ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΑΣ: https://drive.google.com/folderview?id=0B2R6tNC3qVhKako0Mm5FRkxqcWc&usp=sharing

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017



ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ 1924
 ΑΠΟΤΕΛΕΙ
ΔΙΑΡΚΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
 ΚΑΙ
ΜΕΓΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟ!

Ἐπιστολὴ π. Φιλοθέου Ζερβάκου πρὸς Θεόκλητον Διονυσιάτην 
᾿Εν Πάρῳ τῇ 16-8-1979
 «᾿Αγαπητέ μοι ἐν Κυρίῳ π. Θεόκλητε.
 ῎Ελαβον τὴν ἐπιστολήν Σας πρὸ δὺο μηνῶν. ῾Οσάκις ἐλάμβανα τὴν γραφίδα νὰ Σᾶς γράψω, ἤρχοντο καθ᾿ ὁμάδας φιλόχριστοι ὁμογενεῖς ᾿Ορθόδοξοι ἐκ τῶν περάτων τῆς γῆς, πρὸς ἐξομολόγησιν καὶ ἐπειδὴ ἐβιάζοντο νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὰς ἑστίας τους, δὲν ἠδυνήθην νὰ Σᾶς γράψω. Σήμερον εὗρον ὀλίγην εὐκαιρίαν καὶ Σᾶς ἀπαντῶ.
῾Ο [ἀρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος] Παπαδόπουλος, τοῦ ὁποίου μοὶ γράφετε, ὅτι ἀνατυπώνετε τὸ βιβλίον του "῾Ημερολογιακῶν κατηγοριῶν ἔλεγχος", [ὑποστηρίζει εἰς αὐτό,] ὅτι ἡ διόρθωσις τοῦ ῾Ημερολογίου δὲν ἦτο ἔργον ἰδικόν του, [ἐφ᾿ ὅσον δῆθεν] ἐγένετο ὁμοφώνῳ γνώμῃ τῆς ῾Ιεραρχίας, ἀλλὰ καὶ ἀποδεικνύει ὅτι [δῆθεν] ὁ Παλαιοημερολογιτισμὸς εἶναι μία καθαρὰ πλάνη.
῾Η καθαρὰ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι ὁ [ἀρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος] Παπαδόπουλος εἰς ᾿Επιτροπὴν τινά, ἢτις συνῆλθε κατὰ τὸ ἔτος 1923 διὰ τὴν διόρθωσιν τοῦ Παλαιοῦ ῾Ημερολογίου, τῆς ὁποίας ἦτο μέλος, Καθηγητὴς ὤν τοῦ ᾿Εθνικοῦ Πανεπιστημίου καὶ Διευθυντὴς τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς Ριζαρείου Σχολῆς τυγχάνων, ἐξέφρασε τὴν γνώμην του, ὅτι ἐπ᾿ οὐδενὶ λόγῳ ἐπιτρέπεται ἡ διόρθωσις τοῦ Παλαιοῦ ῾Ημερολογίου καὶ ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ Νέου ῾Ημερολογίου εἰς τὴν ᾿Εκκλησίαν τῆς ῾Ελλάδος, διότι θὰ κηρυχθῇ ὑπὸ τῶν ἄλλων ὁμοδόξων καὶ ᾿Ορθοδόξων ᾿Εκκλησιῶν ὡς σχισματική.
Τὴν συνετήν, λογικὴν καὶ φρονίμην γνώμην του ἐδέχθησαν πάντα τὰ μέλη τῆς ᾿Επιτροπῆς καὶ ὡρίσθη ὑπὸ τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὅπως ἡ Πολιτεία διὰ τὰς μετὰ τῶν Εὐρωπαϊκῶν καὶ λοιπῶν ᾿Εθνῶν συναλλαγὰς καὶ τὸ ἐμπόριον ἀκολουθῇ τὸ Νέον ῾Ημερολόγιον, ἡ δὲ ᾿Εκκλησία διὰ τὰς ῾Εορτὰς τὸ Παλαιὸν καὶ οὕτως ἐπί τινα καιρὸν ἐπεκράτει εἰρήνη καὶ εἰς τὴν Πατρίδα καὶ εἰς τὴν ᾿Εκκλησίαν.
᾿Αλλ᾿ ὅτε μετὰ πάροδον ὀλίγων μηνῶν, ψήφῳ οὐχὶ Θεοῦ καὶ λαοῦ, ἀλλὰ ψήφῳ τῆς τότε ἐπαναστατικῆς Κυβερνήσεως Πλαστήρα - Γονατᾶ, ἀνέβη [ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος] εἰς τὸ ᾿Αρχιερατικὸν θρόνον ᾿Αθηνῶν, εἰσήγαγε τὸ Παπικὸν ῾Ημερολόγιον τῇ διαταγῇ τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῇ συμβουλῇ τοῦ τότε Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, ἀρχιμασσώνου, καινοτόμου, νεωτεριστοῦ, φέροντος τὸν ἀνώτατον 33ον βαθμὸν τῆς Μασσωνίας καὶ φρόνημα στερεὸν ἔχοντος, τὸ "ἔντεινε, κατευοδοῦ, βασίλευε καὶ διαίρει".
(….)
῾Επομένως τὸ νὰ λέγῃ ὁ [ἀρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος] Παπαδόπουλος, ὅτι δὲν ἦτο ἔργον ἰδικόν του καὶ ὅτι ἐγένετο ὁμοφώνῳ γνώμῃ τῆς ῾Ιεραρχίας ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ Νέου ῾Ημερολογίου, ἐφ᾿ ὅσον αὐτὸς ὁ ἴδιος τὸ εἰσήγαγε, κατόπιν διαταγῆς τῆς Κυβερνήσεως, δὲν λέγει τὴν καθαρὰν ἀλήθειαν.
(….)
Τότε ἐνεθυμήθην, ὅτι τῷ εἶχον γράψει δύο ἐπιστολάς· μίαν πρὶν νὰ εἰσαγάγῃ τὸ Νέον Παπικὸν ῾Ημερολόγιον εἰς τὴν ᾿Ορθόδοξον ῾Ελλαδικὴν ᾿Εκκλησίαν, [λέγων Αὐτῷ] νὰ μὴν τολμήσῃ καὶ τὸ εἰσαγάγει καὶ διαιρέσει τὴν ᾿Εκκλησίαν εἰς δύο διαμαχόμενα στρατόπεδα, νὰ φροντίσῃ δὲ μετὰ τῶν ἄλλων ᾿Αρχιερέων, ὡς καλοὶ Ποιμένες, νὰ εἰρηνεύσουν, νὰ ἑνώσουν τὴν Πολιτείαν, ἡ ὁποία εἶναι διῃρημένη εἰς δύο κόμματα, Βασιλικοὺς καὶ Βενιζελικούς, καὶ νὰ ἐπιμένῃ εἰς τὴν πρώτην του γνώμην, τὴν ὁποίαν ἐπήνεσαν καὶ ἠσπάσθησαν πάντα τὰ μέλη τῆς ᾿Επιτροπῆς τῆς περὶ διορθώσεως τοῦ Παλαιοῦ ῾Ημερολογίου, τὸ ὁποῖον ἐπὶ 1600 ἔτη σχεδὸν ἠκολούθει ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία καὶ οὐδεμίαν βλάβην ἔπαθε.
Τὴν δευτέραν ἐπιστολὴν τῷ ἔγραψα κατόπιν τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ Νέου ῾Ημερολογίου καὶ τὸν παρεκάλουν νὰ ἐπαναφέρῃ τὸ Παλαιὸν ῾Εορτολόγιον, τὸ ὁποῖον οἱ 318 Θεοφόροι ῞Αγιοι Πατέρες, οἱ συγκροτήσαντες τὴν Πρώτην Μεγάλην ῾Αγίαν Οἰκουμενικὴν Σύνοδον, ἐθέσπισαν νὰ μένῃ αἰώνιον καὶ ἀσάλευτον, πᾶσαι δὲ αἱ ῾Επτὰ Οἰκουμενικαί, ὡς καὶ αἱ Τοπικαὶ Σύνοδοι ἐκύρωσαν καὶ ἐφύλαξαν.
"Πρόσεχε", τῷ ἔγραφον, "Μακαριώτατε, νὰ τὸ ἐπαναφέρετε, διότι παρανόμως, ἀντικανονικῶς καὶ ἀπερισκέπτως εἰσήχθη καὶ διὰ τοῦτο ἤρχισαν οἱ καρποὶ αὐτοῦ. ' ῾Ο γὰρ καρπὸς τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος,' λέγει ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος, τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ, 'ἐστὶν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια'· ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Παπικοῦ ῾Ημερολογίου ἐστὶ φθόνος, λύπη, θυμός, ὕβρεις, διαίρεσις κλπ. Σπεύσατε, Μακαριώτατε, νὰ τὸ ἐπαναφέρετε, διότι θὰ ἔλθῃ ἡ ὥρα καὶ θὰ κτυπήσετε τὴν κεφαλήν σας ".
 (….)
Τοῦτο δὲ ἔπαθε, διότι ἠκολούθησεν, ὡς μὴ ὤφελε, τὸν νεωτεριστήν, καινοτόμον, μασσῶνον [πατριάρχην Μελέτιον] Μεταξάκην, διὰ τὸν ὁποῖον — ὅταν τοῦ ὑπενθύμισα ὅτι ἐὰν δὲν καταργήσῃ τὸ παρανόμως εἰσαχθὲν νέον Παπικὸν ῾Ημερολόγιον — θὰ ἔλθῃ ἡμέρα καὶ θὰ κτυπήσῃ τὴν κεφαλήν του. ῞Οταν ἦλθεν ἡ ἡμέρα καὶ ἐκτύπησε τὴν κεφαλήν του, ἔλεγε μετὰ στεναγμῶν καὶ δακρύων: "Νὰ μὴ τό ᾿σωνα, νὰ μὴ τό ᾿σωνα, νὰ ἐδεχόμουν τὸ νέον ἡμερολόγιον! Αὐτός, αὐτὸς ὁ διεστραμμένος ὁ Μεταξάκης μὲ πῆρε στὸ λαιμό του! ".
῾Ο [πατριάρχης Μελέτιος] Μεταξάκης τὸν συμπαρέσυρε καὶ εἰς ἄλλα ἄτοπα, τὰ ὁποῖα παραλείπω, λέγω δὲ καὶ φρονῶ ἐν καθαρᾷ συνειδήσει, ὅτι ἐὰν δὲν τὸν ἠκολούθει καὶ συνεφώνει μετ᾿ αὐτοῦ, θὰ ἀνεδεικνύετο ὡς εἷς τῶν νεωτέρων διδασκάλων καὶ συγγραφέων τοῦ ῎Εθνους καὶ τῆς ᾿Ορθοδόξου ἡμῶν ᾿Εκκλησίας, ὡς τὸν Εὐγένιον Βούλγαρην, Νικηφόρον Θεοτόκην, Μακάριον Νοταρᾶν, Νικόδημον ῾Αγιορείτην, ᾿Αθανάσιον τὸν Πάριον, Νεκτάριον Πενταπόλεως.
᾿Αλλ᾿ ἀντὶ νὰ ἀκολουθήσῃ τούτους καὶ μένῃ σταθερὸς καὶ στερεὸς εἰς τὰς ᾿Αποστολικὰς καὶ Πατρικὰς Παραδόσεις, ἠκολούθησε τὸν [πατριάρχην Μελέτιον] Μεταξάκην, μὲ τὸν ὁποῖον ἤνοιξαν τὰς θύρας τοῦ λογικοῦ των ποιμνίου, εἰς τὸν [πατριάρχην] ᾿Αθηναγόραν, τὸν Χαλκηδόνος Μελίτωνα, ᾿Ιάκωβον ᾿Αμερικῆς, οἱ ὁποῖοι εἰσελθόντες εἰς τὴν λογικὴν Ποίμνην, κατεσπάραξαν τὰ λογικὰ Πρόβατα καὶ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον.
(…)
Πταίομεν πάντες καὶ πρῶτος ἐγώ. ᾿Εὰν εἴπωμεν, ὅτι δὲν ἁμαρτάνωμεν, ψευδόμεθα. Μία τῶν κακῶν ἡ διόρθωσις: ἡ ἀληθὴς καὶ εἰλικρινὴς μετάνοια καὶ ἐπιστροφὴ πρὸς τὸν Πανάγαθον, ἀληθῆ Θεὸν καὶ Πατέρα Οὐράνιον. ᾿Εὰν μετανοήσωμεν, θὰ σωθῶμεν, ἐὰν μὴ μετανοήσωμεν θὰ κολασθῶμεν.
῎Ας προτιμήσωμεν τὴν ὁδὸν τῆς μετανοίας.
Μετ᾿ ἀδελφικῆς καὶ πατρικῆς ἀγάπης
† ᾿Αρχιμανδρίτης Φιλόθεος Ζερβάκος»
Ὁ Παπᾶ-Νικόλας Πλανᾶς τήν ἐποχή τοῦ διωγμοῦ γιά τό ἡμερολόγιο
(ἀπό τήν ἐπίσημη βιογραφία του)
με΄. Εμφάνισις του Προφήτου Ελισσαίου
Εις την εποχήν του πρώτου διωγμού των Παλαιοημερολογιτών, ηθέλησε να λειτουργήση κατά το πάτριον ημερολόγιον την εορτήν του προφήτου Ελισσαίου. Αλλά φοβούμενος μήπως του παρουσιασθούν εμπόδια, συνεφώνησε με την βοηθόν του αφ' εσπέρας, να πάνε εις τον Άγιον Σπυρίδωνα του Μαντουκά. Το πρωί επήγε η ψάλτριά του και τον περίμενε. Η ώρα παρήρχετο και ο παπάς δεν εφαίνετο να έλθη να λειτουργήση. Απηλπίσθη. Ενόμισε πως κάτι σπουδαίο θα του έτυχε, και δεν επήγε ως αυτήν την ώρα. Έφυγε και πήγε εις τον Προφήτη Ελισσαίο (διότι εκεί ήταν το "κέντρον των πληροφοριών"), να ρωτήση τι γίνεται ο παπάς, και να, τον βλέπη μέσα στην εκκλησία να ετοιμάζεται να λειτουργήση! Του έκαμεν παρατήρησιν, γιατί ηθέτησε την συνεννόηση που είχανε κάμει, και ακόμη ότι δεν εφοβήθη, παρά ήλθε μέσα στο κέντρον, μέσα στη βράση του διωγμού. Της λέγει: "Μή με μαλώνεις, γιατί σήμερα το πρωί είδα τον Προφήτη και μου είπε να λειτουργήσω, και να μη φοβηθώ τίποτα, γιατί αυτός θα με προσέχη". Έμεινε η βοηθός του με την συζήτησιν ατελείωτη! -"Μα, πως τον είδες"; τον ρωτά. Της λέγει: "Σηκώθηκα σήμερα το πρωί και ετοιμάστηκα για τον Άγιο Σπυρίδωνα. Εκάθησα σε μια πολυθρόνα ως που να μου φέρουν το αμάξι. Αυτή τη στιγμή, βλέπω μπρος μου τον προφήτη Ελισσαίο, και μου λέγει, να πάω στην εκκλησία του να λειτουργήσω"! Έφεραν οι δικοί του το αμάξι και τους λέγει: "Να πήτε του αμαξά να με πάη στον Προφήτη...". Άρχισαν τις φωνές οι δικοί του: "Τι είναι αυτά; Αφού είπαμε του αμαξά για τον Άγιο Σπυρίδωνα". -"Αυτό που σας λέγω. Να με πάτε στον Προφήτη. Τον είδα εμπρός μου και με διέταξε".
Ελειτούργησαν αυτήν την ημέρα κατανυκτικώτατα με μεγάλη ησυχία, και το βράδυ επήγε στο συνηθισμένο φιλικό του σπίτι, που πήγαινε πάντοτε. Λέγει η βοηθός του εις την κόρην της οικογενείας: "Σήμερα ο Παππούς είδε ολοφάνερα τον Προφήτη" κ.τ.λ. Τον πλησίασε τότε η κόρη και προσπαθούσε να τον καταφέρη να της πη ο ίδιος πως είδε τον Προφήτη. Αλλά ήτανε και αυτή η ώρα, μια απ' αυτές που ήθελε κάτι να κρύπτη από τα ιδιαίτερά του και της λέγει: "Τίποτα δεν είδα, από λόγου μου τα λέω". Αλλά αυτό μας το βεβαίωσαν και οι δικοί του, που τους το πρωτοείπε. Κρυφογελάσαμε με τη σπουδή που τον κατέλαβε, να κρύψη και αυτός κάτι, για να μη φωνή η αρετή του, διότι πάντοτε εις τας ομιλίας του έλεγε: "είμαι ανάξιος ιερεύς".
μστ΄. Το θάρρος που του έδιδεν η πίστις
Άλλη μια φορά, εις εποχήν διωγμού των Παλαιοημερολογιτών, τον πήρε μια ομάς χριστιανών και τον πήγε σε κάποιο ερημοκλήσι (τέρμα Αχαρνών) να λειτουργήσουν. Εκεί, 5-6 εκ των νεωτέρων, είχον αναλάβει γύρωθεν της εκκλησίας να προσέχουν, δια να προλάβουν να κρύψουν τον παπα-Νικόλα. Περί το μεσονύκτιον αντελήφθησαν τον κίνδυνον, και επρότειναν στον Παππού να τον κρύψουν ή, με κάθε τρόπον, να τον προφυλάξουν. Αυτός, ατάραχος, δεν τους άκουε που του έλεγαν να τον ξεντύσουν, μόνο τους έλεγε: "Μη φοβόσαστε, θα 'ρθουν τα παιδιά, θα προσκυνήσουν και θα φύγουν...". Και όντως ήλθανε οκτώ αστυνομικοί, και άκουσαν οι εκκλησιαζόμενοι να λέγη ο ανώτερος: "Αφήστε τους χριστιανούς, δεν κάνουν κανέναν κακό"! Ησπάσθησαν το προσκυνητάρι, που ήτο απ' έξω από την εκκλησία και έφυγαν. Το πρωί τους λέγει ο Παππούς: "Ήλθανε τα παιδιά"; Του είπον πως ήλθανε και φύγανε. Τους λέγει: "Δεν σας είπα εγώ να μη φοβόσαστε, γιατί θα 'ρθουνε να προσκυνήσουν και θα φύγουν;"
Επί τη ευκαιρία αυτή, θα γράψω και κάτι άλλο παρακάτω.
Εις την τελευταίαν εποχήν του διωγμού, μέσα εις τα περιβόλια του Αιγάλεω, ήτανε μια εκκλησία και μαζεύτηκαν πολλοί χριστιανοί να εορτάσουν τα Εισόδια της Παναγίας. Μετά τα μεσάνυκτα καταφθάνει ένας Μοίραρχος μετά της... κουστωδίας. Θυμώδης, αγέρωχος προχωρεί εις το Ιερόν, και ακούμπησε ασεβέστατα τα νώτα στην Αγία Τράπεζα και διέταξε να φύγουν όλοι. Τον παπά τον πήρε στην Αστυνομία, σε ένα χωλ, με σπασμένα τζάμια. Το ράσο του ο παπάς πρόφθασε και το έδωσε σε κάποιον, για να μη του το πάρουν οι φανατικοί υποστηρικταί της Μητροπόλεως, οι οποίοι είχον ολόκληρον δωμάτιον γεμίσει από ράσα και καλυμμαύχια, λάφυρα των κατορθωμάτων των. Και έτσι, χωρίς ράσα, εκρύωσε μέσα σ' αυτό το γραφείο (εν μηνί Νοεμβρίω) ως επίσης και όλο το εκκλησίασμα. Αφού επήραν τον παπά, δεν άφηναν τον κόσμο μέσα στην εκκλησία ώσπου να ξημερώση ή να ερχότανε στας 10-11 το βράδυ, ούτως ώστε να μπορούν να πάνε στα σπίτια τους ο κόσμος; Αλλά ήλθαν στας 2 μετά τα μεσάνυκτα και σκόρπισαν οι άνθρωποι μέσα στα χωράφια, τρέμοντας από το κρύο, γυναίκες από το Μαρούσι, από το Φάληρο, από την Αγία Παρασκευή - μαρτυρική βραδυά, ώσπου να ξημερώση. Τον αξιοσέβαστον ιερέα τον πήγαν το πρωί στη Μητρόπολη. Δια να τον ξυρίσουν ηθέλησαν να τον δέσουν στην καρέκλα. Δεν το εδέχθη. Αφού τον εξύρισαν του έδωσαν ένα παλιό κασκέτο στο κεφάλι, ένα λειωμένο βελούδινο παντελόνι (με το ένα σκέλος πιο κοντό), ένα παλιό σακκάκι, και με αυτήν την περιβολήν τον έστειλαν εις τον Εισαγγελέα, ο οποίος τον αθώωσε αμέσως με τα χάλια που τον είδε. Το σκότος της αμαρτίας δεν τους άφηνε να καταλάβουν ότι χλευάζοντες την ιερωσύνην εχλεύαζον και τον ίδιον τον εαυτόν τους!
Και εγώ, 1η Αυγούστου 1928 τον είδα και ερχόταν από μακρυά και, όπως γύρισε και με ατένισε, μου είπε: "Τι κάνεις, ευλογημένη;" (ήμουν ρασοφόρα τότε και με λέγανε Χρυσάνθη). Και, χωρίς να ξέρη το όνομά μου, με εκάλεσε με το όνομά μου και μου είπε: "Σήμερα είναι πρώτη με το ορθόδοξον εορτολόγιον". Εγώ του απήντησα: "Ευλογείτε", βάζοντάς του μετάνοια. Και φιλώντας του το χέρι του είπα: "Τι θλίψι είναι αυτή, Γέροντα, ανάμεσά μας;" και μου απήντησε: "Μη θλίβεσαι, διότι ό,τι είναι αντικανονικό δεν μένει αιώνιο!"
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου