συνδέσμου μὲ τοὺς χειροτονουμένους ἀπὸ αὐτὸν πρεσβυτέρουςΠοιὸς εἶναι αὐτόςΕἶναι  μνημόνευσι τοῦ ὀνόματος τοῦ οἰκείου ἐπισκόπου στὴν τέλεσι ὅποιασδήποτε ἁγιαστικὴς πράξεωςπλὴν τῆς κηδείας καὶ τοῦ μνημοσύνουΔηλαδὴ ἀπὸ τὴν τέλεσι ὅποιουδήποτε ἁπλοῦ ἁγιασμοῦ γιὰ τὴν ἔναρξι τών σχολικῶν μαθημάτων  τῆς νέας ποδοσφαιρικῆς περιόδου(!), μέχρι τὴν τέλεσι τῶν μυστηρίων γάμουεὐχελαίου καὶ τέλος τῆς κορυφῆς τῶν μυστηρίων τῆς χειροτονίας καὶ τῆς θείας εὐχαριστίας ἀπαραίτητα μνημονεύεται  ἐπίσκοπος”.  σκοπὸς λοιπόνδὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸ νὰ εἰσαγάγει τὴ βλάσφημηἐπίσης παπικήθεώρηση περὶ μνημοσύνου καὶ τῆς σημασίας αὐτοῦ μνημόνευση τοῦ ὀνόματος τοῦ ἐπισκόπουὡς ἐγγύησηγιὰ τὰ ὅσα τελοῦνταιἘγγύηση ἑπομένως δὲν εἶναι  Χριστὸς καὶ  πίστη τοῦ λειτουργοῦ ἱερέατοῦ πιστοῦ λαοῦ καὶ φυσικὰ τοῦ ἐπισκόπουἀλλὰ τὸ μνημόσυνο τοῦ ὀνόματος τοῦ ἐπισκόπου... Εἶναι νὰ ἀπορεῖ κανεὶς μὲ τὸ θράσος τῆς νέας ἐκκλησιολογίας τῶν οἰκουμενιστῶνΜία πρόχειρη ἀνάγνωση τῶν πατερικῶν ἑρμηνειῶν περὶ τοῦ μυστηρίου τῆς ΘΛειτουργίαςὅπως π.χτοῦ ἱεροῦ Νικολάου Καβάσιλα  τοῦ ἁγΜαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦκυρίως ὅμως τὸ περὶ Εὐχαριστίας κεφάλαιο στὸ περὶ Ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτηδὲν ἀφήνει οὐδεμία ἀμφιβολία ἐπὶ τοῦ ζητήματος μοναδικὴ ἐγγύηση τοῦ μυστηρίου εἶναι ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον  Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ οὐδεὶς ἄνθρωποςἔστω καὶ ἂν εἶναι ἐπίσκοπος, (ἐνδεικτικῶς βλΝικολάου ΚαβάσιλαἙρμηνεία εἰς τὴν ΘΛειτουργίανσελ. 220, 236, 250 ΕΠΕ 22). Τὸ δεύτερο σημεῖοἐξίσου σημαντικὸ μὲ τὸ πρῶτοεἶναι ὅτι στὰ ἀνωτέρῳ πατερικὰ συγγράματαποὺ σημειωτέον εἶναι καὶ τὰ κυριότερα τῆς ἐκκλησιαστικῆς γραμματείας περὶ ΘΕὐχαριστίαςπουθενὰ δὲν γίνεται λόγος περὶ μνημονεύσεως τοῦ ἐπισκοπικοῦ ὀνόματοςὡς δῆθεν ἀναγκαίου γιὰ τὸ “ἔγκυρον”  τὸ ἁγιαστικὸν τοῦ μυστηρίου περὶ μνημοσύνου θεωρία τοῦ Ζηζιούλαποὺ ἀκολουθεῖ  ὁμόφρων αὐτοῦ συντάκτης τῆς ἐγκυκλίουδίδει θεολογικὸ νόημα στὴν μνημόνευσηἐφ᾽ ὅσον  ΘΛειτουργία, (ὅπως καὶ ὁποιοδήποτε ἄλλο μυστήριογίνεται στὸ ὄνομα τοῦ ἐπισκόπου (Ἰωάννου ΖηζιούλαΕὐχαριστία καὶ Βασιλεία τοῦ Θεοῦσελ. 100, Σύναξη τ. 51: (αὐτὸ ποὺπρέπει νὰ τονισθεῖ εἶναι ὅτι ἐνῶ οἱ πρεσβύτεροι μιᾶς τοπικῆς Ἐκκλησίας τελοῦν τὴν Εὐχαριστία στὸ ὄνομα τοῦ τοπικοῦ ἐπισκόπου ἐπίσκοπος τὴν τελεῖ πάντοτε στὸ ὄνομα τοῦ δικοῦ του «πρώτου»” ... “Συνεπῶς ὅταν λειτουργεῖ ἐπίσκοπος σὲ ἄλλη ἐπαρχία αὐτὸς καὶ ὄχι  τοπικός -κατὰ παραχώρηση βέβαια τοῦ τελευταίουεἶναι  πρῶτος καὶ  κεφαλὴ τῆς εὐχαριστιακῆς αὐτῆς συνάξεωςκαὶ στὸ δικό του ὄνομα τελεῖται ἐκείνη  Εὐχαριστία. .πσελ. 101)
          Πράγματι κατὰ Ζηζιούλα“Ὅποιος δὲν μνημονεύει τὸν ἐπίσκοπό του τὴν ὥρα τῆς Εὐχαριστία ἀποκόπτει τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὸν κατάλογο τῶν ζώντωνΓι᾽αὐτὸ καὶ εὐχαριστία ποὺ δὲν τελεῖται στὸ ὄνομα τοῦ οἰκείου ἐπισκόπου  τοῦ κατὰ παραχώρησή του προεξάρχοντος ἐπισκόπου εἶναι χωρὶς σωστικὴ σημασία γι᾽αὐτοὺς ποὺ τὴν τελοῦν. (.πσελ. 100)
          Φθάνουμε ἔτσι στὴν οὐσία τοῦ πράγματοςδιακοπὴ μνημοσύνου ἰσοῦται μὲ ἀκυρότητα μυστηρίουκαὶ αὐτὸ ἔστω καὶ ἂν ὑπάρχουν συγκεκριμένοι ἱεροὶ κανόνες ποὺ τὴν ἐπιβάλλουν ὅταν  λόγος εἶναι  αἱρετικὴ πίστη τοῦ ἐπισκόπου καὶ μάλιστα πρὸ συνοδικῆς καταδίκης τοῦ αἱρετικοῦ καὶ τῶν κοινωνούντων μ᾽αὐτόνΚατὰ τὸν οἰκουμενιστὴ Ζηζιούλα καὶ τοὺς ἀκολουθούντας αὐτὸν ἑπομένως:
ἄκυρα τὰ μυστήρια τῶν ἁγίων ὁμολογητῶν ἐπὶ Νεστορίου ( ὁποῖος εἶχε καθαιρέσει καὶ ἀναθεματίσει ὅλους τοὺς ὀρθοδόξους τοῦ πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεωςπαρότι  ἁγΚύριλλος Ἀλεξανδρείας καὶ σύνολη  Γ´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος τοὺς ἐπαινοῦσε ὡς ὁμολογητὲς καὶ εὐσεβεῖς προασπιστὲς τῆς πίστεως),     
ἐκτὸς Ἐκκλησίας καὶ ἄκυρα πάντα τὰ πραττόμενα μυστήρια τῶν ὀρθοδόξων ποὺ εἶχαν ἀνακηρύξει ὡς ληστρικὸ συνέδριο τὴν ψευδοοικουμενικὴ σύνοδο τοῦ Διοσκόρου τὸ 449 (μὲ περίπου 200 ἐπισκόπους συμμετέχοντες),
ἐκτὸς Ἐκκλησίας μέγας ἐν ὁμολογηταῖς Μάξιμος ( ὁποῖος μᾶς λέει γιὰ τοὺς κατακρίνοντας αὐτὸν αἱρετικούς“Ψευδαποστόλους δὲ καὶ ψευδοπροφήτας καὶ ψευδοδιδασκάλους μόνους νοῶ τοὺς αἱρετικούςὧν οἱ λόγοι καὶ οἱ λογισμοὶ διεστραμμένοι εἰσίνὭσπερ οὖν  τοὺς ἀληθεῖς Ἀποστόλους καὶ Προφήτας καὶ Διδασκάλους δεχόμενος Θεὸν δέχεταιοὕτω καὶ  τοὺς ψευδαποστόλους καὶ ψευδοπροφήτας καὶ ψευδοδιδασκάλους δεχόμενος τὸν διάβολον δέχεται. ἁγΜαξίμουΠερὶ τῶν πραχθέντων ἐν τῇ πρώτῃ αὐτοῦ ἐξορίᾳΕΠΕ 15Γ, 24),
ἄκυραἀνενέργητα καὶ ἄνευ δυνατότητος ἁγιασμοῦ τὰ μυστήρια τοῦ ὁμολογητοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου καὶ τῶν πρὸ αὐτῶν μαρτυρησάντων ἁγίων ὁμολογητῶνοἱ ὁποῖοι εἶχαν μάλιστα ἀναθεματιστεῖ στὴ ληστρικὴ ψευδοοικουμενικὴ σύνοδο τοῦ 754,
ἄκυρα τὰ μυστήρια τῶν ἐπίσης καθαιρεθέντων καὶ ἀναθεματισθέντων ὀρθοδόξων ὑπὸ τοῦ ἑνωτικοῦ λατινόφρονος πατριάρχου Ἰωάννου Βέκκου καὶ τῆς περὶ αὐτὸν πατριαρχικῆς συνόδου καὶ ἰδίᾳ τῶν ἁγιορειτῶν ἁγίων οἱ ὁποῖοι εἶχαν διακόψει τὸ μνημόσυνον τουὄχι γιὰ τὴν ἕνωση καθαυτήἀλλὰ διότι ἔγινε ἐπὶ τῇ βάσει τῆς αἱρετικῆς πίστεως τῶν λατίνων.
          Στὰ πλαίσια ἑνὸς πρώτουεἰσαγωγικοῦ οὐσιαστικὰσημειώματος-ἀπαντήσεως στὴν ἐγκύκλιο τῆς .ΜΦλωρίνηςἐξυπακούεται ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀναλυθεῖ τὸ ὄντως πελώριο θέμα τῆς νέαςαἱρετικῆςἐκκλησιολογίας τοῦ Ἰωάννου Ζηζιούλα καὶ τῶν θεμελίων τηςἈκροθιγῶς καὶ μόνονἀρκούμαστε νὰ ἐπισημάνουμε τὴν αἱρετικὴ τριαδολογικὴ θεώρηση περί “πρωτείου τοῦ Πατρός”εἰκόνα -δῆθεντοῦ ὁποίου εἶναι τὸ πρωτεῖο τοῦ ἐπισκόπου, (καθὼς καὶ μεταξὺ τῶν ἐπισκόπων τοῦ “πρώτου” τουςδηλαδὴ τοῦ πατριάρχου τοῦ ἀρχιεπισκόπου). Σύμφωνα μ᾽αὐτὴν τὴν θεώρηση  Ἐκκλησία συνολικὰ εἰκονίζει τὴν Ἁγία Τριάδα (βλΜητρἸωάννου ΖηζιούλαConciliarity and Primacy, Θεολογία 2, 2015, σελ. 27). Ἀξίζει ἐπίσης νὰ σημειωθεῖ ὅτι  συγκεκριμένη παντελῶς ἀμάρτυρη καὶ ἀντιπατερικὴ διδασκαλία βρῆκε θέση τόσο στὸ πρῶτο κείμενο τῆς μικτῆς ἐπιτροπῆς διαλόγου παπικῶν-ὀρθοδόξωντοῦ Μονάχου τὸ 1982, ὅσο καὶ στὴν ἐγκύκλιο τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης“Ἡ μίαἁγίακαθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία εἶναι θεανθρωπίνη κοινωνία κατ᾽εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδοςπρόγευσις καὶ βίωσις τῶν Ἐσχάτων ἐν τῇ θείᾳ Εὐχαριστίᾳ” (Ἐγκύκλιος I,1). Περιοριζόμαστε ἐδῶ ἁπλὰ νὰ ἀναφέρουμεὅτι κατὰ τὸν ἅγιον Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ  Ἐκκλησία εἶναι εἰκόνα τῆς οὐρανίου ἱεραρχίας τῶν ἀγγέλων“Σημειωτέονὅτι  παρ᾽ἡμῖν τοῖς ἀνθρώποις τελουμένη ἱερατικὴ μυσταγωγία μίμησίς ἐστι τῆς οὐρανίου ἱεραρχίας. (ἁγΜαξίμου ὉμολογητοῦΣχόλια εἰς τὸ περὶ τῆς Οὐρανίας Ἱεραρχίας (τοῦ ἁγΔιονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου), σελ. 204, ΕΠΕ 14Ε).
          Τελικῶς  ζηζιούλεια παποποίηση τῆς καθ᾽ἡμᾶς ἐκκλησιολογίας θεμελιώνεται στὴν ἔννοια τοῦ τίνος εἰκόνα εἶναι  ἐπίσκοποςΕἶναι ἐξαιρετικῆς σημασίας νὰ μπορέσει νὰ ἀποκατασταθεῖ ὄντως ὀρθόδοξηθεώρηση τοῦ εἰκονικοῦ χαρακτῆρα τῆς Ἐκκλησίαςὅπου μόνον ἐντὸς αὐτῆς τῆς θεωρήσεως νοεῖται καὶ  εἰκονισμὸς τοῦ ἐπισκόπουΓιὰ τὸν Ζηζιούλα  ἐπίσκοπος καθίσταται εἰκὼν καὶ τύπος Χριστοῦἕνεκα τῆς χειροτονίας ποὺ λαμβάνει καὶ ὄχι ἕνεκα τῆς κατὰ Θεὸν διακονίας του ὡς ἐπισκόπουἈναρωτιέται λοιπόν“Ἀλλὰ τί ἀκριβῶς εἶναι  εἰκόνα μέσα στὴ θεολογία τῆς Λειτουργίας καὶ γιατὶ εἶναι ἀπαραίτητηΤί σημαίνει ὡς πρὸς τὸ θέμα μας ὅτι  Ἐπίσκοπος εἶναι εἰκὼν Χριστοῦ καὶ γιατὶ δὲν μποροῦμε νὰ παρακάμψουμε τὴν εἰκόνα καὶ νὰ φθάσουμε ἀπευθείας στὸ πρωτότυπο(!); Γιατί μὲ ἄλλα λόγια δὲν μποροῦμε νὰ προσευχόμεθα ἀπευθείας στὸν Χριστόἀλλὰ πρέπει νὰ παρεμβάλλεται  εἰκόνα του  Ἐπίσκοπος;(!) (Ἰωάννου ΖηζιούλαΕὐχαριστίας Ἐξεμπλάριον, 2006, σελ. 81). Πέραν τοῦ ἀθεολόγητου καὶ ἀντορθόδοξου ὅτι δῆθεν προσευχόμαστε διὰ τοῦ ἐπισκόπου (τὸ δι᾽εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν” τοῦ ἁγίου πατρὸς ἡμῶνδὲν συνιστᾶ διαμεσολάβιση τοῦ τύπου ὅτι (δια)μέσῳ τοῦ ἐπισκόπου προσευχόμαστεἀλλὰ ὅτι μὲ τὴ βοήθεια τῶν εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας τοῦ -ὄντως ὀρθοδόξουἐπισκόπουποὺ τοὺς ἀκολουθεῖπαρακαλοῦμε τὸν Θεὸν νὰ μᾶς ἐλεήσει), ὁδηγούμαστε στὴ ἐπὶ πλέον διατύπωση θέσεων ὅπως“στὴν εἰκόνα ὑπάρχει προσωπικὰ τὸ πρωτότυπο γι᾽αὐτὸ καὶ  προσκύνησίς της «ἐπὶ τὸ πρωτότυπον διαβαίνει» κατὰ τὴν γνωστὴν φράσιν τοῦ ΜΒασιλείου. (Ἰωάννου ΖηζιούλαΕὐχαριστίας Ἐξεμπλάριον, 2006, σελ 83). Ἰδοὺ τὸ μέγεθος τοῦ παπικοῦ παροξυσμοῦ τοῦ Ζηζιούλαὅπως  πάπας εἶναι ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τῆς γῆςκαὶ τελικῶς Θεὸς ἐπὶ τῆς γῆςἔτσι πλέον καὶ γιὰ ἐμᾶς τοὺς ὀρθοδόξους ἀπαιτεῖται πλέον  λατρευτικὴ προσκύνησις τοῦ ἐπισκόπουἀνεξαρτήτως τοῦ τί πιστεύει  τί κάνειἀφοῦ εἶναι “εἰκὼν Χριστοῦ”ἕνεκα τῆς χειροτονίας τουἘντεῦθεν καὶ  ψαλμωδία «δεῦτε προσκυνήσωμεν καὶ προσπέσωμεν Χριστῷ» συνοδευόμενη προφανῶς ἀπὸ μιὰ προσκύνηση τοῦ Λαοῦ πρὸς τὸν εἰκονίζοντα τὸν Χριστὸν Ἀρχιερέα(!). (Ἰωάννου ΖηζιούλαΕὐχαριστίας Ἐξεμπλάριον, 2006, σελ. 85).
          Ἀπὸ ὅλα αὐτὰ γίνεται κατανοητὸ τὸ πόσο ἔχει πλέον διαποτίσει  “ζηζιουλισμός” τὶς τάξεις τοῦ κλήρου καὶ δυστυχῶς καὶ αὐτῶν τῶν ἐπισκόπωνκαθιστώντας τους πλέον συμμετόχους τῶν αἱρέσεών του καὶ δυστυχῶς καὶ τοῦ κρίματος ποὺ λαμβάνει ἐκ ΘεοῦΤὰ ζητήματα ποὺ ἀνοίγουν μὲ τέτοιου εἴδους ἐγκυκλίουςκαὶ ποὺ βασίζονται σὲ τέτοιου εἴδους “θεολογία”εἶναι πολλάὁπότε θὰ ἐπανέλθουμε συστηματικότερα καὶ πιὸ ἐμπεριστατωμένα μὲ σειρὰ κειμένων ἐπ᾽αὐτῶνΕὐχόμεθα ἐκ συναρπαγῆς νὰ ἔχει ὑπογραφεῖ  συγκεκριμένη ἐγκύκλιοςεἰδάλλως ἕκαστος ἂς ἀναλάβει τὶς εὐθύνες του...

Ἁγιορεῖται Πατέρες

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου